Ambitne plany sympatycznego klubu

  Najsympatyczniejszy zespół w Premier League? O owe miano może walczyć: Swansea, czy Stoke, ale chyba miejsce lidera w tej dziedzinie ma West Ham. Klub ze świetną akademią, fanatycznymi kibicami i promocją w postaci filmu "Green Street Hooligans", lecz bez spektakularnych sukcesów w ostatnich latach. Wkrótce jednak "Młoty" mogą się włączyć do walki o wyższe cele, choć dziś ich sytuacja wcale nie wygląda tak kolorowo.

   Olimpijski spokój

   Wszystko dzięki decyzji, która lada dzień powinna zostać ogłoszona przez oficjalną stronę londyńskiego klubu. Jest wielce prawdopodobne, że już wkrótce nową siedzibą "Młotów" zostanie Stadion Olimpijski. Zostanie wydzierżawiony klubowi na 99 lat. Obiekt znajdujący się w północno-wschodniej dzielnicy Stratford, może obecnie pomieścić 80 tys. widzów, jednak po przebudowie na "piłkarskie warunki" będzie na nim mogło zasiąść 60 tys. fanów. To prawie o połowę więcej, niż na obecnym obiekcie, gdzie West Ham rozgrywa swoje mecze. Największymi optymistami są oczywiście właściciele "Młotów" czyli David Gold oraz David Sullivan, ambitnie snujący wielkie plany wobec klubu.

Tak miałby wyglądać SO, podczas meczów "Młotów"

   Takiej postawy nie podzielają jednak wszyscy kibice West Hamu i mają do tego pełne prawo. Stadion nie jest przygotowany do spektakli piłkarskich, choć szefostwo obiektu zapewnia, że w ciągu 3 lat zostanie on idealnie przygotowany do futbolowych warunków. Obiekt ten na pewno może zapewnić "Młotom" o wiele lepszy rozwój, niż zapisany wielką historią Upton Park. Dzięki podwojonej liczbie miejsc, West Ham będzie zarabiał ze sprzedaży biletów tyle, ile obecnie dostaje Tottenham czy Arsenal. I jest to najszybsza droga do tego, by zespół z Londynu mógł znowu nawiązać do swoich najlepszych sukcesów w historii klubu.

  Big Sam, big problem?

   W obecnej chwili West Ham plasuje się na 12 miejscu i wszystko wskazuje na to, że spokojnie utrzyma się w Premier League. Trenerem "Młotów" jest kontrowersyjny Big Sam i to właśnie w jego sprawie toczą się ostatnio spore dyskusje na forach internetowych. Każda drużyna, którą trenował Sam Allardyce słynęła z bardzo siermiężnej gry - czyli typowego angielskiego futbolu. Niewątpliwie miłośnik meczów La Ligi, włączając mecz WHU - Stoke mógłby się mocno przerazić i niejednokrotnie jęknąć pod nosem, bo w grze "Młotów" dominuje przede wszystkim walka w środku boiska i długie piłki na wysokich, dobrze zbudowanych napastników - przeciwieństwo Katalońskiej tiki-taki. I ciężko się temu dziwić, bo w zespole Big Sama nie ma obecnie świetnie wyszkolonych technicznie zawodników, a są za to tacy, którzy nie cofają nogi, w pojedynkach główkowych ciężcy  do pokonania. James Collins (1.93cm), Emanuel Pogatetz (1.91), Andy Carroll (1.91),  Mohamed Diame (1.85) - to tylko kilku zawodników, których ściągnął do klubu  angielski szkoleniowiec.

// telegraph.co.uk

   Gdzie leży więc problem? West Ham to drużyna waleczna, ale... często zawodnicy sprawiają wrażenie, jakby przechodzili obok meczów. Szczególnie gdy spotykają się z zespołami teoretycznie słabszymi - jak z QPR, Southamptonem czy Sunderlandem. Te mecze z pozoru są dla "Młotów" najważniejsze, ale to właśnie one sprawiają londyńskiemu klubowi najwięcej problemów. Kibicom nie podoba się także to, że zespół po awansie z nPower Championship nie zaliczył żadnego progresu, a maszyna pod nazwą "West Ham" powoli traci paliwo. Fani z Upton Park tracą cierpliwość do trenera, którą wyrażają już niemalże na każdym meczu rozgrywanym u siebie. W związku z tym, władze klubu wydały miesiąc temu oficjalne oświadczenie, w którym poinformowały o rozpoczętych negocjacjach w sprawie przedłużenia kontraktu z Big Samem (kończy się on w czerwcu 2013). Czy to nie przedwczesne działanie zarządu "Młotów"? Wydaje się, że tak. Kibiców niepokoi również polityka transferowa Sama Allardyce'a, który lubi sięgać po zawodników, z którymi współpracował już w poprzednich latach. Na nieszczęście klubu z Upton Park, często są to zawodnicy bez formy, którzy lata świetności mają już za sobą. Należy również zadać pytanie, dlaczego w West Hamie znaleźli się tacy piłkarze jak Allou Diarra czy Weillington Paulista, skoro trener "Młotów" nie zamierzał nawet w dłuższej perspektywie z nich skorzystać?

