Najlepszy sezon w karierze Don Juppa

Człowiek związany z piłką nożną od pół wieku. Doprowadził Bayern Monachium do wygranej na najwyższym poziomie w lidze. Jupp, a właściwie Josef Heynckes zdecydował, że odejdzie ze stanowiska trenera bawarskiej drużyny w trakcie swojej najlepszej passy. Przed nim jeszcze tylko dwa mecze. I to właśnie te dwa mecze przesądzą o tym, czy Heynckes zapisze się na kartach historii Monachijskiego klubu jako ten, który zdobył z drużyną najważniejsze trofea w sezonie. 

Borussia Mönchengladbach to klub, z którym Jupp Heynckes jest niewątpliwie bardzo związany. To właśnie w Borussii Niemiec spędził najwięcej czasu jako profesjonalny piłkarz. W barwach drużyny z Mönchengladbach, Heynckes wygrał czterokrotnie mistrzostwo kraju, a w międzyczasie również puchar Niemiec i puchar UEFA. W 1974 i 1975 roku został ogłoszony królem strzelców z, kolejno, liczbą 30 i 27 goli na swoim koncie. Dla porównania, piłkarz Bayernu, swoim wyczynem z 1974 roku wyprzedził obecnego króla strzelców Bundesligi, Stefana Kießlinga, różnicą 5 bramek.

Jednak dużo większe wrażenie robi fakt, że Jupp Heynckes znajduje się obecnie na 3 miejscu w rankingu piłkarzy z największym dorobkiem bramkowym w lidze niemieckiej. Piłkarz strzelił 226 goli w 385 meczach, wyprzedzając tym samym takie gwiazdy niemieckiej piłki jak Manfred Burgsmuller czy Ulf Kirsten.

Zawodową karierę piłkarską Heynckes zakończył w 1978 roku. Niedługo po tym ukończył Niemiecki Uniwersytet Sportowy w Kolonii (Deutsche Sporthochschule Köln), uzyskując tym samym licencję trenerską. W wieku 34 lat, Heynckes zastąpił dotychczasowego trenera Borussi Mönchengladbach, Udo Latteka. Historia zatoczyła koło osiem lat później, gdy Jupp Heynckes znów "wygryzł" Latteka, tym razem z ławki trenerskiej Bayernu Monachium.

„Największy błąd w mojej karierze.”

Tymi słowami określił zwolnienie w 1991 roku Juppa Heynckesa z ławki trenerskiej menadżer Bayernu, Uli Hoeneß. W następnym sezonie kibice piłki nożnej nie mogli już śledzić poczynań Heynckesa na boiskach niemieckich w roli szkoleniowca.

„Inna kultura, mentalność, tradycja, obyczaje i język - moje osobiste wyzwanie.”

Przez następnych kilka, niezbyt owocnych dla trenera lat, Heynckes prowadził drużyny takie jak między innymi Athletic Bilbao, Tenerife czy Benfica. To właśnie dzięki swojej "hiszpańskiej przeszłości", trener dostał od niemieckich kibiców przydomek Don Jupp. Ale to nie jedyny pseudonim, który zyskał sobie Jupp Heynckes. Tym drugim, z którego Niemiec nie mógł być już tak dumny, był przydomek Osram. I o ile w języku polskim słowo brzmi dość wymownie, to w tym przypadku chodziło jednak o firmę produkującą żarówki... A wszystko za sprawą czerwonej twarzy trenera! Chociaż może lepsza byłaby wersja, w której trener emanuje energią jak... żarówka.

Wracając do kariery zawodowej Don Juppa. Największe sukcesy w czasie pobytu za granicą Heynckes odniósł z Realem Madryt. Królewscy mogli być wdzięczni swojemu trenerowi za to, że pomógł im odnieść zwycięstwo w Lidze Mistrzów po 32 latach przerwy. I niestety, na tym osiągnięciu sukcesy z drużyną z Madrytu skończyły się. A to, jak łatwo się domyślić, doprowadziło do rozwiązania kontraktu z niemieckim szkoleniowcem.

Jupp Heynckess powrócił do Borussii Mönchengladbach w 2006 roku. Po bardzo nieudanym sezonie, po którym drużyna z Gladbach wylądowała na 17. pozycji, chyba już mało kto wierzył, że wychowanek Źrebaków może odnieść w swojej karierze trenerskiej jeszcze jakieś znaczące sukcesy.

„Trzeba znać życie klubu od wewnątrz, jego historię, poprzedników, czuć klimat.”

Los płata figle, a Heynckes podpisał w 2011 roku ponownie kontrakt z Bayernem Monachium zastępując na stanowisku trenerskim Louisa van Gaala. Któż mógłby przypuszczać, że będą to najbardziej udane lata w karierze trenerskiej niemieckiego szkoleniowca? W sezonie 2011/2012 drużynie z Monachium zabrakło do sukcesu tylko, a może aż, szczęścia. Mimo znakomitych występów, drużyna finalnie nie potrafiła poradzić sobie z Borussią Dortmund zarówno z rozgrywkach ligowych jak i w Pucharze Niemiec. Niewiele (chociaż, mam wrażenie, że to i tak za dużo powiedziane) zabrakło do zdobycia przez Bawarczyków trofeum Ligi Mistrzów, gdy do wygranej Chelsea doprowadziły rzuty karne.

Te wszystkie zwycięstwa przeszły Heynckesowi koło nosa. I najwyraźniej zrobiły Niemcowi jeszcze większy apetyt na sukces. Szkoleniowiec dokonał kluczowych wzmocnień w drużynie z Bawarii. Chyba nie muszę już nawet wspominać co do tej pory osiągnął Bayern. A przecież apetyt rośnie w miarę jedzenia... Przed Bawarczykami jeszcze dwa możliwe trofea do zdobycia.

„Nasza droga jeszcze się nie skończyła.”

Jeszcze dwa możliwe trofea i ani jednego więcej... tak postanowił Jupp Heynckes. Ostatnim meczem w Bundeslidze dla Heynckesa było spotkanie z Mönchengladbach. I nie bez przyczyny powróciły wspomnienia, a i łza się w oku zakręciła. Trener zdecydował, że zakończy swoją przygodę w roli szkoleniowca niemieckiego klubu w swoim, osobiście uważam, najlepszym sezonie w karierze trenerskiej. 

