Nie unikniemy debaty o Fornaliku!

W piłce nożnej tak to już jest. W przypadku porażek należy wskazać winnego, a pech trenerów polega na tym, że zawsze w nich upatruje się głównego winowajcę. Nie inaczej jest w przypadku trenera Waldemara Fornalika.

Ostatnio było głośno o chęciach zatrudnienia nowego selekcjonera przez PZPN, co krótko uciął prezes Zbigniew Boniek. Niestety moje nadzieje okazały się niezwykle płonne. Nie ukrywam, że jestem zwolennikiem zagranicznego fachowca, aniżeli polskiej myśli trenerskiej, która jest tanią propagandą głoszoną przez szereg osób z Antonim Piechniczkiem na czele. Nie wynika to z faktu, że zawsze zagraniczne wydaje mi się lepsze. Po prostu mam w pamięci wspaniałe chwile reprezentacji Polski za kadencji Leo Beenhakkera.

Trenera Fornalika niezwykle cenię. Erudycją nokautuje chyba wszystkich swoich kolegów po fachu. Problem tkwi w tym, że za nim nie stoją sukcesy trenerskie. W polskich warunkach v-ce mistrzostwo Polski zdobyte w dodatku w "żółwim wyścigu" nie robi wrażenia, tak samo finał Pucharu Polski. W Ruchu Chorzów trener wykonał znakomita pracę, której znaczenie widzimy po jego odejściu. W futbolu lepiej dyskutować na podstawie faktów. Międzynarodowe doświadczenie prawie żadne. Sześć spotkań w kwalifikacjach Ligi Europy, dwa wygrane dwumecze: z Szachtiorem Karagandy i z Valetta FC. Na polskie warunki nieźle, ale nic o skali międzynarodowej. Brak charyzmy. Piłkarze Ruchu mogli mu jeść z ręki, a reprezentacja to zupełnie co innego.

Od meczu z Urugwajem mamy do czynienia z zagubieniem się trenera, które trwa aż do dzisiaj. Skalę tego zagubienia widzieliśmy w meczu z Irlandią. Irracjonalne decyzje, dziwne tłumaczenia po spotkaniu. Trener zatracił chęć dialogu, co było jego największym atutem. Zaczął wietrzyć spiski - słynne już oskarżenie w kierunku dziennikarzy o sugerowanie prawdopodobnego składu na mecz z Ukrainą. W pamięć zapadło mi pytanie ukraińskiego dziennikarza o Yarmolenkę zadane na pomeczowej konferencji - "Cała Europa wie, że Yarmolenko schodzi z prawej strony i uderza lewą nogą. Czy przekazał pan tę informację piłkarzom?" Trener wyjeżdża z Leo Messim, czym naraża się na śmieszność. Piłkarze po meczu mówią, że zabrakło ambicji. Na miejscu trenera Fornalika załamałbym ręce. Owy brak ambicji to dla niego policzek wymierzony przez podopiecznych.

Selekcjoner ma za zadanie: powołać najlepszych piłkarzy w kraju, nakreślić taktykę, odpowiednio zmotywować. Na drużynie narodowej nie widzę piętna Fornalika. Czasami mam wrażenie, że on tylko firmuje skład swoim nazwiskiem. Problem tej drużyny tkwi gdzieś w głowach piłkarzy. Czy na mistrzach Niemiec, piłkarzu Bordeaux i innych - rady Fornalika mają większe znaczenie? Zszokowały mnie słowa Mariusza Piekarskiego, który mówi, że piłkarze śmieją się, kiedy mówi selekcjoner. To kolejne upokorzenie Waldemara Fornalika, które spotkało go w mediach. Naszej reprezentacji potrzeba jakiegoś mentora typu Fatih Terim. Trenera, który ma sukcesy w swoim CV osiągnięte jako zawodnik lub trener.

Swoją tezę motywuję piłkarską historią. Niegdyś Korea Południowa postawiła na Hiddinka, Grecja na Rehhagela, a Polska na Beenhakkera. Kogo w swoim składzie miał Leo Beenhakker? W tamtej reprezentacji mieliśmy znakomitego bramkarza i wyrobników, z całym szacunkiem dla Smolarka, Krzynówka itd. Holender zrobił z tych piłkarzy monolit, drużynę europejską. Odkrył dla reprezentacji Polski Wasilewskiego i Matusiaka. Jeden wyjechał do Anderlechtu, a drugi do Palermo. Z perspektywy czasu można stwierdzić, że wymaganie od tamtej drużyny czegokolwiek na EURO 2008 było więcej niż naiwne. Selekcjoner musi mieć cechy unikatowe. U trenera Fornalika ich nie widzę.

