Najlepszy sezon w karierze Don Juppa

Człowiek związany z piłką nożną od pół wieku. Doprowadził Bayern Monachium do wygranej na najwyższym poziomie w lidze. Jupp, a właściwie Josef Heynckes zdecydował, że odejdzie ze stanowiska trenera bawarskiej drużyny w trakcie swojej najlepszej passy. Przed nim jeszcze tylko dwa mecze. I to właśnie te dwa mecze przesądzą o tym, czy Heynckes zapisze się na kartach historii Monachijskiego klubu jako ten, który zdobył z drużyną najważniejsze trofea w sezonie. 

Borussia Mönchengladbach to klub, z którym Jupp Heynckes jest niewątpliwie bardzo związany. To właśnie w Borussii Niemiec spędził najwięcej czasu jako profesjonalny piłkarz. W barwach drużyny z Mönchengladbach, Heynckes wygrał czterokrotnie mistrzostwo kraju, a w międzyczasie również puchar Niemiec i puchar UEFA. W 1974 i 1975 roku został ogłoszony królem strzelców z, kolejno, liczbą 30 i 27 goli na swoim koncie. Dla porównania, piłkarz Bayernu, swoim wyczynem z 1974 roku wyprzedził obecnego króla strzelców Bundesligi, Stefana Kießlinga, różnicą 5 bramek.

Jednak dużo większe wrażenie robi fakt, że Jupp Heynckes znajduje się obecnie na 3 miejscu w rankingu piłkarzy z największym dorobkiem bramkowym w lidze niemieckiej. Piłkarz strzelił 226 goli w 385 meczach, wyprzedzając tym samym takie gwiazdy niemieckiej piłki jak Manfred Burgsmuller czy Ulf Kirsten.

Zawodową karierę piłkarską Heynckes zakończył w 1978 roku. Niedługo po tym ukończył Niemiecki Uniwersytet Sportowy w Kolonii (Deutsche Sporthochschule Köln), uzyskując tym samym licencję trenerską. W wieku 34 lat, Heynckes zastąpił dotychczasowego trenera Borussi Mönchengladbach, Udo Latteka. Historia zatoczyła koło osiem lat później, gdy Jupp Heynckes znów "wygryzł" Latteka, tym razem z ławki trenerskiej Bayernu Monachium.

„Największy błąd w mojej karierze.”

Tymi słowami określił zwolnienie w 1991 roku Juppa Heynckesa z ławki trenerskiej menadżer Bayernu, Uli Hoeneß. W następnym sezonie kibice piłki nożnej nie mogli już śledzić poczynań Heynckesa na boiskach niemieckich w roli szkoleniowca.

„Inna kultura, mentalność, tradycja, obyczaje i język - moje osobiste wyzwanie.”

Przez następnych kilka, niezbyt owocnych dla trenera lat, Heynckes prowadził drużyny takie jak między innymi Athletic Bilbao, Tenerife czy Benfica. To właśnie dzięki swojej "hiszpańskiej przeszłości", trener dostał od niemieckich kibiców przydomek Don Jupp. Ale to nie jedyny pseudonim, który zyskał sobie Jupp Heynckes. Tym drugim, z którego Niemiec nie mógł być już tak dumny, był przydomek Osram. I o ile w języku polskim słowo brzmi dość wymownie, to w tym przypadku chodziło jednak o firmę produkującą żarówki... A wszystko za sprawą czerwonej twarzy trenera! Chociaż może lepsza byłaby wersja, w której trener emanuje energią jak... żarówka.

Wracając do kariery zawodowej Don Juppa. Największe sukcesy w czasie pobytu za granicą Heynckes odniósł z Realem Madryt. Królewscy mogli być wdzięczni swojemu trenerowi za to, że pomógł im odnieść zwycięstwo w Lidze Mistrzów po 32 latach przerwy. I niestety, na tym osiągnięciu sukcesy z drużyną z Madrytu skończyły się. A to, jak łatwo się domyślić, doprowadziło do rozwiązania kontraktu z niemieckim szkoleniowcem.