„Piękniej może być tylko wtedy, jak okażemy się najlepsi również w Champions League.”

Żeby pozostawić po sobie jeszcze lepsze wspomnienia, a jednocześnie ustawić bardzo wysoko poprzeczkę dla Pep Guardioli, wystarczy wygrać dodatkowo zaledwie dwa ostatnie mecze. Wydawać by się mogło, że to bułka z masłem dla klubu, który w sezonie rozgromił praktycznie wszystkie drużyny i pobił prawie wszystkie możliwe rekordy. Czas pokaże, czy Jupp Heynckes skusi się na puchar Niemiec i trofeum Ligi Mistrzów*.



*tekst napisany przed finałem Ligi Mistrzów

Czytaj więcej

Trener młodzieżówki. Złoty środek Bundesligi?

Spoglądając na ławki trenerskie Bundesligi w tym sezonie, uwagę może zwrócić jeden fenomen, który w poprzednich latach nie był tak często spotykany. Czyżby na boiskach niemieckich zagościła nowa moda?

Niemiecki system identyfikacji i kształcenia talentów Talente Fordern und Fordern, sprawił między innymi, że każdy klub pierwszej i drugiej ligi jest zobowiązany posiadać własną akademię piłkarską. Mimo, że cały system został opracowany na potrzeby reprezentacji, nie mniejsze korzyści czerpią z niego również największe kluby Bundesligi. Dzięki zmianie systemu szkolenia, obecnie kluby niemieckie mogą pochwalić się pokaźną liczbą młodych i zdolnych piłkarzy, którzy robią karierę w najlepszych klubach piłkarskich. Ale poza nimi, kluby mają też pożytek ze szkoleniowców, nabierających doświadczenia w drużynach juniorów lub w rezerwach. Coraz częściej spotykamy na niemieckich boiskach byłych trenerów młodzieżówek, którzy prowadzą pierwszy skład ku sukcesom. Sezon 2012/2013 jest bardzo obfity w takie przypadki.

Od Bayeru Leverkusen, przez Schalke, Freiburg, Mainz, Nürnberg aż po Werder Brema. Wszystkie te kluby łączy fakt, że obecni trenerzy przeszli do pierwszej drużyny bezpośrednio z kadry młodzików lub rezerw. W poprzednich sezonach, kluby Bundesligi były skłonne raczej kupować doświadczonych trenerów, często sprowadzonych z zagranicy. Obecnie wydaje się, że władze niemieckich klubów stawiają na wychowanków... nie tylko jeśli chodzi o piłkarzy.

Najbardziej kontrowersyjnym trenerem w sezonie 2012/2013 jest trener Schalke 04, Jens Keller. Były trener młodzików Schalke bez wątpienia ma wielu wrogów, ale ostatnio, wydaje się, że równie pokaźną liczbę zwolenników. Keller jest przez wielu uznawany za trenera „tymczasowego” w drużynie Schalke. Bezpośrednio po zwolnieniu Huuba Stevensa, mało kto wiązał przyszłość Schalke z Kellerem. Trener młodzieżówki wydawał się raczej „koniecznością”, a zaraz po objęciu stanowiska przez Kellera, wszyscy specjaliści spekulowali na temat najbardziej popularnych trenerów, którzy mieli by przejąć w niedługim czasie drużynę z Gelsenkirchen. Ale, mimo wielu negatywnych komentarzy, to właśnie pod wodzą Jensa Kellera drużyna Königsblauen odbiła się od dna i osiągnęła, do tej pory, 4. miejsce w tabeli. Po ostatniej wysokiej wygranej w meczu przeciwko Hamburgowi, coraz bardziej realistyczny wydaje się być udział Schalke w pucharach w następnym sezonie. Słowem, całkiem niezłe osiągnięcie drużyny Jensa Kellera po serii porażek na początku sezonu.

Wielką karierę robi ławka trenerska w klubie położonym niedaleko Gelsenkirchen. Za wzór akademii szkoleniowej w Niemczech można uznać Bayer Leverkusen. Akademia posiada kadrę szkoleniowców, o jakiej jedynie pomarzyć mogą podstawowe drużyny, biorąc najbliższy przykład, ligi polskiej. Współpracuje z klubami angielskiej Premier League, w tym z Manchesterem United. W bieżącym sezonie na ławce trenerskiej, obok Samiego Hypii, możemy zobaczyć Saschę Lewandowskiego. Lewandowski przeszedł do pierwszej drużyny bezpośrednio z U-19, gdzie był szkoleniowcem przez 5 lat. Od czasu, gdy drużyną opiekuje się duet obecnych trenerów, Bayer jest jednym z lepiej radzących sobie klubów w Bundeslidze.

Obecnie najbardziej „wiernym” trenerem w Bundeslidze jest, bez wątpienia, Thomas Schaaf, szkoleniowiec Werderu Brema. W poprzednich sezonach, to właśnie Schaaf był jednym z nielicznych trenerów, którzy „awansowali” bezpośrednio z drużyny młodzików lub, jak w przypadku Schaafa, z rezerw. Ale przyznajmy, że jest to człowiek od niepamiętnych czasów związany z klubem. Thomas Schaaf swój pierwszy występ dla Werderu zaliczył w 1972 roku i od tamtej pory nie rozstał się z klubem. Swoją pracę jako trener rozpoczął ponad 25 lat temu będą wciąż aktywnym piłkarzem. Początkowo trenował kadrę U-17, by następnie stać się szkoleniowcem U-19. Po przygodzie w roli asystenta pierwszej drużyny a następnie trenera rezerw, Schaaf zajął się swoimi podopiecznymi z podstawowej kadry. Jest trenerem Werderu od 1999 roku.

Ale to nie koniec wyliczanki trenerów. Thomas Tuchel, trener Mainz, rozpoczął swoją przygodę z pierwszym składem w 2009 roku. Wcześniej był trenerem U-19. Christian Streich był przez wiele lat opiekunem drużyny U-19 Freiburga, by w 2011 roku stać się trenerem podstawowej drużyny. I w końcu Michael Wesinger, który w poprzednim sezonie trenował rezerwy. Od 2012 roku jest głównym trenerem 1. FC Nürnberg.