Od dyskusji nad Fornalikiem nie uciekniemy. Ludzie na początku kadencji nie szczędzili mu pochwał i teraz pewnie jakoś głupio im skrytykować. Jeśli PZPN chce Lippiego, Stevensa czy van Bastena, musi decyzję podjąć teraz, natychmiast, bo potem może być za późno. Ryzyko? Moim zdaniem większe ryzyko to postawienie na Fornalika aż do jesieni. Powinien być progres, a od paru miesięcy widzimy ogromny regres. Nikt z nas nie ma na to wpływu, ale nikt nie zabroni nam dyskusji. Futbol to dialog.

Czytaj więcej

Gorzej niż z Ukrainą. Tylko przeciwnik słabszy.

Reprezentacja Polski pokonała na Stadionie Narodowym w Warszawie półamatorską drużynę San Marino, 5-0. Chyba na tym powinienem zakończyć. Mecz mnie rozczarował. Czułem się zażenowany, siedząc z kolegami przy piwie. Ja - siedząc wygodnie przed telewizorem. A kibice, którzy wydali gruby hajs, żeby na ten mecz pojechać? Nawet wyobraźnia mnie tutaj zawodzi.

 Wydawać by się mogło, że powołanie do reprezentacji powinno coś znaczyć. Dostajesz koszulkę z orzełkiem po to, żeby zostawić serce na boisku. Może to zwykłe, może to banalne, ale tak powinno być. Patrzą na Ciebie miliony, reprezentujesz kraj w najpopularniejszym sporcie na świecie. Dlaczego tak nie jest? Dlaczego musiałem oglądać człapiące bociany? Może to oznaka nadchodzącej wiosny, nie wiem. Gdzieś wyczytałem, że dzisiaj wygrałby z nami każdy, oprócz San Marino, rzecz jasna. Kurde, jestem patriotą, wierzę w ten kraj, w polskich sportowców, pokładam też spore nadzieje w piłkarzach, a oni mnie zawodzą, po raz kolejny czuję się oszukany. Powiecie - a co tam San Marino, przecież wygraliśmy, więc czego się czepiasz? A, czepiam się.


 Zobaczyłem w wyjściowym składzie dwóch napastników. Pomyślałem - fajnie, coś nowego. Na tak słabego rywala, dlaczego nie? Spodziewałem się ciekawych akcji, oryginalnych zagrań, gry z szybkiej piłki, pomysłu na grę. San Marino postawiło ścianę, a my waliliśmy w nią miniaturowym młotem. Piłka do Grosickiego i biegnij chłopie. Wrzuć, a jak nie, to chociaż spróbuj wywalczyć rożnego. Tak to wyglądało. Robert Lewandowski wreszcie się przełamał. Dwie bramki z rzutów karnych, z czego w jednym Bozia dmuchała z całych sił, żeby się jednak wturlało. Nasz gwiazdor nie potrafił oddać groźnego strzału z akcji. No ludzie, o czym my rozmawiamy?


 Punktem kulminacyjnym była chyba akcja bramkowa San Marino. Sam na sam z bramkarzem. Gdyby nie Artur Boruc, stalibyśmy się pośmiewiskiem. Ten mały kraj strzeliłby swoją 19. bramkę w historii swojego istnienia, dziękujemy Ci, Art, z całego serca. Podobał mi się Boruc, szczególnie w pierwszej połowie, kiedy San Marino oddało strzał na bramkę, był wtedy wściekły. machał rękami. Takich piłkarzy nam trzeba, z charakterem, z jajem. Kolega coś zawalił? Krzyknij na niego. W takich sytuacjach widać, komu zależy najbardziej. Kto mi się jeszcze podobał? Kuba Kosecki i Bartek Salamon. Pierwszy wprowadził sporo ożywienia i zapewnił swoją bramką "Puchar Weszło", drugi z kolei to inwestycja w przyszłość. Pal licho, że graliśmy z San Marino. Fajnie, że Fornalik na niego postawił. Stawiam tu plusika. Cieszy mnie jeszcze fakt, że wszedł Teodorczyk i pokazał Robertowi jak trzeba skończyć akcję. To by było na tyle.