  Drużyna murem za szkoleniowcem

  Sam Allardyce ma też się czym pochwalić. Przede wszystkim jest to solidny menadżer dla klubu środka tabeli, co może pozwolić West Hamowi na spokojne egzystowanie w Premier League, za stosunkowo małe pieniądze. Warto również pamiętać o sytuacji, gdzie kibice za czasów jego "panowania" w Blackburn - przyczynili się do jego zwolnienia z klubu. Zarząd mówił wtedy, że ta drużyna ma większe ambicje i na pewno stać ich na znacznie lepsze wyniki. Jak to się skończyło, każdy fan PL dobrze pamięta. Blackburn Rovers szybko spadło z ligi, a dzisiaj zajmują dopiero 18 miejsce w nPower Championship.

   Godnym zaznaczenia jest także artykuł, który dzisiaj pojawił się na łamach londyńskiego "Expressu". Piłkarz West Hamu - Gary O'Neil, udzielił bowiem wywiadu, który pokazuje jak piłkarze wspierają swojego szkoleniowca - Spekulacje o jego domniemanym odejściu bardzo mnie zaskoczyły. Myślę, że Nasz trener odwala w klubie kawał dobrej roboty. Pomimo, że West Ham spadł do Championship i był w rozsypce, Allardyce przywrócił "Młoty" do krajowej czołówki. To nadal świetny menadżer i jako drużyna zrobimy wszystko, by Big Sam otrzymał nowy kontrakt po sezonie - zakończył zawodnik West Hamu.

   W dzisiejszych derbach Londynu zawodnicy West Hamu będą mieli niewątpliwie ciężkie zadanie. Chelsea na pewno będzie chciała się zemścić za wynik z rundy jesiennej, a nóż na karku ma przecież  Rafa Benitez, potrzebujący zwycięstw jak wody. Największym zagrożeniem dla bramki Jaaskaleinena będzie Fernando Torres, który strzelił ostatnio bramkę w Lidze Europejskiej, a na dodatek lubi on strzelać gole "Młotom". Jak będzie dziś? Zwycięstwo zostanie chyba na Stamford Bridge, ale ten mecz z pewnością nie przesądzi o losach "Big Sama" na Upton Park. Prawdziwa ocena zostanie wystawiona szkoleniowcowi dopiero po ostatniej kolejce PL. A Paolo Di Canio i Harry Redknapp coraz częściej pukają do drzwi, swojego byłego klubu...

JO

Legenda West Hamu - Bobby Moore - trzymająca Puchar Anglii.

Czytaj więcej

Obywatele przegrywali, a Mancini jadł cukierki

Manchester City dawno pożegnał się z walką o mistrzostwo kraju. Po dzisiejszym spotkaniu z Evertonem, pożegnał się z nią jeszcze bardziej. A to można tak? Wyobraźmy sobie, że puchar znajdował się na drugim końcu ciemnej cygańskiej ulicy i widać było z okna jak pięknie świeci blaskiem. W tym momencie pan Karpio - cygański wirtuoz akordeonu - definitywnie go sprzątnął i nie można nawet na niego patrzeć.

"A dupa tam mistrzostwo, ja mam cukierki". Podczas, kiedy Citizens przegrywali 1-0, a Everton nacierał na bramkę, Bobby Manc miał gdzieś jakieś zmiany taktyczne. On miał swoje cukierki, pazerny nie był, bo i nawet podzielił się z Brianem Kiddem. W kieszeni słodycz, na boisku gorycz.

Fellaini i spółka, pokazali ambicję. Chociaż wypadałoby napisać - Coleman i spółka. Irlandczyk bawił się z Kolarovem jak z trampkarzem (mam nadzieję, że żaden trampkarz tego nie czyta, bo mógłby się obrazić). Osman strzelił tak, że ja, stojąc na bramce przyklasnąłbym w rękawice (chociaż nie wykluczam, że mógłbym to obronić... nie, jednak nie, nie umiem się rzucać w prawą stronę). Ach, zapomniałem, sędzia boczny wtrącił swoje pięć groszy do tego widowiska, wykazując się lekką ślepotą. Pięta Kolarova powinna być głównym argumentem do uznania bramki Mirallasa.

Druga połowa rozpoczęła się od wykopania piłki za stadion przez Kolarova. Anglicy, którym zabrakło biletów, z  pewnością będą mieli pamiątkę. W rywalizacji z sędzią na idiotę dnia, chciał zmierzyć się Pienaar, jednak ostateczny cios w tej rywalizacji należał do Lee Proberta. Tak, nie ma co porównywać. To definitywny zwycięzca. Fellaini odbija piłkę ręką na 13 metrze. RZUT WOLNY!
Warto też powiedzieć, że kapitalnie grał nasz były Legionista, Janek Mucha, ratując dwukrotnie gospodarzy: raz pięknie obronił strzał Teveza i jeszcze lepiej dobitkę Milnera, drugim razem wygrał pojedynek sam na sam z Zabaletą. Końcówka to zabójcza kontra Fellainiego i Jelavicia. Chorwat piękną podcinką pokonał Harta.

Koniec meczu, 2-0, Moyes znowu pokonuje Manciniego. Everton pokazał pazur, zaangażowanie, walkę, chęć zwycięstwa, prawdziwe angielskie oblicze.