Możliwe, że taka sytuacja w klubach Bundesligi w tym sezonie to jedynie zbieg okoliczności. Jednak nikogo nie powinno zdziwić jeśli, tak naprawdę, na niemieckich boiskach powstał swoisty nowy „trend”. Korzystanie z własnych zasobów dużej liczby piłkarzy... jak również trenerów. Rozwiązanie całkiem racjonalne. Oszczędność pieniędzy, a dodatkowo mniejsza szansa na to, że trener nie wpasuje się realia klubu. Sprawdzony trener nie musi tracić cennego czasu na dogłębne poznanie stylu gry drużyny. Dodatkowo, któż może lepiej znać zasoby kadry młodzieżowej? Tym samym, większe szanse na to, że w pierwszym składzie szybciej zadebiutuje, możliwe, przyszła gwiazda piłki nożnej. Jak widać, większość takich trenerów radzi sobie w tym sezonie całkiem dobrze.

Czytaj więcej

Skazany na BVB

Piłkarz całym sercem związany z klubem. Na meczach daje z siebie 200%. Wielki skarb dla drużyny. Sam też czerpie z tego wiele pożytku. Do czasu, kiedy to przywiązanie nie zaczyna przeszkadzać… Mam wrażenie, że to właśnie miłość do klubu stanęła na przeszkodzie w rozwinięciu skrzydeł przez Nuriego Sahina, obecnego piłkarza Borusii Dortmund.

Nuri Sahin zaliczył swój pierwszy występ w Bundeslidze, gdy miał zaledwie 16 lat. Swojego pierwszego gola dla Borussii Dortmund strzelił 3 miesiące później. Tym samym, stał się najmłodszym piłkarzem, który strzelił gola w pierwszej lidze niemieckiej. Już wtedy wielu wróżyło Sahinowi świetlaną przyszłość. Dodatkowe, cenne doświadczenie reprezentant Turcji zdobył na krótkim wypożyczeniu w holenderskim Feyenoord Rotterdam. W trakcie rocznego pobytu w Holandii młody Sahin strzelił 6 goli i zaliczył 5 asyst, a klub zdobył mistrzostwo. Po przygodzie związanej z występami dla czternastokrotnego Mistrza Holandii kariera Nuriego zaczęła nabierać tempa.

Po powrocie do BVB piłkarz zaczął regularnie występować w meczach drużyny z Dortmundu. Sezon 2010/2011 był dla Turka najbardziej owocnym sezonem do tej pory. Mając 22 lata, piłkarz został podstawowym zawodnikiem Borussii. Pomocnik zagrał wtedy 40 meczów, strzelił 8 goli i zaliczył aż 13 asyst. Razem z BVB wywalczył Mistrzostwo Niemiec. Wszystko wskazywało na to, że przed Sahinem stoi wielka kariera. W niedługim czasie spełniło się, jak mówił Nuri, jego marzenie.

„Grać u Jose Mourinho, to jak wygrać na loterii.”

W  2011 roku piłkarz podpisał sześcioletni kontrakt z Realem Madryt. Sahin jednak nie podbił Santiago Bernabeu. W drużynie Królewskich zagrał jedynie kilka meczów. Duże znaczenie na pozycję w pierwszym składzie miała kontuzja, która przytrafiła się Turkowi na samym początku przygody z Realem. Nie ma nic gorszego jak kontuzja wykluczająca zawodnika na samym starcie sezonu. Tak było i w tym przypadku. Po powrocie do zdrowa, Sahin nie znalazł już miejsca w podstawowej jedenastce. Najlepszym rozwiązaniem było odejście do drużyny, w której piłkarz mógłby rozgrywać regularnie pełne mecze, co przyznał zarówno zawodnik jak i trener.

„To był zaszczyt pracować z Jose Mourinho.”

Po wielu spekulacjach na temat zainteresowania Nuri Sahinem między innymi Arsenalu, czy Milanu,  ostatecznie piłkarz został wypożyczony do Liverpoolu. Swój debiut zaliczył waśnie z Kanonierami. Nuri Sahin nie kryje, że decyzję o wybraniu Liverpoolu pomógł mu podjąć Xabi Alonso. Jak sądzi Nuri, Xabi mimo gry dla Realu, w swoim sercu wciąż ma miłość do Liverpoolu. W angielskim klubie reprezentant Turcji grał jako „typowa 10”. Piłkarz przyznał, że nie czuł się dobrze na tej pozycji.

„Na sto procent mogę grać tylko wtedy, kiedy jestem szczęśliwy.”

Ostatecznie, pomocnik został wypożyczony przez swój ukochany klub. Po powrocie do Borussii, nie ukrywał radości. BVB zapewniło sobie możliwość wykupienia zawodnika po zakończeniu wypożyczenia, które ma trwać 18 miesięcy. Na dzień dzisiejszy najbardziej prawdopodobne wydaje się być pozostanie piłkarza w klubie z Dortmundu.

Borussia w tym sezonie, jak i w poprzednich, ma z zawodnika wielki pożytek. Po wypożyczeniu do BVB, Sahin dość szybko odzyskał miejsce w podstawowym składzie. Reprezentant Turcji zagrał 12 meczów, z czego w 6 mogliśmy go oglądać pełne 90 minut. Swoją dobrą formę udowodnił w meczu z SC Freiburg. Sahin zaliczył wtedy asystę i strzelił dwa gole. Był to, do tej pory, najbardziej udany mecz Nuriego, będąc na wypożyczeniu w Dortmundzie.

„Już wiem, gdzie chcę być i właśnie w tym miejscu jestem.”

Uznany, przez piłkarzy Bundesligi, za najlepszego gracza w roku 2011. Uwielbiany przez kibiców BVB. Jak widać, z wzajemnością. Niesamowicie zdolny i pracowity piłkarz. Najlepiej odnajduje się na niemieckich boiskach, pośród piłkarzy i szkoleniowców z Dortmundu. Czy mimo to, brak umiejętności adaptacji w innych, czołowych klubach może odbić się na jego karierze?