Jupp Heynckess powrócił do Borussii Mönchengladbach w 2006 roku. Po bardzo nieudanym sezonie, po którym drużyna z Gladbach wylądowała na 17. pozycji, chyba już mało kto wierzył, że wychowanek Źrebaków może odnieść w swojej karierze trenerskiej jeszcze jakieś znaczące sukcesy.

„Trzeba znać życie klubu od wewnątrz, jego historię, poprzedników, czuć klimat.”

Los płata figle, a Heynckes podpisał w 2011 roku ponownie kontrakt z Bayernem Monachium zastępując na stanowisku trenerskim Louisa van Gaala. Któż mógłby przypuszczać, że będą to najbardziej udane lata w karierze trenerskiej niemieckiego szkoleniowca? W sezonie 2011/2012 drużynie z Monachium zabrakło do sukcesu tylko, a może aż, szczęścia. Mimo znakomitych występów, drużyna finalnie nie potrafiła poradzić sobie z Borussią Dortmund zarówno z rozgrywkach ligowych jak i w Pucharze Niemiec. Niewiele (chociaż, mam wrażenie, że to i tak za dużo powiedziane) zabrakło do zdobycia przez Bawarczyków trofeum Ligi Mistrzów, gdy do wygranej Chelsea doprowadziły rzuty karne.

Te wszystkie zwycięstwa przeszły Heynckesowi koło nosa. I najwyraźniej zrobiły Niemcowi jeszcze większy apetyt na sukces. Szkoleniowiec dokonał kluczowych wzmocnień w drużynie z Bawarii. Chyba nie muszę już nawet wspominać co do tej pory osiągnął Bayern. A przecież apetyt rośnie w miarę jedzenia... Przed Bawarczykami jeszcze dwa możliwe trofea do zdobycia.

„Nasza droga jeszcze się nie skończyła.”

Jeszcze dwa możliwe trofea i ani jednego więcej... tak postanowił Jupp Heynckes. Ostatnim meczem w Bundeslidze dla Heynckesa było spotkanie z Mönchengladbach. I nie bez przyczyny powróciły wspomnienia, a i łza się w oku zakręciła. Trener zdecydował, że zakończy swoją przygodę w roli szkoleniowca niemieckiego klubu w swoim, osobiście uważam, najlepszym sezonie w karierze trenerskiej. 

„Piękniej może być tylko wtedy, jak okażemy się najlepsi również w Champions League.”

Żeby pozostawić po sobie jeszcze lepsze wspomnienia, a jednocześnie ustawić bardzo wysoko poprzeczkę dla Pep Guardioli, wystarczy wygrać dodatkowo zaledwie dwa ostatnie mecze. Wydawać by się mogło, że to bułka z masłem dla klubu, który w sezonie rozgromił praktycznie wszystkie drużyny i pobił prawie wszystkie możliwe rekordy. Czas pokaże, czy Jupp Heynckes skusi się na puchar Niemiec i trofeum Ligi Mistrzów*.



*tekst napisany przed finałem Ligi Mistrzów

Czytaj więcej

Ekspert rozwiewa wątpliwości: to była słuszna "czerwień" dla Naniego

Nie będziemy udawać ekspertów, bo po co. Ani chojraków, którzy obrzucają tureckiego arbitra Cuneyt Cakir najdorodniejszym mięsem. Na przepisach piłkarskich znamy się trochę, ale nie na tyle, by ferować wyroki, jak to robią niektórzy. Sprawą słusznej/niesłusznej czerwonej kartki dla Portugalczyka Naniego, który sfaulował Hiszpana Arbeloę, warto się zająć. Ale zanim się do tego podejdzie, lepiej zapomnieć o klubowych sympatiach, o emocjach i na chłodno przeanalizować tę decyzję.