"Ale co tam mistrzostwo, ja mam swoje cukierki"

Czytaj więcej

Podbramkowo Extra: Holenderska miotła Abramowicza nadzieją kibiców Chelsea?

Źle się dzieje tam, gdzie niedawno przelewały się hektolitry szampana. W Londynie sypie się zespół, który sensacyjnie zwyciężył w ubiegłorocznych rozgrywkach Champions League, walczy o byt w Lidze Europejskiej i czwarte miejsce w tabeli ligowej. Ramires nie jest już królem środka pola, Juan Mata nie przypomina mistrza Europy i Świata, a Fernando Torres przegrywa pojedynki nawet z Łukaszem Szukałą. Krótko mówiąc: Chelsea FC przypomina Andrzeja Gołotę - giganta, który mimo woli walki i chęci odnoszenia sukcesów, ostatnio ciągle kończy na deskach.

Wyrzucenia tymczasowego menadżera domagają się wszyscy kibice "The Blues" oraz piłkarscy eksperci z całego świata. Rafa Benitez miał do końca sezonu zastąpić Roberto Di Matteo, uzdrowić klub oraz ponownie nauczyć Fernando Torresa strzelać gole (w Liverpoolu obaj Hiszpanie rozumieli się znakomicie), a wprowadził jeszcze większy chaos. Chelsea traci coraz więcej punktów do Manchesteru United i totalnie kompromituje się w europejskich pucharach. Popularny "El Nino" bramek nie strzela, a styl gry drużyny z Londynu jest mocno niewyraźny (jest to bardzo łagodne określenie). Tego się po prostu nie da oglądać!

Carlo Ancelotti i jego niezastąpiony asystent - Claude Makelele. Byli pracownicy Chelsea oglądając spotkania londyńskiego klubu, z pewnością nie mogą uwierzyć własnym oczom. Ich PSG właśnie awansowało do ćwierćfinału Champions League. Mistrz poprzedniej edycji tych rozgrywek, Chelsea, właśnie przegrał 0:1 ze Steuą Bukareszt w pierwszym meczu 1/8 finału Ligi Europy...

Roman Abramowicz jest powszechnie znany z umiejętności szybkiego rezygnowania z usług różnych trenerów. Rosjanin przyczynił się do powstania legendy Jose Mourinho, ale po pewnym czasie pozbył się portugalskiego szkoleniowca. Zwalniani byli też tacy ludzie, jak: Luis Felipe Scolari, Carlo Ancelotti, Andres Villas-Boas oraz Roberto Di Matteo. Wielkim nazwiskom towarzyszą gigantyczne pieniądze i spore ambicje. W klubie Abramowicza nie ma miejsca na porażki oraz rażące błędy. Skoro więc tymczasowy menadżer osiąga katastrofalne wyniki i nie cieszy się popularnością fanów, to dlaczego Abramowicz go jeszcze nie zwolnił?

Plotki na ten temat huczą w kuluarach 46 razy głośniej od układu napędowego w kultowym Volkswagenie Passacie B4. Co prawda sprawa nowego menadżera Chelsea nie została jeszcze poruszona w polskim sejmie, a o potrzebie zatrudnienia nowego szkoleniowca przez Chelsea nie wypowiedział się jeszcze popularny  Ramzan Kadyrow, to krążą słuchy, że sprawą mają zainteresować się przebywający aktualnie na zgrupowaniu przed konklawe w Rzymie kardynałowie, ale i to nie jest pewne.

Abramowicz i jego liczni podwładni lubią mieć sytuację pod kontrolą. Potrafią zareagować szybko i skutecznie. Sam Rosjanin w mediach pojawia się niezwykle rzadko, ale często możemy go zauważyć na trybunach Stamford Bridge. Z zatrudnieniem nowego szkoleniowca oligarcha spokojnie czeka na początek lata. Jest już przygotowany plan na nową Chelsea.

Roman Abramowicz w Wenecji.

Zmiany jednak nie mogą nastąpić od razu. Z jednej prostej przyczyny: Chelsea jest już z pewnym menadżerem dogadana. Tajemniczy jegomość posiada aktualnie pracodawcę i nie może w trybie natychmiastowym zmienić miejsca pracy. Przyszły szkoleniowiec "the Blues" to znany menadżer, któremu nie wypada zostawić roboty niedokończonej. Dlatego też Abramowicz próbował zastąpić tymczasowego Beniteza równie tymczasowym Avramem Grantem. Izraelski szkoleniowiec jest bliskim przyjacielem właściciela Chelsea, lecz tym razem odrzucił propozycję (raz już przeżył taką przygodę). Szanowani fachowcy nigdy nie zgodzą się na tego typu "tymczasowość". Po spotkaniu ze znajomym Piotra Świerczewskiego, Abramowicz zrozumiał bezsens zatrudniania szkoleniowca przejściowego i postanowił pozostawić Beniteza w klubie do końca sezonu.

Czy znamy nowego trenera Chelsea?