Czytaj więcej

Deutsche präzision, czyli szkolenie w Niemczech

Od dziesięcioleci Niemcy są przez nas uważani za niedościgniony wzór. Właściwie trudno wyszukać dziedzinę życia, w której Niemcy nie byliby od nas lepsi. Mają lepsze samochody, więcej autostrad, mniejsze bezrobocie, większe emerytury... Tak można wyliczać w nieskończoność. Nie inaczej jest w futbolu. Jak to możliwe, że w tak krótkim czasie Niemcom objawiają się talenty, które niemal z miejsca stają się gwiazdami europejskiej piłki? Ano możliwe...

Wyszkolenie takiego Reusa czy Götze to proces, który w Niemczech sprawdza się od lat. Co jest potrzebne do przeprowadzenia zmian? Impuls. Dla Niemców takim impulsem była wręcz kompromitująca porażka na EURO 2004. W 2002 roku skończyła się dla nich pewna epoka. Na mundialu w Korei i Japonii wywalczyli srebrny medal, okazując się gorsi tylko od wielkiej Brazylii. Niemcy jako wicemistrzowie świata z miejsca stali się naturalnym faworytem do zdobycia pucharu. W fazie grupowej zajęli dopiero trzecie miejsca z dorobkiem dwóch punktów. Zremisowali z Holandią (1:1) w pierwszym meczu, przegrali z Czechami (1:2) w trzecim, ale największa kompromitacja to bezbramkowy remis ze słabiutką Łotwą.

Przejdźmy do rzeczy. Niemcy po EURO 2004 przeprowadzili reformę systemu szkolenia młodzieży. Żeby wyjaśnić ten system będę opierał się na danych z 2011 roku. Na szkolenie przeznaczono - uwaga - 40 mln euro. Potrzebna infrastruktura pochłonęła 30 mln, a na samo szkolenie (młodzieży i trenerów) przeznaczono 10 mln. Dla porównania PZPN w tym samym roku przeznaczył 400 tysięcy złotych (około 100 tysięcy euro) przy budżecie 60 mln złotych. >>>DFB 40 mln euro, PZPN 100 tysięcy euro<<<! W Niemczech mają znakomicie rozbudowaną bazę szkoleniową. Nie tylko boiska i budynki, ale też skauci i trenerzy. W każdym regionie kraju (miasteczko i jakiś okręg) mają 3-4 trenerów w zależności od wielkości regionu. Pensję płaci im związek! Taki trener wyłapuje najlepszych młodziaków, organizuje im wspólne treningi, mecze. Jeśli taki młodziak dobrze rokuje, to jest wysyłany do trenera, który ma większe kwalifikacje (wyższa kategoria). I tak sobie piłkarz wędruje aż do osiemnastego roku życia. Po drodze część zdecyduje się na studia, zrezygnuje z piłki. Osiemnasty rok życia to w piłce niemieckiej już wiek seniorski. Z tych kilkuset regionów niech kilku chłopaków będzie na mocno europejskim poziomie, kilku na światowym. Reszta trafi do Norymbergi, Frankfurtu, ci mniej utalentowani grają w 2. Bundeslidze i Regionallidze.

Piłkarze, którzy nie mają tej "bożej iskry" są solidni ponad wszystko. Talenty są talentami z prawdziwego zdarzenia. Nie mówimy tutaj o Olkowskim, Rybickim czy Wszołku. Mówimy o Reusie, Draxlerze czy Schürrle. Związek po prostu musi pomóc. To muszą być konkretne działania, a nie jakieś plany i przeznaczane grosze. 

Z Rozwoju Katowice ostatnio wypłynął Arkadiusz Milik i już jest w Leverkusen. Chwała mu. Pogrzebcie sobie w internecie i zobaczcie, jaką infrastrukturę ma klub, który wychował nam reprezentanta Polski(!), jeden z największych talentów w historii polskiej piłki(!). Górnik robi jakieś uniki, żeby nie zapłacić klubowi z Katowic. Z czego taki klub jak Rozwój Katowice ma żyć? To Rozwój prędzej wychowa nam przyszłych reprezentantów niż Górnik Zabrze.

I tak możemy sobie dyskutować. Małym klubom brakuje piłek, trenerzy młodszych roczników muszą znaleźć dodatkową pracę, bo muszą z czegoś żyć. Gdyby w Westfalii 04 Gelsenkirchen, Teutoniii Schalke-Nord czy Falke Gelsenkirchen, były takie warunki jak w Polsce, to Mesut Özil zamiast grać w Realu Madryt, sprzedawałby kebaby. Ciekawe ile takich talentów polska piłka przegapiła przez ostatnie 20 lat...

Niemieckie kluby płacą, są szalenie solidne, jeśli chodzi o finanse. Najpierw trzeba uporządkować sprawy podstawowe, a potem wymagać od pierwszej reprezentacji Polski sukcesów, bo one nie biorą się znikąd.         

Czytaj więcej

Danijel Ljuboja, czyli gwiazda z Vinkovci

Kilkakrotnie odsuwany do rezerw, wiecznie w konflikcie z trenerami, imprezowicz - to z tego słynie w Europie największa - niekwestionowana gwiazda T-Mobile Ekstraklasy - czyli Danijel Ljuboja. Serb na takie miano konsekwentnie w swojej karierze pracował.

W lecie 2011 roku stało się jasne, że do Polski przybywa ktoś wyjątkowy. Uczestnik wspaniałych europejskich spotkań przybył nad Wisłę - do mimo wszystko ubogiego piłkarsko kraju. Od razu pojawiły się spekulacje, czy zaoferowanie kontraktu opiewającego na 500 tysięcy euro komuś takiemu ma sens. Jak miał się trener Skorża do takich autorytetów jak Babbel, Halihodzić, Stevens czy Veh? Jeśli tylko chciałby przyjść do Legii, podpisałbym wszystko, żeby tylko przyszedł - powiedział trener Skorża. No i przyszedł... Dotychczasowa kariera to świetny materiał na scenariusz filmowy. Jeśli Ljuboja kiedyś wyda autobiografię, co sił pobiegnę do księgarni, żeby mieć tą książkę.