Na początku wydawało mi się, że ewidentnie należy się Portugalczykowi kara w postaci wykluczenia z gry. Potem jednak przyszły powtórki, a wraz z nimi szereg wątpliwości. Nie trafił mocno? Chciał, nie chciał? Widział Hiszpana, czy tylko piłkę? Chciał przyjąć, a nie celował w brzuch itd. Rozterek sporo,  więc wczoraj już nie wiedziałem, co o tej sprawie myśleć. Dlatego najlepiej schować się w cień i oddać głos ludziom, którzy mają trochę większe pojęcie na ten temat. I odłożyć wszelkie dywagacje o stronniczości sędziego, który miałby podobno kibicować Barcelonie i Realowi na Twitterze.

Napisaliśmy więc do serwisu Sędzia Piłkarski PL by Ci wytłumaczyli nam, czy należała się żółta, czerwona, pomarańczowa kartak czy wszystkim należy się kubeł zimnej wody.

Odpisał mi redaktor Hubert Dembowiak z tegoż serwisu i wpierw wysłał mi takie coś: 

Fragment artykułu 12, dotyczącego właśnie tego typu incydentów jaki zaszedł tego wieczoru z udziałem Naniego: "Poważny, rażący faul. Zawodnik popełnia poważny, rażący faul wówczas, gdy używa nieproporcjonalnej siły lub brutalności w odniesieniu do zawodnika drużyny przeciwnej, kiedy walczą o piłkę będącą w grze. Atak nogami, który naraża na niebezpieczeństwo zawodnika drużyny przeciwnej, musi być traktowany jako poważny, rażący faul. Każdy zawodnik, który gwałtownie atakuje zawodnika drużyny przeciwnej,kiedy walczą o piłkę z przodu, z boku lub z tyłu, używajπc jednej lub obu nóg - czyniąc to z użyciem nieproporcjonalnej siły i narażając tego zawodnika na niebezpieczeństwo, popełnia poważny, rażący faul.

Przy poważnym, rażącym faulu korzyść nie powinna być stosowana, chyba że zastosowana korzyść stwarza realną szansę zdobycia bramki przez drużynę poszkodowaną. W takim przypadku zawodnika, który popełnił poważny, rażący faul, sędzia WYKLUCZA podczas najbliższej przerwy w grze. 

Poważny, rażący faul KARANY JEST WYKLUCZENIEM z gry winnego zawodnika. Grę przerwaną z tego tytułu wznawia się rzutem wolnym bezpośrednim z miejsca przewinienia (patrz Art. 13 - Miejsce wykonania rzutu wolnego), względnie rzutem karnym, gdy przewinienie miało miejsce w polu karnym".

Zacytowany artykuł 12 (str 118) jest wyjęty z Przepisów Gry w piłkę nożną (wyd. 2010/2011). Warto również przypomnieć tu o pokaźnym materiale "Interpretacje FIFA do Przepisów Gry oraz wytyczne dla sędziów" Tu macie link: http://t.co/sTTeyzkHdX

Od Huberta dostałem jeszcze rozwinięcie:

Sędzia nie może oceniać intencji, choć te nie były prawdopodobnie złe. Arbiter musi ocenić efekt akcji podjętej przez zawodnika. Tym efektem jest wejście korkami w ciało zawodnika. Czy jest to tylko nierozważność, czy niebezpieczne zagranie, odpowiedzcie sobie Państwo sami. 

To nie zależy, a przynajmniej nie powinno zależeć od tego, czy zawodnik krzyczy z bólu, czy wstaje dalej. Pan Cakir jest w karaniu takich zagrań bardzo konsekwentny i z pewnością zawodnicy zostali poinformowani przez sztab o jego warsztacie sędziowskim. Oczywiście, nie każdy atak korkami jest karany czerwoną kartką. Jednak, jeśli te korki lądują na ciele zawodnika po wejściu z dużym impetem, sędzia nie ma wyboru - to musi być czerwona kartka. Rodzaj meczu, atmosfera nie mają tu nic do rzeczy. Po zdecydowaniu się na tę odważną (choć jedyną prawidłową) decyzję, pan Cakir udowodnił, że jest sędzią najwyższej klasy, że umie radzić sobie z presją stadionu Old Trafford.