Istnieje ogromne prawdopodobieństwo, że nowym menadżerem "The Blues" zostanie Guus Hiddink. Holender jest aktualnie szkoleniowcem rosyjskiej Anzhi, z którą walczy o mistrzostwo Rosji oraz rywalizuje w Lidze Europy. W Dagestanie stworzył lokalną maszynkę do wygrywania, która napędzana jest kilkoma gwiazdami światowego formatu. Od dłuższego czasu wiadomo, że Hiddink po sezonie odchodzi z drużyny Samuela Eto'o, Williana i Lassa Diarry. Pierwotnie Holender miał zakończyć trenerską karierę, ale ostatnio... oficjalnie nie wykluczył możliwości podjęcia jeszcze jednego wyzwania - powrotu do Chelsea. Tym razem na stałe.

Roman Abramowicz zna Guusa Hiddinka od wielu lat. Były szkoleniowiec Realu Madryt w 2006 roku niespodziewanie podpisał kontrakt z reprezentacją Rosji. Znany trener dał się skusić wielkim pieniądzom, które zapewnione zostały rodzimej federacji przez sponsora reprezentacji Sbornej i miłośnika piłki nożnej na najwyższym poziomie, Romana Abramowicza. 

Roman Abramowicz i Guus Hiddink świętują zwycięstwo Chelsea w FA Cup..

Hiddink od razu podbił serca Rosjan. Doświadczony szkoleniowiec nauczył ich drużynę skutecznej gry w stylu typowo holenderskim. Po dwóch latach pracy, podopieczni Hiddinka zaliczyli piorunujący występ na EURO 2008. Rosjanie w doskonałym stylu awansowali do półfinału rozgrywek, w którym przegrali z Hiszpanami 0:3 (późniejszymi zwycięzcami turnieju). Holendra doceniono i związano się z nim jeszcze lepszym kontraktem (wiadomo, kto wyłożył na to pieniądze). Naród był wdzięczny Abramowiczowi za opłacanie reprezentacji selekcjonera z najwyższej światowej półki, a sam oligarcha... był zadowolony ze współpracy.

W lutym 2009 z Chelsea pożegnał się Luis Felipe Scolari (aktualny selekcjoner reprezentacji Brazylii), a jego następcą został tymczasowo... Guus Hiddink. Ku zdumieniu wszystkich ekspertów, holenderski szkoleniowiec pogodził prowadzenie drużyny klubowej z obowiązkami selekcjonera wielkiej europejskiej reprezentacji. Rosyjski Związek Piłki Nożnej zbytniego wyboru nie miał, ponieważ osobą wypłacającą gigantyczną pensję doświadczonemu menadżerowi był właśnie Abramowicz. Człowiek, którego ofert nie da się odrzucić.

Przysłowiowy "wilk" nasycił się zwycięstwami, ale owca  reprezentacja Rosji też ocalała. Za czasów Hiddinka, Chelsea przegrała tylko jedno spotkanie (na wyjeździe 0:1 z Tottenhamem po golu  Luki Modricia). Holender w znakomitym stylu wygrał z drużyną "The Blues" FA Cup. To właśnie jego czasów drużyna z Londynu odpadła w półfinale Champions League po dwóch remisach z FC Barceloną ( 1:1 i 0:0 ) i zajęła trzecie miejsce w angielskiej Premier League.

Chelsea autorstwa Hiddinka była drużyną dominującą. Posiadającą unikalny, zadziorny styl. Pewną w obronie i skuteczną w ataku. Zdyscyplinowaną taktycznie. "The Blues" za czasów pracy Holendra zawsze dążyli do zwycięstw i nigdy nie byli zainteresowani półśrodkami. 

Guus Hiddink to przeciwieństwo Rafaela Beniteza. Holender potrafi znaleźć wspólny język z piłkarzami.

To właśnie dzięki boiskowej dominacji, niezwykłej woli walki prezentowanej przez całą drużynę oraz walki do ostatniego gwiazdka sędziego, Guus Hiddink cieszy się niesłychaną sympatią fanów Chelsea oraz wielu jej zawodników (między innymi Petra Cecha i Johna Terrego). W 2009 roku Holender nie mógł związać się na stałe z angielską drużyną, ponieważ ciągle ważna była jego umowa z reprezentacją Rosji. Decyzja Hiddinka, który Sborną prowadził aż do 2010 roku (potem objął reprezentację Turcji, a od zeszłego roku prowadzi Anzhi), została w pełni uszanowana. Nie od dziś wiadomo, że były szkoleniowiec Realu, Valencii, Fenerbahce oraz między innymi PSV jest dżentelmenem. A tacy właśnie mężczyźni wszystkich umów dotrzymują. I cieszą się powszechną sympatią.

Umowa Hiddinka z Anzhi jest ważna do końca sezonu 2012/13. W lecie Holender stanie się "wolnym" człowiekiem i będzie mógł bez przeszkód związać się umową z nowym klubem. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że jego nowym pracodawcą zostanie właśnie Chelsea FC. Holender prawdopodobnie powróci na Stamford Bridge i postara się dokończyć to, co już kiedyś rozpoczął. 66-letni szkoleniowiec stanie przed chyba już ostatnim w swojej trenerskiej karierze wyzwaniem. Czy uda mu się ponownie wprowadzić drużynę na szczyt?  Zobaczymy, aktualny trener Anzhi ma do tego wszelkie potrzebne predyspozycje.