Serb miał w karierze swoje pięć minut. Piłkarz z charakterystycznym blond pasmem na głowie miał zaszczyt reprezentowania barw Paris Saint Germain. Najpierw był wypożyczony, ale po tym jak strzelił 4 gole w jednym miesiącu, działacze PSG wykupili go za 3 miliony euro ze Strasbourga, w barwach którego strzelił 36 goli. Ljuboja został uznany piłkarzem lutego w lidze, a działo się to w 2004 roku. Chłopak marzący o wielkim futbolu gdzieś w Vinkovci, właśnie tego dokonał. W drugim sezonie gry na Parc des Princes popadł w konflikt z trenerem Halihodziciem,. pisała o tym cała Francja. Ljuboja w Paryżu był już skończony. Piłkarz sam przyznaje, że do klubu wpłynęło parę ofert z uznanych klubów m.in z Olympique Marsylia. Ostatecznie z transferu nic nie wyszło, PSG zażądało 7 mln euro, na co marsylczycy nie mogli przystać.

W 2005 roku został wypożyczony do VFB Stuttgart. Była to fatalna decyzja. Pierwszy sezon nie był jeszcze taki zły, ponieważ 13 bramek strzelonych to bardzo dobry wynik. Trener Trappatoni zachwalał piłkarza, mówiąc, że Ljuboja jest dla niego ważnym zawodnikiem, bez którego nie wyobraża sobie pierwszej "jedenastki". Niestety dla niego Włoch odszedł do RB Salzburg. Namawiał swojego byłego podopiecznego na przenosiny do Austrii, ale Ljuboja nie zdecydował się na transfer. Szkoleniowcem Sttutgartu został Armin Veh - trener znienawidzony przez obecnego piłkarza Legii równie mocno, jak Vahid Halihodzić. Niczego nieświadomi Niemcy zdecydowali wykupić Ljuboję z PSG. W kontrakcie zawarty był punkt mówiący o możliwości przedłużenia kontraktu o trzy lata. Piłkarzowi zaoferowano 1,2 mln euro, sam zainteresowany chciał 2,5 mln euro. Odsunięto go do drużyny rezerw. Serbski napastnik zaczął wylewać swoje żale w mediach. Kibice nazwali go oszustem, a VFB było gotowe oddać swojego piłkarza za 2 mln euro, ale żadna konkretna oferta nie wpłynęła. Ostatecznie Ljuboja trafił do Hamburgera SV na zasadzie wypożyczenia. Wypożyczenie stało się faktem w ostatnim dniu okienka transferowego.

Początki w Hamburgu, jakże inaczej, bardzo dobre. Jesienią strzelił pięć bramek. Ljuboja przypomniał o swojej głupocie dopiero w zimie. Odpuszczał zajęcia z rehabilitantem, który miał mu pomóc w powrocie do zdrowia po kontuzji nogi. Oprócz tego nie przyszedł na spotkanie z kibicami, spóźnił się na sesję fotograficzną dla sponsora. W Hamburgu jest taka gazeta - "Hamburger Mogenpost". Na łamach tej właśnie gazety trener Stevens ostro skrytykował Ljuboję za brak zaangażowania do treningów. -Stoi jak słup, nie angażuje się, polecenia wykonuje z niechęcią. Nie mogę tolerować takiego zachowania - powiedział Stevens. Oczywiście klub go nie wykupił, więc wrócił do rezerw Stuttgartu. Swoją ofertę nadesłała Siena. Wszystko było dopięte na ostatni guzik, ale piłkarz wolał zarabiać 1,2 mln euro w rezerwach VFB niż 0,8 mln we Włoszech.

Ljuboja pokazał swoją złą stronę - materialisty, skrajnie nieodpowiedzialnego człowieka. Od momentu powrotu do Stuttgartu pozwalał sobie na wszystko. Wyjechał na testy do Fulham, ale im nie podołał, z tym, że do Niemiec nie wrócił. Klub słał wiadomości do Anglików, domagając się powrotu piłkarza. Anglicy odpisali, że Ljuboja już dawno wyjechał. Dezerter wrócił po zamknięciu okna transferowego. Rozwścieczeni Niemcy zesłali go znowu do rezerw, w których nawet nie grał, czyli Ljuboja miał praktycznie ponad roczną separację od piłki, jeśli doliczymy do tego pobyt w rezerwach Hamburga. Niepokornego piłkarza postanowił ujarzmić słynny Felix Magath w VFL Wolfsburg. Magath podobno jeszcze wtedy nie był taki ostry, ale kto go tam wie.

W Wolfsburgu Ljuboja wyraźnie spokorniał. - myślę, że znalazłem na niego sposób - stwierdził Magath. Niestety tym razem z formą było nie tak. Jako napastnik był raczej rezerwowym, strzelił tylko jedną bramkę,  więc znowu wrócił do VFB Stuttgart. Stało się to w 2008 roku. Ljuboja zaskoczył wszystkich, kiedy po jednym ze sparingów wyrwał mikrofon spikerowi i przeprosił kibiców. Zagorzali fani przeraźliwie wyli, a ci drudzy bili brawo. "Bild" napisał, że piłkarz błaga o litość, bo nie może znaleźć żadnego klubu, a zależy mu na graniu... Ljuboja powrócił do pierwszego zespołu. Danijel nie wyciągnął wniosków. Do świtu przebywał w barach, kiedy zwolnił się z treningu pod pretekstem przeziębienia, po prostu ruszył w miasto. Do klubu zadzwonili kibice, którzy go rozpoznali. Znowu Serb został skreślony. Tym razem dokonał tego Marcus Babbel, który stał się kolejnym szkoleniowcem na "czarnej liście" niepokornego zawodnika. 

Ljuboja wydostał się w końcu z rezerw i wrócił do Francji, do której trafił już jako trzynastoletnie dziecko. - Urodziłem się w Chorwacji, ale gdy wybuchła wojna, Serbowie, w tym moja rodzina, musieli uciekać. Mój ojciec dostał pracę w fabryce produkującej sprzęt sportowy. Nie było mi łatwo, bo nie znałem języka, ale teraz francuski to dla mnie drugi język ojczysty - opowiada. Trafił do Grenoble, potem do Nicei, gdzie wyszedł na prostą.

Ma na koncie spotkania w Lidze Mistrzów. Łącznie w elitarnych rozgrywkach wystąpił jedenaście razy (sześć występów jako piłkarz HSV i pięć jako piłkarz PSG), ale nie strzelił ani jednej bramki.