 Mimo wszystko, dalej wierzę w naszą reprezentację. Przypominam sobie dwa mecze z Portugalią, spotkanie z Belgią, dominację nad Anglią, przypominam sobie nawet te piękne momenty na EURO 2012 i ściskam kciuki, podobno nadzieja umiera ostatnia. Czarnogóra zagrała z Anglią na remis, to powinno nas zmotywować. Jedźmy w czerwcu do Kiszyniowa i zagrajmy z pazurem. Pokażmy, że jeszcze się liczymy, wygrajmy 0-3, będę wtedy szczęśliwy. Przepraszam, może jest to mało ambitny tekst, brakuje tu statystyk, konkretów, ale musiałem w ten sposób, emocjonalnie, umysłem prawdziwego polskiego kibica, nie statystyka, nie chłodnego obserwatora. Myślę, że wielu z nas myśli podobnie.


 Wiem, że potrafimy się zmotywować. Wierzę, że przyjedzie do nas Czarnogóra, dostanie trójkę i pojedzie do domu, wierzę, że Wembley zatoczy koło, że Ukraina zlekceważy nas na swoim terenie, że rywale będą remisować. Co mi pozostało? Wszyscy obrażają polskich piłkarzy, przeklinają na Lewandowskiego, rzucają czym popadnie, wstydzą się. Może i jestem dziwny, ale jestem z reprezentacją Polski na dobre i na złe, nawet jeśli szanse pozostaną matematyczne, to i tak nie odbierze mi wiary.

 Polacy - najlepsi z najlepszych.

Kochać polskiej reprezentacji nie przestanę. Polskim sportowcom będę kibicował zawsze. Powtarzam jeszcze raz - uwierzmy! Jesteśmy Polakami. Jeszcze wszystkim pokażemy.

Czytaj więcej

Mecz o Puchar Weszło. Ostatnie spotkanie Fornalika w roli selekcjonera?

 

(fot. Kuba Atys / Agencja Gazeta)

Prawie 4 lata temu Polska ostatni raz zmierzyła się z reprezentacją San Marino. Żeby było zabawnie, mecz rozegrano 1 kwietnia, czyli w znane wszystkim Prima Aprilis. Prawdopodobnie tylko dlatego Polska zmiażdżyła rywali wygrywając aż 10:0, po czterech bramkach Ebiego Smolarka. Co ciekawe znajdowaliśmy się wtedy w podobnym położeniu, w jakim znajdujemy się dzisiaj. Byliśmy świeżo po porażce w Belfaście - gdzie po beznadziejnym meczu przegraliśmy z Irlandią Płn. 3:2, a szanse na awans bardzo się wtedy oddaliły. "Selekcjonerskie życie" Leo Beenhakkera wisiało wówczas na włosku, jednak mecz z San Marino pozwolił Holendrowi na tymczasowe utrzymanie swojej posady. Czy dziś będzie podobnie?

Po meczu z Ukrainą nad selekcjonerem Waldemarem Fornalikiem zawisły czarne chmury. W mediach zaczęły pojawiać się te same pytania, które pojawiały się tuż po klęsce na Euro: Dlaczego nasi wyglądają, jakby najedli się przed meczem 3 kebabów i nie mieli siły ganiać za szybkimi przeciwnikami? Dlaczego Lewandowski nie strzela? Dlaczego Fornalik nie reaguje na sytuację na boisku, a po meczu udziela kompromitujących wypowiedzi? I na dobrą sprawę większość pytań naprawdę ma sens. Fornalik miał zmienić styl naszej reprezentacji, wprowadzić do niej świeżość, spowodować, że smród jaki pozostawił po sobie Franciszek Smuda, szybko rozpłynie się po atmosferze. Kadra zmian jednak nie przeszła - trzon zespołu wciąż tworzą zawodnicy, którzy nie podołali zwycięstwie w wymarzonej grupie na Mistrzostwach Europy. Dziś wiele osób udaje zaskoczonych taką sytuacją, jednak zadaniem Fornalika wcale nie było stworzenia kadry na nowo. On miał zrobić z tymi zawodnikami to, czego nie udało się zrobić Smudzie - zbudować drużynę i wpoić zawodnikom, że dla kadry naprawdę warto się poświęcić. I tutaj słynny Waldek poległ.