Avram Grant to jeden z najbardziej niedocenianych europejskich menadżerów. Z drużyną "The Blues" był blisko zwycięstwa w Champions League. W sezonie 2012/13 po raz kolejny zaproponowano mu posadę tymczasowego szkoleniowca Chelsea. Legendarny izraelski menadżer nie jest zainteresowany taką propozycją.  Interesują go tylko poważne oferty.

Jose Mourinho w najbliższym czasie raczej nie zwiąże się umową z Chelsea. "The Only One" karierę zawodniczą zakończył dawno temu, a w tej menadżerskiej ostatnio radzi sobie doskonale. Twórca potęgi Chelsea prowadzi aktualnie Real Madryt, z którym zamierza wygrać Ligę Mistrzów.

Guus Hiddink jest osobą bardzo popularną na rynku azjatyckim. Doczekał się tam nawet własnej pizzy. W latach 2001-2002 jego pracodawcą była Korea Południowa. Z jej reprezentacją doszedł do półfinału MŚ 2002. W Korei Południowej, Guus Hiddink jest bohaterem narodowym. A Hiddink Pizza nadal bije rekordy popularności. 

Guus Hiddink w Chelsea. Właściwy człowiek na właściwym miejscu.

M.W.

Czytaj więcej

PODBRAMKOWO EXTRA: W poszukiwaniu recepty na atak Chelsea FC

Już w zeszłym sezonie Chelsea Londyn miała poważne problemy ze skutecznością. Legendarny Didier Drogba bramki strzelał tylko w ważniejszych konfrontacjach (w lidze zdobył tylko pięć bramek, czarował w LM), Nicolas Anelka nie pasował do koncepcji Villasa-Boasa i odstrzelony został po rundzie jesiennej (zdobył jednego gola w 9 spotkaniach), Salomon Kalou był na pierwszy skład londyńczyków po prostu za słaby, a Fernando Torres... walnie przyczynił się do zajęcia kompromitującego (szóstego) miejsca w rozgrywkach Premier League. Hiszpan w 32 meczach ligi angielskiej pokonał bramkarza przeciwnika tylko sześciokrotnie. W składzie "The Blues" znajdował się również Daniel Sturridge, jednak zazwyczaj Anglik pełnił rolę zmiennika "El Nino" (nie przeszkodziło mu to w zdobyciu 11 bramek i  zostaniu wspólnie z Lampardem najlepszym strzelcem zespołu w lidze). Poczynaniom doświadczonych "wyjadaczy" przyglądał się "Nowy Drogba" Romelu Lukaku, który od czasu do czasu dostał kilka minut gry. W zimie do ekipy Romana Abramowicza dołączył prosto z Brazylii Lucas Piazon. Młodziutka gwiazda Instagrama oraz innych portali społecznościowych nie doczekała się wtedy debiutu w Premier League. Piazon pierwszego gola w dorosłym zespole Chelsea zdobył dopiero podczas przedsezonowego Tournee (zgrupowanie w USA) w wakacje 2012 roku.

W lecie wymieniono klocki, ale nie sprowadzono żadnego wybitnie skutecznego snajpera. Odszedł Didier Drogba, wypożyczono Lukaku do WBA (Belg zaczął nagle zdobywać gole). Podstawowym napastnikiem oficjalnie został świeżo upieczony... król strzelców Euro 2012 - Fernando Torres, a jego zmiennikiem mianowano Daniela Sturridge. Trzecim snajperem został z konieczności Lucas Piazon, a czwartego nie było i nadal nie ma. Jakie są efekty naiwnej wiary w "El Nino" - każdy widzi. Hiszpan w 25 meczach ligowych trwającego sezonu strzelił nieco więcej goli (o jednego więcej) niż w całych zeszłorocznych rozgrywkach Premier League, ale nadal jest regularnie wygwizdywany przez fanów "The Blues". Napastnik za 50 milionów euro bramek powinien strzelać co najmniej 30 w sezonie. Wychowanek Atletico Madryt w ciągu ponad dwóch lat podbytu na Stamford Brige strzelił ich 27. W 107 spotkaniach (liczymy jego występy we wszystkich rozgrywkach). 

Jesienią 2012 zbyt wielu goli nie strzelał wyżej wspomniany Torres, skuteczny nie był też Sturridge, Lucas Piazon nie otrzymywał szans. Honor "Niebieskich" uratowali pomocnicy dzięki znakomitej postawie Franka Lamparda, Edena Hazarda, Juana Maty oraz przebłyskom Oscara i kilkoma efektownymi akcjami sympatycznego Davida Luiza wystawianego od czasu do czasu w drugiej linii. 

Mimo beznadziejnej skuteczności napastników, Chelsea aktualnie (stan na 05.02.2013) zajmuje trzecie miejsce w Premier League. Ale przy dalszej tak słabej grze atakujących drużyna Rafaela Beniteza będzie mogła tylko pomarzyć o udziale w przyszłorocznej edycji elitarnej Champions League. 

W celu wzmocnienia siły rażenia napadu "The Blues", zastąpiono Sturridge'a (od razu po transferze zaczął seryjnie strzelać dla Liverpool'u) dotychczasowo całkiem skutecznym Dembą Ba (znanym jako "człowiek ze szkła"). Lucasa Piazona wypożyczono zaś do całkiem mocnej Malagi (!) i nie zastąpiono nikim (bo kupiony w lecie 2012 Victor Moses to raczej skrzydłowy, a pół rundy wiosennej ma "z głowy" z powodu obowiązków reprezentacyjnych).