W reprezentacji Serbii wyraźnie mu nie szło. Dziewiętnaście występów i jeden gol to lekko kompromitujący dorobek jak na napastnika, jednak często wychodził z ławki rezerwowych. Wystąpił na mundialu 2006 w Niemczech, w meczach z Holandią (0:1) i Argentyną (0:6). Serbia zakończyła zmagania w grupie na ostatnim miejscu bez punktu i z bilansem bramek 2-10. Drużyną wstrząsnęły konflikty w szatni. Podobno Ljuboja szczególnie znienawidził wtedy Mateję Keżmana. Dla Ljuboji były to ostatnie podrygi w kadrze. Został powołany jeszcze na mecz eliminacyjny z Polską. Przesiedział całe spotkanie na ławce rezerwowych. Mecz odbył się na starym stadionie Legii Warszawa. - Nie przypuszczałem, że będę grał tu na stałe - dzisiaj przyznaje Serb. Co warte odnotowania, obecny legionista zagrał 10 minut w spotkaniu z Polską 2:3. Był to mecz półfinałowy w turnieju im. Walerego Łobanowskiego - legendarnego ukraińskiego szkoleniowca.

Teraz w Legii Ljuboja jest gwiazdą, piłkarzem technicznie z innej bajki. Gwiazda, która ma dać Legii mistrzostwo i Ligę Mistrzów. Rzadko zdarza się, żeby ktoś przyszedł do naszej ligi, ktoś z taką przeszłością, wszak oprócz tych złych chwil były też te dobre. Oby gwiazdor został u nas jak najdłużej.

Zarobki w klubach:

PSG - 1 mln euro
Stuttgart - 1,2 mln euro
Grenoble - 500 tys. euro
Nicea - 700 tys. euro
Legia - 500 tys. euro*

*Kwota przy podpisywaniu pierwszego kontraktu

Czytaj więcej

Dla kogo Liga Mistrzów?

Zdecydowanym hitem 29. kolejki Bundesligi będzie mecz o trzecie miejsce. Na stadionie w Gelsenkirchen, gospodarze zmierzą się z Bayerem Leverkusen. Obecnie zespoły zajmują kolejno czwartą i trzecią pozycję w tabeli.

W najbliższą sobotę będziemy świadkami meczu, który może przesądzić o tym, kto zagości na arenie Ligi Mistrzów w przyszłym sezonie. Możliwe, że jest to ostatnia szansa dla Schalke 04 Gelsenkirchen, żeby dogonić Bayer Leverkusen. Klub z Gelsenkirchen traci do Aptekarzy zaledwie 4 punkty.

Drużyna Schalke zaliczyła niezbyt udaną końcówkę pierwszej serii rozgrywek. Liczne kontuzje oraz niezdrowa atmosfera związana z rządami w klubie przełożyły się również na bardzo słabe wyniki zespołu na początku drugiej połowy sezonu. Drużyna na największą próbę wystawiła swoich kibiców, przegrywając 1:2 z zajmującym ostatnie miejsce w tabeli SpVgg Greuther Fürth. Po tej druzgocącej porażce, drużyna Królewsko Niebieskich znalazła się aż na 10 pozycji. Szczęśliwie dla Jensa Kellera, Schalke odniosło następnie kilka znaczących zwycięstw, które uplasowały klub na 4 miejscu.

Wydawałoby się, że sytuacja w klubie z Gelsenkirchen powróciła już do normy. Nic bardziej mylnego. Drużyna wciąż musi zmagać się z kontuzjami, które w tym sezonie stały się istną plagą. W meczu nie zagra król strzelców Bundesligi z sezonu 2011/2012 – Klass-Jan Huntelaar. Reprezentant Holandii doznał kontuzji kolana w derbowym meczu z Borussią Dortmund. Jak dotąd nie jest wiadome, kiedy snajper wróci do gry.

W spotkaniu z Bayerem z powodu urazu mięśnia nie weźmie udziału również Jefferson Farfan. Ale absencja Huntelaara i Farfana to nie jedyny powód do zmartwień Jensa Kellera. W meczu nie zagrają również Kiriakos Papadopulos, Christoph Metzelder, Ibrahim Afellay, Sead Kolasinac, Tranquillo Barnetta oraz Chinedu Obasi. Za kartki pauzuje Roman Neustädter.

Bayer Leverkusen do tej pory uzbierał na swoim koncie 45 punktów. Mimo wysokiego miejsca w tabeli drużyna Saschy Lewandowskiego gra raczej „w kratkę”. W ostatnich pięciu spotkaniach Bayer dwukrotnie wygrał i raz zremisował. 

Niestety, dla polskich kibiców, którzy mają nadzieję na polski akcent w niemieckich rozgrywkach, w meczu nie zobaczymy Sebastiana Boenischa. Reprezentant Polski nie będzie mógł wystąpić w spotkaniu z powodu zbyt dużej liczy żółtych kartek. Szanse na wyjście na boisko ma za to Arkadiusz Milik.

Mimo osłabień w kadrze klubu Jensa Kellera, wynik meczu nie jest przesądzony. Obie drużyny mają o co walczyć i tak naprawdę każda z nich ma szansę na sukces, a tym samym możliwość udziału w Champions League. Rozsądek podpowiadałby, że większe szanse na wygraną mają Aptekarze. Jednak po ostatnich meczach Ligi Mistrzów chyba już żaden wynik nie powinien być dla nas zaskoczeniem.

Jakie są Wasze typy na mecz Schalke 04 – Bayer Leverkusen?

Czytaj więcej

Czy to już koniec emocji w tym sezonie?

Wszystko wskazuje na to, że już za kilka dni poznamy mistrza Bundesligi sezonu 2012/2013. Mowa oczywiście o Bayernie Monachium. Nie powiem, że jest to wielkie zaskoczenie. Już od połowy sezonu można byłoby w ciemno obstawiać, że żadnemu innemu klubowi nie uda się w tym roku dogonić drużyny z Monachium.

Bawarczycy już od pierwszej kolejki nie stracili pozycji lidera w tabeli. Aż w siedemnastu meczach Manuel Neuer zachował czyste konto. Do tej pory drużyna wygrała 23 na 27 spotkań. Zremisowała 3 razy. Przy tak rekordowych statystykach nie ma się co dziwić, że klub może zapewnić sobie wygraną na tyle kolejek przed końcem sezonu.