 Dzisiaj mecz o słynny "Puchar Weszło", który może zweryfikować faktyczny stan naszej reprezentacji. Puchar jest odpowiedzią - żartem, na spotkanie - żart, reprezentacji Polski z Ukrainą. Jest bardzo prawdopodobne, że Polska powtórzy wynik sprzed czterech lat i zmiecie wręcz z boiska kelnerów, restauratorów i bankowców. Musimy wygrać co najmniej pięcioma golami, aby "Puchar Weszło" stał się naszą własnością. San Marino z pewnością tanio skóry nie sprzeda. Warto tu przypomnieć sobie spotkanie z 2008 roku, kiedy pod wodzą Leo Beenhakkera wygraliśmy na wyjeździe z San Marino jedynie 2:0, po bardzo opornej i beznadziejnej grze biało-czerwonych. Tak - to właśnie wtedy tyłki uratował nam Łukasz Fabiański, który na całe szczęście obronił karnego w 4 minucie spotkania. A od kompromitacji naprawdę dzieliło nas wtedy niewiele...

 Czy to jest właściwy czas, by dokonać zmiany na stołku trenerskim?  Obawiam się, że tak. I wcale nie jestem fanem zwalniania trenera po kilku spotkaniach. W mojej opinii Waldemar Fornalik po prostu nie jest urodzonym selekcjonerem. Tak samo jak nie był nim Franciszek Smuda, tak samo jak nie był nim Paweł Janas, a był nim właśnie Leo Beenhakker. Czym różnią się Ci wszyscy panowie? Jedno słowo: autorytet. Jestem niemalże pewny, że Lewandowski inaczej grałby u Jose Mourinho, a inaczej u Dariusza Wdowczyka, mimo że byłby to ten sam zawodnik, z tymi samymi umiejętnościami. Beenhakker był selekcjonerem idealnym, bo wpajał naszym piłkarzom by wierzyli w siebie. Dodatkowo mówił im o "oczywistych oczywistościach" jak o tym, że musimy utrzymywać się przy piłce, a dzisiaj - o zgrozo - w ogóle nam to nie wychodzi. Gdy wybierano Waldemara Fornalika na selekcjonera reprezentacji Polski nie piałem z zachwytu, bo od początku byłem za sprowadzeniem na ławkę kogoś na miarę Holendra - znanego i poważanego, zagranicznego selekcjonera. Na krajowym podwórku jedynym dostępnym kandydatem był właśnie nasz Waldek, bo Michał Probierz (najpoważniejszy konkurent) był po dosyć ciężkim okresie, a przede wszystkim wolał przeprowadzkę na Reymonta. Mimo to, w Fornalika wierzyłem, bo po wypowiedziach Grzegorza Laty o tym, że trenerem może być jedynie Polak, wiedziałem, że nie spotka nas obecnie nic lepszego.

 A dziś historia zatoczyła koło. Znowu gramy z San Marino, znowu posada selekcjonera wisi na włosku, znowu zastanawiamy się czy zwalniać już teraz, czy poczekać do końca eliminacji. Jestem jednak tego samego zdania co Przemek Rudzki - jeśli chcemy się jeszcze liczyć w walce o Mundial, potrzebujemy wstrząsu. Wstrząsu, który wykona zagraniczny trener o charyzmie Beenhakkera lub Trappatoniego. Wszystko w rękach Zbigniewa Bońka, a ten na pewno porażek łatwo znosić nie będzie.

JO

Czytaj więcej

Spekulacje kadrowe przed meczem z Ukrainą

  Już niebawem reprezentacji Polski rozegra kolejny mecz eliminacji Mistrzostw Świata. Rywalem biało czerwonych będzie Ukraina, która w tym meczu walczyć będzie o wszystko. Podopieczni trenera Mychajło Fomienki w 3 meczach zdobyli tylko 2 punkty i jeśli teraz przegrają, praktycznie pożegnają się z występem na brazylijskich boiskach. W głowie Waldemara Fornalika siedzi jedna jedyna myśl: Kto wyjdzie w wyjściowej jedenastce? Kogo desygnować do gry, aby nie popełnić błędu? A podobnych pytań przed meczem, jest całkiem sporo.