I jak Was przekonuje takie rozumowanie? Cóż, wydaje się, że ciężko dyskutować z samymi przepisami. Nawet jeśli tylko mniejszość popiera tę decyzję. Co w końcu takie dziwne nie jest, wszak eksperci stanowią mniejszości. Można być kibicem Realu, Manchesteru i mieć własne zdanie. To jasna sprawa, ale chyba lepiej zaufać tym, którzy mają wiedzę większą i są w danej materii bardziej kompetentni. Od razu zastrzegam: nie twierdzę, że przepisy są mądre. Ale są, jakie są i według nich sędzia musi oceniać dane zdarzenie. A, że w opinii wielu Pan Cakir swoją decyzją zabił mecz, to inna sprawa. Mógł ją podjąć, choć często wczoraj było powtarzane sformułowane, iż "niewiele ona ma wspólnego z tzw "duchem gry".

Na koniec podobne zdarzenie do tego, które miało miejsce wczoraj. Nie, nie De Jong w  finale Mistrzostw Świata 2010. Emmanuel Eboué.

Czytaj więcej

Mediolan znów nieszczęśliwy dla Barcelony. Milan kopiuje Inter.

Tym razem nie było żadnego wybuchu wulkanu. Piłkarze Barcelony przyjechali do Włoch wypoczęci, nawet można powiedzieć "wyluzowani". W lidze idzie im świetnie, forma ma być niedługo jeszcze lepsza. I do tego na boisko piłkarze drużyny z Katalonii wyszli praktycznie w optymalnym składzie. A na przeciw nich odmłodzony Milan, bez największej gwiazdy - Mario Balotellego, który w barwach Rossoneri zagrać tym sezonie w LM nie może. Większość ekspertów, obserwatorów, dziennikarzy, kibiców i wszystkich innych nie dawała gospodarzom cienia szans. I za to lubimy piłkę, że nie zawsze górą są faworyci.

Pytany niedawno przeze mnie redaktor Piotr Olejnik z Blaugrana.pl, przewidywał:

- Nie wyobrażam sobie innego scenariusza niż gładki rozstrzelanie w 1/8 finału przeciętnej drużyny, jaką w tej chwili jest AC Milan - tak mówił w wywiadzie dla Podbramkowo.

Jasne, że wspomniany redaktor jest fanem "Dumy Katalonii" i inaczej powiedzieć nie mógł. Serce by nie pozwoliło. Ale także obiektywni miłośnicy futbolu mieli wrażenie tego wieczora, że ciekawego spektaklu to nie zobaczymy. I psioczyli na TVP, że "znów ta Barca, która kolejnego rywala zmiażdży".

A jak było? Zacznijmy od tego, że mecz rozgrywany na San Siro nie był jakimś spektaklem niezwykle wysokich lotów. W pierwszej połowie wiało trochę nudą, a najciekawsze były wpadki niezawodnego Szpakowskiego. "Jordi Albiego, Botęk, el Szałari" - kogo to dzisiaj nie było na murawie. Pierwsze 45 minut trochę rozczarowało, jak na fazę 1/8 Champions League. W drugiej połowie nie było może aż tak dużo lepiej, ale padły bramki. I to - uwaga - nie w tę stronę, w którą można było się spodziewać.

Mario Balotelli szalał ze szczęścia gdy jego koledzy trafiali. Konkretnie Boateng i Muntari. Reprezentant Włoch radował się po każdym ciosie gospodarzy, czego kamery telewizyjne nie mogły nie dostrzec.
Milan zwyciężył 2:0. Gdyby przekazać komuś ten suchy wynik, pewnie każdy zrobiłby wielkie oczy. A gdyby jeszcze powiedzieć, że zwycięska ekipa wcale nie zaprezentowala "futbolu z innej planety" by zatrzymać Barcelonę, to już w ogóle niebywałe. Ale tak było. To nie był w wykonaniu gospodarzy, jak mawia Mateusz Borek, "zupełnie inny poziom". Ale na grającą dziś wyjątkowo ospale i niedokładnie "Dumę Katalonii" starczyło. A znów błąd popełnił Dani Alves, gdyż w kontrataku nie zdążył pokryć przeciwnika (zobaczcie sobie bramkę Costy w meczu Valencia - Barcelona, też Brazylijczyk krył "na radar").