Nic się nie zmieniło, problem nadal nie został rozwiązany. Fernando Torres nadal bramki strzela od święta, a Demba Ba w lidze zdobył tylko jednego gola w pięciu spotkaniach i ostatnio doznał kontuzji (cios w nos był mocny, a Ba jest niestety wyjątkowo łatwo łamiącym się piłkarzem). Rafa Benitez został więc z jednym, wyjątkowo beznadziejnym napastnikiem (za to jest to ulubiony snajper tego hiszpańskiego szkoleniowca).

Drużyna Romana Abramowicza znalazła się w prawdziwie podbramkowej sytuacji. Okienko transferowe zostało zamknięte i prawdopodobnie tylko odważna decyzja może uzdrowić atak  Chelsea. Kilka możliwych rozwiązań prezentuje Podbramkowo, które przygotowało dla rosyjskiego oligarchy i całego zarządu "The Blues" kilka wskazówek. Jak można rozwiązać ofensywny problem Chelsea? Kim zastąpić Torresa? Co robić?

• Można zastosować manewr użyty przez Vicente del Bosque podczas Euro 2012 - na szpicy ustawić odpowiednik "barcelońskiego" Messiego. W kadrze Hiszpanii był to David Silva, w Chelsea może to być wychowanek Realu Madryt - Juan Mata (razem z Frankiem Lampardem jest to najskuteczniejszy strzelec Chelsea w trwajacym sezonie Premier League). Nie oszukujmy się, Juan Mata i tak jest skuteczniejszy od Torresa. Może lepiej zamiast "sępa pola karnego" wystawić schodzącego napastnika (OK - trochę naciąganego napastnika) i dzięki temu jeszcze bardziej opanować środek pola?

• W juniorach Osasuny na pozycji napastnika grał... Cesar Azpilicueta. 23-letni Hiszpan aktualnie jest jednym z lepszych prawych obrońców grających w Premier League, ale... może warto by było wypróbować go na szpicy? W defensywie Cesara można zastąpić Ivanoviciem, a Torresa należy zastąpić kimkolwiek mającym pojęcie o strzelaniu goli. Może Azpilicueta takie pojęcie ma. Cesara Azpilicuetę z ataku do obrony przestawił podobno Kibu Vicuna, II trener Legii Warszawa.

• David Luiz. Człowiek orkiestra i jeden z najlepszych przyjaciół Neymara. David Luiz lubi dryblingi i kocha strzelać gole. Świetnie gra głową, dysponuje niezłym uderzeniem (bardzo mocnym), jest niesamowicie uniwersalny. Niedawno świetnie grał na pozycji środkowego pomocnika (i to nie do końca takiego defensywnego). Tym razem Brazylijczyka można wypróbować na pozycji napastnika. Pomysł jest szaleńczy, ale... sprawdził się w naszej Ekstraklasie. Pavol Stano występował w barwach Korony kilka razy na pozycji napastnika w barwach Korony Kielce i zdobył parę bramek. 

• Brzmi to bardzo abstrakcyjnie, ale... być może na pozycji napastnika lepszy od Torresa może być Yossi Benayoun. Reprezentant Izraela aktualnie powrócił do Chelsea i znajduje się w szerokiej kadrze zespołu Beniteza. Przed transferem do poważniejszych lig (na poziomie seniorskim), Benayoun... wiódł życie łowcy bramek. W wieku 16 lat młody Yossi był najlepszym strzelcem i najbardziej wartościowym zawodnikiem juniorskich drużyn Ajaxu Amsterdam. Potem przeniósł się razem z rodziną do Izraela i w wieku 17 lat zdobył 15 bramek w 25 spotkaniach dla Hapoelu Be'er Sheva. Hapoel jednak spadł z izraelskiej ekstraklasy i Yossi podkupiony został przez Maccabi Haifa. W Haifie nadal często strzelał bramki (55 goli w 130 meczach), ale dał się poznać bardziej jako kreator gry. Jako skrzydłowy/rozgrywający wyjechał do Hiszpanii, a potem rozpoczął przygodę z angielskim futbolem. Czy Benayoun może ponownie zostać łowcą goli? Nie możemy tego wykluczyć, nie takie rzeczy w futbolu się zdarzały. Yossi jako napastnik może być skuteczniejszy od Torresa. Trzeba tylko mieć odwagę i wystawić go w ataku.

• Napastnik z akademii/rezerw. Fajnie jest promować wychowanków własnej szkółki lub dawać szanse młodym piłkarzom drugiego zespołu. Ci bardziej utalentowani są aktualnie wypożyczeni (Bamford, Pirez), ale na boiskach treningowych w Cobham da się znaleźć kilku napastników (trzeba ich tylko poszukać). Nadal można sięgnąć po 22-letniego Adama Philipa lub urodzonego w 1995 roku Isalama Feruza (reprezentant Szkocji).

• Hazard w ataku. Wariant ten był już przez Beniteza próbowany, ale Belg lepiej spisywał się na pozycji ofensywnego pomocnika i z przodu nie czuje się najlepiej. Być może jednak warto zaryzykować i jeszcze wypróbować piłkarza z numerem 17 na szpicy? 