   Pozwólmy sobie zrobić pewną symulacje, na kogo powinien postawić trener. Zaczynając od bramki, uważam że naturalnym kandydatem numer jeden jest Artur Boruc. W ostatnim czasie niejednokrotnie pokazał, że warto na niego stawiać i choć broni w drużynie, która do angielskich potęg w lidze nie należy, radzi sobie bardzo dobrze. Dziwi mnie tylko powołanie Przemysława Tytonia w miejsce golkipera Arsenalu - Łukasza Fabiańskiego, który zaliczył ostatnio świetny występ w Lidze Mistrzów. Dwóch najlepszych stoperów na dzień dzisiejszy to według mnie Kamil Glik i Piotr Celeban. Wybór defensora Torino po ostatnim meczu z Anglią nikogo nie powinien dziwić, gdzie Polak został okrzyknięty bohaterem narodowym. Celeban z kolei bryluje na boiskach w Rumunii i na grę po prostu zasługuje. Na bokach formacji defensywnej postawił bym na Łukasza Piszczka i Sebastiana Boenischa. Defensor BVB nie jest co prawda w pełni sił, ale jest duża szansa, że wybiegnie na murawę w piątkowy wieczór. Z kolei gracz Leverkusen musi zastąpić nieudolnego i nieskoordynowanego Jakuba Wawrzyniaka. Gracz warszawskiej Legii kompletnie nie zasługuje na grze w kadrze - niedokładne podania, brak pomysłu na grę i generalnie niski poziom sportowy - eliminują go z pierwszej jedenastki.

   Pozostając w klimacie warszawskiej drużyny nie można nie zauważyć Jakuba Koseckiego. Młody pomocnik z pewnością wniósł by świeżość w grę reprezentacji, a jego szybkość i zwinność pomogą w konstruowaniu akcji ofensywnych. Fornalik w ostatnim czasie sprawdzał Mierzejewskiego i Grosickiego, którzy na pewno papiery na grę mają, jednak nie potrafili ostatecznie wykorzystać swojej szansy i pokazać się na miarę swoich możliwości. Środek pola na pewno sprawi duży ból głowy u Waldemara Fornalika. Za kartki pauzuje Eugen Polański, którego ktoś musi zastąpić. Na kogo padnie wybór? Z pary defensywnych pomocników zostaje tylko Grzegorz Krychowiak, natomiast pozycja drugiego to jedna wielka niewiadoma. Osobiście dał bym szansę młodemu Danielowi Łukasikowi lub Arielowi Borysiukowi, ale ostatecznej decyzji się nie podejmę. Prawe skrzydło zarezerwowane jest rzecz jasna dla kapitana reprezentacji - Kuby Błaszczykowskiego. Udowadniać swoich umiejętności zawodnik ten nie musi, pytanie tylko, czy weźmie ciężar na swoje barki  w trudnych momentach i pociągnie całą grę, jak choćby w meczu z Rosją.

    Atak należeć będzie oczywiście do nie kwestionowanego Roberta Lewandowskiego. Tego pana nikomu nie trzeba przedstawiać, ale futbol to gra zespołowa, wiec sam "Lewy" nic nie zdziała. Ostatnio przeglądając w internecie różne portale, można było się natknąć na nagłówek  "Czy Lewandowski ma z kim grać w reprezentacji?". Moim zdaniem ma, jednak problem tkwi w tym, że jak na razie ani Smuda, ani Fornalik nie są w stanie wykorzystać potencjału napastnika BVB w 100%. Osamotniony w polu karnym, odcięty od podań nic nie jest w stanie zrobić. I tutaj najważniejsze zadanie trenera dotyczące taktyki zespołu, by tak znakomitego napastnika wkomponować w zespól, tworząc jednolity team. Za plecami Lewandowskiego czekać na swoją okazję strzelecką będzie Ludovic Obraniak. Dysponuje świetnym strzałem, ale też dobrym przeglądem pola. Ostatnio przechodził nieco obok gry, dlatego teraz musi bardziej włączać się w akcje ofensywne i wspierać Roberta w szturmach na bramkę Ukrainy
.
  Czy tak będzie wyglądał skład kadry Fornalika w piątkowy wieczór? To według mnie optymalna jedenastka na mecz z Ukrainą, połączenie rutyny z młodością przy pewnych problemach kadrowych. Zobaczymy na jakie zestawienie zdecyduje się selekcjoner Fornalik i kogo desygnuje do gry od pierwszej minuty. Jedno jest pewne, kto by nie zagrał ten mecz musimy wygrać, dlatego mocno trzymajmy kciuki za biało-czerwonych.

Czytaj więcej