Gracze Milanu mieli sporo szczęścia w akcjach ofensywnych (przy pierwszej bramce spore zamieszanie i bramka trochę przypadkowa). Ale głównie mądrze się bronili całym zespołem, nawet El Shaarawy wracał na swoją obronę, by odebrać piłkę. Grał tak ofiarnie w defensywie, jak niegdyś Samuel Eto. Też przeciwko Barcelonie, tylko na jej boisku w pamiętnym spotkaniu, po którym to Inter wyeliminował Blaugranę z Ligi Mistrzów w sezonie 2009/2010.

Czy piłkarze Milanu są w stanie pójść w ślady Nerazzurri i wyrzucić wielkiego rywala z Champions League? Zobaczymy. Faktem jest, że uzyskali dziś wynik nawet lepszy, niż wtedy Inter w pierwszym meczu. Wówczas podopieczni Jose Mourinho wygrali 3:1. Milan dziś 2:0, a nie stracić ani jednej bramki, to ważna rzecz w kontekście rewanżu. Co musi się stać, by drużyna Massimiliano Allegriego zdołała przejść do ćwierćfinału Ligi Mistrzów? Wydaje się, że jeszcze sporo, bo czy Barcelona może zagrać w europejskich pucharach dwa tak słabe mecze z rzędu?

Dziś nie była sobą. Zupełnie nie szło jej konstruowanie akcji. Zbyt czytelne, zbyt wolne, za bardzo środkiem się pchała. Murawa była nie ta? Za zimno? Milan grał konsekwentnie w obronie, to trzeba przyznać. Ale też goście rzadko kiedy wrzucali wyższy bieg, nawet nie wypróbowali do końca, jak mocna była dziś defensywa gospodarzy. Bramkarz ekipy Allegriego nie miał mało pracy. "Duma Katalonii" grał tak, jakby czekała, że rywale się położą. Jasne, że Milan zrobił wiele, by dziś wygrać. Choćby zagęszczał środek pola w sposób heroiczny, uniemożliwiał rywalowi grę taką, jaką on kocha, słynną tiki-takę. Ale Barca mogła też na wiele innych sposobów spróbować ograć Milan, choćby skrzydłami, choćby strzałami z daleka - jednak tego nie próbowała. Myślała może, że przeciwnicy przestaną w końcu biegać, albo zaczną panikować na widok Messiego i spółki. Argentyńczyk też był mało widoczny. On miewa takie mecze, ostatnio np z Valencią w lidze, ale rzadko na takim poziomie, w takiej fazie, jak 1/8 LM. A może goście zlekceważyli Milan?

Paradoks polega na tym, że faworytem w rewanżu jest chyba wciąż drużyna wczoraj przegrana. Choć powiedziałbym, że takowego nie ma - szanse są po 50%. Barcelona u siebie potrafi każdego zdemolować. Ale tym razem będzie musiała się wyjątkowo napocić, bo jednak wyciągnąć z 0:2, to nie będzie bułka z masłem. Włoskiej drużynie wystarczy jedna bramka, a wtedy do szczęścia będzie już bardzo blisko. Dlatego tak ważny będzie początek meczu - czy ekipa z Mediolanu zatrzyma huraganowe ataki Hiszpanów, czy też rozpocznie się szybkie odrabianie strat. Ale to dopiero 12 marca, gdy odbędzie się rewanż na Camp Nou.

Dziś chwile szczęścia przeżywają kibice Rossonerich. Chyba sami się nie spodziewali, że ten wieczór może być dla nich tak piękny.

Czytaj więcej