• Ściągnięcie jakiegoś napastnika z wolnego transferu. Na rynku dostępnych jest kilku zawodników bez kontraktów, których można namówić na grę w barwach The Blues. Zakończyli oni kariery (Filippo Inzaghi), melanżują (Adriano) lub po prostu szukają pracy (Luis Saha). Ściągnięty z wolnego transferu zawodnik na początku będzie musiał dojść do odpowiedniej formy fizycznej, ale... może okazać się wartościowym wzmocnieniem. Jest to jednak wariant bardzo ryzykowny.

• W Cobham nadal trenuje Florent Malouda, który jest niezwykle zasłużonym dla Chelsea zawodnikiem. Przyjaciel Didiera Drogby trenuje z juniorskimi drużynami "The Blues", ponieważ nie zgadza się na rozwiazanie obowiązującego go do końca tego sezonu kontraktu.  "Flo" nadal potrafi grać w piłkę i można z jego usług skorzystać. Nie jest to klasyczny snajper, ale... już kiedyś występował w Chelsea na pozycji lewego napastnika (było to za czasów gry ustawieniem 4-3-3) i prezentował się na tej pozycji bardzo dobrze. Być może ten doświadczony zawodnik może okazać się przydatny drużynie Abramowicza i wspomóc ofensywę drużyny czymś więcej, niż umiejętnościami - doświadczeniem.

David Luiz - kandydat na napastnika Chelsea FC ?

Bez względu na zajęte miejsce w Premier League oraz wynik w Lidze Europy, po sezonie z Chelsea raczej na pewno pożegna się Rafa Benitez - menadżer wybitnie tymczasowy (my radzimy jak najszybsze pozbycie się tego "specjalisty"; najlepiej - razem z Fernando Torresem). Roman Abramowicz będzie musiał po raz kolejny znaleźć odpowiedniego dla "The Blues" menadżera. Bez względu na osobę nowego szkoleniowca, w Chelsea prawdopodobnie zostanie przeprowadzona  rewolucja w ataku. Zespół walczący o najwyższe cele w lidze angielskiej oraz europejskich pucharach musi mieć co najmniej 2-3 wysokiej klasy napastników. Nie wypada, aby najlepszymi strzelcami drużyny tego kalibru byli pomocnicy.

Florent Malouda i Didier Droba prezentują Puchar Mistrzów.

Kilka lat wcześniej obaj panowie występowali w barwach Guingamp. Stanowili o sile ofensywy tego zespołu.

M.W.

Zapraszamy do udziału w konkursie Podbramkowo - można wygrać książkę. Więcej info znajdziecie TUTAJ.

Czytaj więcej

Beckham w PSG. Najlepsza decyzja genialnego pomocnika.

I proszę, stało się. Wszystkie piłkarskie oczy wczorajszego 'Deadline Day', były skierowane na Paryż. Informacja ta zelektryzowała media na całym świecie, mimo że już od ponad półtora miesiąca pojawiały się spekulacje, iż na Parc des Princes szykują prawdziwą bombę transferową. Wielu nie dowierzało, ale ostatecznie szejkowie z 'Qatar Sports Investments' dopięli transakcji, która być może przewróci Ligue 1 do góry nogami. Transfer Davida Beckhama to nie tylko świetny ruch od strony czysto sportowej - to także zapewnienie klubowi znakomitych warunków do tego, by w niedalekiej przyszłości, zaistnieć wśród topowych drużyn świata.

Paryż - niegdyś wielka stolica mody i ulubione miejsce wszelkich artystów. Dzisiaj jedno z najpiękniejszych miast środkowej Europy, odwiedzane rocznie przez 30 milionów turystów z całego świata. Gdy przyjeżdża się do miasta nad Sekwaną, grzechem byłoby nie wejść na Wieżę Eiffle'a, nie zobaczyć Luwru, czy też zrobić zdjęcia pod Łukiem Triumfalnym. Od wczoraj jednak Paryż, przynajmniej na pół roku ma kolejną ikonę, kolejny symbol - Davida Beckhama. I nie ma w tym ani krzty przesady.