Bayern miał szanse na paterę już w 27. kolejce ligi niemieckiej. Ostatnie słowo należało jednak do Borussii Dortmund. Ta, wygrywając 2:1 ze Stuttgartem przedłużyła oczekiwanie kibiców Bayernu na upragnione Mistrzostwo o kolejny tydzień. Tym razem zdobycie patery zależy już tylko od Bawarczyków.

W meczu 28. kolejki Bayern zmierzy się z Eintrachtem Frankfurt. Szanse na przegraną drużyny Juppa Heynckesa są nikłe. W szczególności po ostatnim występie w lidze, w którym Bayern „zmiażdżył” Hamburger SV strzelając aż 9 goli. Niesamowite widowisko, w którym klub z Monachium jedynie udowodnił, dlaczego różnica punktów w tabeli nad innymi klubami jest tak duża. 

Nie można zapomnieć o ostatnim meczu Ligi Mistrzów, w którym to Bayern Monachium pokonał Juventus wynikiem 2:0. Mam wrażenie, że przewaga byłaby większa, gdyby nie Buffon, który w meczu popisał się całkiem niezłą skutecznością. Bayern, jak przystało na przyszłego Mistrza Niemiec, był w meczu bardzo pewny siebie. Ofensywna gra przyniosła zamierzony efekt. Tym sposobem, drużyna z Monachium znajduje się w dobrej sytuacji przed rewanżem w Turynie.

Wracając do Bundesligi. W ostatnim meczu rozegranym z Eintrachtem, Bayern strzelił dwa gole, zachowując tym samym swoje czyste konto. Ostatnią porażkę w rozgrywkach ligowych drużyna Juppa Heynckesa poniosła na własnym stadionie 28 października 2012 z Bayerem Leverkusen. Tym samym była to jedyna przegrana drużyny w tym sezonie na niemieckich boiskach. Wielką sensacją byłaby przegrana na ostatniej prostej do mety z drużyną z Frankfurtu, który mimo wszystko ostatnio radzi sobie całkiem nieźle. Trzeba przyznać, że ten sezon zdecydowanie należy do Bayernu Monachium, który swoją grą i wynikami na każdym kroku udowadnia, że nie ma sobie równych.

No właśnie, czy to oznaczałoby, że emocje Bundesligi skończą się na siedem kolejek przed końcem sezonu? Może dla kibiców Bayernu, owszem. Możliwe, że również dla części kibiców Borussii Dortmund, którzy liczyli na obronienie podwójnego mistrzostwa. Ale nie trzeba zapominać, że ciągle trwa walka o miejsca zapewniające udział w pucharach. W środku tabeli jeszcze wszystko może się zdarzyć. Nie mniej ekscytujące będą, bez wątpienia, mecze o utrzymanie. Przecież liga niemiecka szczyci się tym, że drużyn z końca tabeli nie dzieli od tych najlepszych przepaść. Dlatego też, rozgrywki ligi niemieckiej nie powinny stracić na urodzie, nawet jeśli poznamy już zwycięzcę.

Czytaj więcej

Walka w cieniu najlepszych

Bez wątpienia największym wydarzeniem 27. kolejki Bundesligi miało być osiągnięcie przez Bayern Monachium tytułu Mistrza Niemiec. Mimo bardzo wysokiej wygranej podopiecznych Juppa Heynckesa z Hamburgiem, ostatnie słowo należało do Borussii Dortmund. Dortmundczycy, którzy znajdują się na drugiej pozycji, nie pozwolili na zdobycie przez Bayern mistrzostwa na rekordowe siedem kolejek przed końcem sezonu. Na, bądź co bądź, nieuniknione, będziemy musieli jeszcze poczekać.

W natłoku informacji o meczach czołowych klubów, przeniosę się na chwilę na drugi koniec tabeli Bundesligi. Mecz o cenne punkty rozegrał z Hannoverem 96, walczący o utrzymanie, FC Augsburg. 

Klub z Augsburga powstał w 1907 pod nazwą Fußball-Club Allemannia Augsburg. W 1969 roku łącząc się ze Schwaben Augsburg przyjął nazwę FC Augsburg. Drużyna zapewniła sobie grę w 1.Bundeslidze w sezonie 2010-2011, kończąc sezon na drugiej pozycji w tabeli 2. Bundesligi. Był to pierwszy w historii awans tej drużyny do pierwszej ligi. W sezonie 2011-2012 Augsburg zakończył sezon na bezpiecznej, czternastej pozycji. 

Na początku bieżącego sezonu klub z Bawarii nie radził sobie zbyt dobrze. W połowie sezonu uzbierał na swoim koncie jedynie 9 punktów. Uplasował się na spadkowej pozycji z ujemną, aż 17 punktową różnicą bramkową.

Po przerwie zimowej FC Augsburg zebrał siły i znacząco poprawił swoją pozycję. Drobne sukcesy drużyny rozpoczęły się po wygranej 3:2 z Fortuną Düsseldorf. Następnie klub trzykrotnie zremisował z silnymi Schalke 04, VfL Wolfsburg i FSV Mainz. Wygrywając mecze z Hoffenheim, Werderem Bremen i Hamburgiem klub dopisał do swojego konta kolejne cenne punkty. Obecnie Augsburg posiada ich na swoim koncie 24. Jest to jednak ciągle zbyt mało, by wydostać się z miejsca barażowego i prześcignąć Fortunę Düsseldorf.

Wydawałoby się, że Augsburg jest na dobrej drodze do utrzymania się w pierwszej Bundeslidze. Jednak ostatni mecz z Hannoverem, na własnym boisku, zdecydowanie tego nie potwierdził. Mimo, że już w pierwszych minutach klub z Augsburga zapewnił sobie przewagę w posiadaniu piłki oraz stwarzał zdecydowanie więcej akcji podbramkowych niż rywal, nie zdołał strzelić gola. W drugiej połowie Hannover rozpoczął bardzo agresywną grę, czego dowodem jest pięć żółtych kartek zdobytych przez piłkarzy Die Roten. W 61. minucie gola dla drużyny z Hannoveru zdobył Konstantin Rausch. Podwójna zmiana dokonana przez szkoleniowców Augsburga w 72. minucie nie przyniosła zamierzonych efektów. Ostatecznie mecz zakończył się wynikiem 0:2 po drugiej bramce Konstantina Rauscha w doliczonym czasie.