Muszę przyznać, że nigdy nie byłem fanem Ligue 1. Od wielkiego święta zdarzyło mi się zobaczyć jakieś spotkanie na szczycie. Częściej - choć też bardzo sporadycznie - sięgałem po skróty meczów, jednak robiłem to bardziej z nudów, niż z czystej ciekawości. Liga ta kojarzyła mi się bardziej z Pucharem Narodów Afryki (które raz na dwa lata owszem, ma jakiś klimat), niż z futbolem, który interesowałby mnie bardziej niż liga angielska, czy hiszpańska. Teraz jednak wiem, że będę musiał nieco zmienić swoje nastawienie. Nie ukrywam, że Beckham był i jest moim piłkarskim idolem, a jego transfer do PSG to strzał w dziesiątkę. To znakomity ruch nie tylko dla klubu, ale również dla samego Anglika. Jestem przekonany, że Becks będzie się czuł w Paryżu jak ryba w wodzie, a PSG będzie czerpało z tej transakcji korzyści. Anglik to nie tylko niezwykłe piłkarskie rzemiosło, doświadczenie i 100% wkładu w każdy mecz. W czym pomóc może jeszcze sam zawodnik? Pod wodzą Szejków, w klubie standardowo zaczęły pojawiać się gwiazdy. Mniejsze i większe - ale takie nazwiska jak Lavezzi, Thiago Silva, Thiago Motta, Veratti i Ibrahimović zna każdy, kto choć trochę czerpie przyjemność z oglądania futbolu. Szczególnie w przypadku tych młodych piłkarzy, kiedy dostają w swoje pobalsamowane łapki dużo pieniędzy, możemy mieć do czynienia z znaną wszystkim "sodówką". Co się jednak stanie, kiedy do szatni przywędruje żyjąca legenda współczesnego futbolu? Nagle bąbelki w młodych głowach pryskają, a oni sami zaczynają zdawać sobie sprawę, że jeszcze wiele muszą zrobić w swoich krótkich karierach, by na miano gwiazdy - po prostu sobie zasłużyć. Tak zwane "gwiazdorzenie" natychmiast w szatni odejdzie w niepamięć, a na treningach zawodnicy skupią się, by dorównać samemu mistrzowi. I tak powinno być! Inna sprawa, że Beckham to nie tylko piłka nożna ale i moda, styl życia i show biznes. Być może nie na wszystkich stadionach świata 'Janusze' są mile widziani, ale na pewno zwiększają dochód klubu - co może iść w parze z dodatkowymi funduszami na kolejne transfery. Można? Można.

***

Swoją drogą niewiele osób zdaje sobie sprawę, z bardzo ciekawego faktu, jakim jest historia PSG - a właściwie data powstania klubu. Otóż aż do 1970 roku, jesli w stolicy Francji ktoś chciał zobaczyć dobre piłkarskie show, to musiał wsiąść w samochód, samolot lub TGV i powędrować na drugi koniec kraju - najlepiej na stadion AS Saint-Etienne. Bowiem klub ze stolicy Francji, powstał właśnie dopiero w 1970 roku! To zaledwie 5 lat, przed urodzinami zakontraktowanego wczoraj Davida Beckhama. Starszym klubem od paryskiego, jest nawet Izolator Boguchwała.

***

Czym na mój szacunek zasłużył w większej mierze 'Becks'? Przywiązanie klubowe, do Manchesteru United. W dzisiejszej "nowoczesnej" piłce bardzo rzadko możemy spotkać się z piłkarzem, dla którego koszulka którą zakłada, naprawdę ma znaczenie. Nie podoba mi się, gdy piłkarz przechodzi do największego lokalnego lub sportowego rywala byłej drużyny. Oczywiście, mówię tu o piłkarzach, którzy spędzili w klubie dłuższy okres, a nie tylko przybyli by odbębnić gdzieś pół sezonu. Dzisiaj piłkarz całuje herb, by za chwilę całować drugi. A potem kolejny. Nie wszyscy się ze mną zgodzą, ale osobiście często czuję się oszukany. Lojalność to dzisiaj mało spotykana rzecz i tym bardziej cieszy, kiedy znajdują się tacy ludzie jak Beckham - którzy oddają się klubowi na dobre i na złe. Dlatego w moich oczach David urósł kilkakrotnie. Szkoda tylko, że tak niewiele osób, czerpie dzisiaj z niego przykład.

Ciekawe jak zareaguje na ten transfer Zlatan Ibrahimović? To on był gwiazdą numer jeden, piłkarzem, który był na ustach wszystkich kibiców w Paryżu. Teraz jednak to się może zmienić - a nawet - zmieni się na pewno. Może sportowo Beckham nie będzie strzelał co meczu dwóch bramek po niesamowitych rzutach wolnych. Ale PR-em Becks Szweda na pewno przewyższa. Jaki inny piłkarz, zdecydowałby się na oddanie całej swojej pensji, na fundacje charetatywne? I to 3 bańki! Zdarzali się tacy, co dawali dwadzieścia, trzydzieści, nawet pięćdziesiąt procent - ale nie 100%! Klasa sama w sobie. "Robi to pod media, podlizuje się" ktoś powie. I co z tego? Davidowi kasa jest w tej chwili niepotrzebna, bo ma jej tyle, że mógłby kupić sobie wszystkie kluby z T-Mobile Ekstraklasy, I ligi i by mu jeszcze zostało na połowę zespołów z Ligue 1. A nie zawsze dzieciakom z Paryskich domów dziecka, spada 3 miliony na głowę. Nic tylko się uczyć od mistrza. 

Niesamowity Anglik swój pierwszy mecz w nowych barwach, rozegra prawdopodobnie za tydzień - w Paryżu, PSG podejmie SC Bastie. Mecz pewnie będzie nudny, ale z wielką chęcią go obejrzę. Zobaczyć Beckhama znowu na europejskich boiskach to rzecz, która przypomni mi czasy jego świetności. Może doczekam się genialnej bramki z rzutu wolnego, może jakiegoś podania, albo nietuzinkowej zagrywki. A być może do żadnej z tych czynności Becks nie będzie zatrudniony. Ale obejrzę. Bo liga francuska robi się coraz ciekawsza i od czasu do czasu - warto będzie jej poświęcić, chociaż chwilę uwagi.

JO.

Czytaj więcej