Czyżby był to koniec dobrej passy Augsburga w tym sezonie i jednocześnie koniec przygody z 1. Bundesligą? A może to jedynie pechowa kolejka dla bawarskiej drużyny? Biorąc pod uwagę z jakimi klubami przyjdzie się zmierzyć Augsburgowi w niedługim czasie, utrzymanie się klubu w pierwszej lidze nie jest oczywiste. Nie zmienia to faktu, że Augsburg osiągnął w ostatnich sezonach bardzo dużo. Regularne awanse od 2000 roku doprowadziły klub z czwartej do pierwszej ligi. Mam nadzieję, że to nie koniec rozwoju tej drużyny.

Czytaj więcej

Skąd problemy Schalke ?

 Przedwczoraj Schalke przegrało niespodziewanie z Nurnberg 0:3. Była to dość duża niespodzianka, biorąc pod uwagę środowy występ w Lidze Mistrzów, gdzie podopieczni Kellera co prawda przegrali 3:2 - z Galatasaray Stambuł - lecz po świetnych zawodach i zaciętej walce. Tym samym pożegnali się z elitarnymi rozgrywkami. Jednak żaden kibic z Veltins Arena nie traci nadziei na udział swojej drużyny  w przyszłorocznych europejskich pucharach. Schalke zajmuje 4 miejsce w tabeli i niewiele dzieli je od bezpośredniego awansu do Ligi Mistrzów.

   Ekipa z Gelsenkirchen prezentuje się w tym sezonie nieco słabiej i na pewno walka o każdy następny punkt, będzie nie lada wyzwaniem. Tym bardziej że wielu piłkarzy zmaga się z kontuzjami. Rok temu wspaniałe bramki, a co za tym idzie – zwycięstwa -  gwarantował Schalke znakomity duet w ataku - Huntelaar & Raul.

   Pomysłodawcą tego całego przedsięwzięcia był trener Felix Magath. To dzięki niemu Huntelaar został królem strzelców Bundesligi wraz z Gomezem (22 bramki), a doświadczony Hiszpan strzelił 12 goli, co zapewniło bezpośredni awans do Ligi Mistrzów z 3. miejsca w lidze. W dwa sezony wspaniali napastnicy wznieśli Schalke na wyżyny i zagwarantowali skuteczną grę na wysokim poziomie. Obecny trener za wszelką cenę chciał zatrzymać Raula w Gelsenkirchen oferując 4 miliony euro za sezon. Suma ta okazała się jednak zbyt niska, gdyż Hiszpan wybrał petrodolary w odległym od Europy Katarze. Jednak największym problemem Schalke w ofensywie, jest pech ich najlepszego strzelca. Huntelaar przede wszystkim zmagał się ostatnio z chorobą oczu, przez którą widzi tylko na 50%. Napastnik jest obecnie w stałym kontakcie z okulistą i stara się usunąć dokuczający zakrzep. To przez to Huntelaar ostatnio występował w kratkę, a na dodatek w derbach zagłębia Ruhry uszkodził więzadła przyboczne w lewym kolanie i będzie pauzował przez 2 miesiące.

Choć w Schalke ostatnio mogliśmy odnieść wrażenie, że w Gelserkirchen tworzy się nowy szpital, to na całe szczęście trenera niemieckiej drużyny, większość zawodników jest gotowa do występów. Tydzień temu do treningów wrócili dwaj boczni obrońcy – Uchida i Fuchs. Austriak był zawsze „pewniakiem” w obronie. Niedawno do treningów po miesięcznej przerwie powrócił także rumuński napastnik Marica. W sobotnim meczu na szpicy grał Obasi, który również zmagał się z różnymi urazami. W 2. połowie zmienił go Pukki, który jak do tej pory pokazuje, że nie zasługuje na grę w Bundeslidze. Ewidentny brak wyszkolenia technicznego, słaba technika użytkowa i brak zwrotności sprawiają że fin nie daje sobie rady na niemieckich boiskach. Waleczność na takim poziomie, to jednak trochę za mało. Grę Schalke trzyma druga linia – Bartos, Draxler i Farfan.
 

   Co może pomóc drużynie z zagłębia Ruhry w powrocie do dobrej formy? Na pewno poważne wzmocnienia przed kolejnym sezonem. Po odejściu Neuera pozycja bramkarza została mocno osłabiona. Myślę że potrzebny jest dobry bramkarz, który podratuje drużynę  słabszych momentach i będzie podporą w walce z najlepszymi. Na pewno w klubie został pewien niedosyt po odejściu Raula. Obecni napastnicy nie są w stanie strzelać określonej liczby bramek, a w Schalke potrzebny jest solidny (nie kontuzjogenny) snajper który potrafi skierować piłkę do siatki  i który pomoże Huntelaarowi, w zdobywaniu goli. Wiadomo że w klubie pieniędzy nie brakuje. Potężny sponsor Gazprom nie będzie szczędził na transferach. Jednak jak pokazała już historia pieniądze to nie wszystko. Liczy się przede wszystkim dobry pomysł na drużynę – taki jak miał Filix Magath. Gazprom może i wydał duże sumy na Raula ale to przyniosło oczekiwany efekt. Hiszpan oprócz strzelonych bramek był również wzorem i autorytetem dla innych graczy, a także potrafił wziąć ciężar gry na swoje barki.  Może była legenda Realu Madryt straciła nieco na szybkości i dynamice, ale jego trafienia nieraz dawały Schalke upragnione 3 punkty, a zawodnicy z drużyny dzięki jego obecności na boisku, czuli ogromne wsparcie. Jaka będzie przyszłość Schalke w sezonie 2013/2014? Klub ten na pewno ma ambicje i pieniądze, by nawiązać walkę z takimi rywalami jak BVB czy Bayer. Miejmy nadzieje że kolejne miliony zainwestowane przez Gazprom będą mądrze wydanymi pieniędzmi i dającymi pożądany efekt.

Czytaj więcej