Roman Abramowicz - ojciec Chelsea

W Europie w ostatnich latach wytworzyła się moda na kupowanie klubów piłkarskich przez bogatych Rosjan, szejków, ludzi różnych narodowości. Jedyny warunek to posiadanie pieniędzy, nawet nie trzeba kochać piłki nożnej. Dla jednych klub to tylko zabawka, dla innych biznes, choć nie do końca opłacalny. Protoplastą klubu "prywatnego" w czyichś rękach stała się drużyna Chelsea Londyn, za sprawą bajecznie bogatego Rosjanina - Romana Abramowicza. Kim jest naprawdę ten tajemniczy dobrodziej? Zapraszam do lektury.

Bogaci Rosjanie w szczególności upodobali sobie Anglię jako świetne miejsce do wydawania swoich pieniędzy. Niektórzy wręcz nazywają Londyn "Londongradem", tak jak o Chelsea mówią "Chelski". Co na to Anglicy? Nie podoba im się, że majętni przybysze ze wschodu coraz bardziej panoszą się w ich kraju. Szczególne oburzenie wykazywała i wykazuje dalej tzw. angielska klasa wyższa. Nie protestują tylko Ci, którzy zarabiają na fanaberiach oligarchów. W prawdziwą złość wprowadził wszystkich dopiero Roman Arkadiewicz Abramowicz. Gdy kupił Chelsea, głośno temu sprzeciwił się były minister sportu w Anglii - śp.Tony Banks, który zasiadał w parlamencie, a prywatnie był kibicem The Blues. 

- Klub został sprzedany człowiekowi, o którym tak naprawdę nic nie wiemy. Trzeba sprawdzić, kim naprawdę jest, by mógł kierować tak wielkim klubem jak Chelsea - apelował do ówczesnego ministra sportu - Richarda Carbona. Jego obawy były jak najbardziej zrozumiałe. - Nie patrzę na zakup klubu jak na inwestycję, ale raczej jak na hobby. Ma to być dla mnie źródło rozrywki, więc nie liczę na zwrot kosztów - tłumaczył Abramowicz.

Abramowiczowi trzeba oddać, że w przeciwieństwie do angielskich bogaczy, którzy odziedziczyli majątek, sam się dorobił własnej fortuny. Był żydowską sierotą, wychowany przez wujka i babcię. Jako dziecko handlował plastikowymi i gumowymi kaczkami. Niesamowite, że biedne dziecko z małego miasteczka - Saratow w byłej ZSRR, po latach jako dorosły człowiek stał się oligarchą. Od lat powtarzam, że on jest bardzo mądrym człowiekiem, ale kibice innych angielskich drużyn nie chcą mi wierzyć. Rok 1995. Abramowicz wraz z Borysem Bierezowskim kupuje spółkę Sibneft za 100 mln dolarów, choć jej rzeczywistą wartość wyceniano na bagatela 5 mld dolarów. Oczywiście kupno Sibneftu było wynikiem znajomości wśród rosyjskich władz. Obaj należeli do biznesowego okręgu, który był skupiony wokół Borysa Jelcyna. Bierezowski potem popadł w niełaskę Władimira Putina, a Abramowicz zaś stał się jego serdecznym przyjacielem - jak to w Rosji. Późniejszy właściciel The Blues świetnie odnalazł się w nowej rzeczywistości politycznej Rosji. Został współwłaścicielem rosyjskich linii lotniczych - Aerofłot, giganta stalowego - Rusał i wielu mniejszych spółek z różnych sektorów gospodarki. Odsprzedał swoje udziały w Sibnefcie Gazpromowi za... 13 mld dolarów.

Wiadomo, że w przypadku dużego majątku, pojawiają się podejrzenia o oszustwa. Abramowicz został oskarżony o defraudację pieniędzy, które szacuje się na 4,8 mld dolarów. Pieniądze te miały pochodzić z funduszu, jaki Rosja otrzymywała od Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Sprawę w swoje ręce postanowili wziąć Szwajcarzy, ale na Rosjanina nic nie znaleźli. Francuzi z kolei wszczęli śledztwo w sprawie prania brudnych pieniędzy. Anglicy na razie nie wzięli pod lupę żadnych jego spraw. Abramowicz z majątkiem szacowanym na około 25 mld dolarów jest najbogatszym człowiekiem w Europie wschodniej i Zjednoczonym Królestwie. Jest właścicielem posiadłości o powierzchni 440 ha w posiadłości West Sussex, gdzie znajdują się baseny, korty tenisowe, pola golfowe, tor gokartowy, strzelnica i stadnina dla 100 koni. Jest największym w świecie posiadaczem prywatnej flotylli statków i luksusowych jachtów, na które nie omieszka zapraszać swoich przyjaciół i zawodników. Legenda głosi, że Abramowicz negocjował transfer Żirkowa z Chelsea do Anży Machaczkała z dagestańskim oligarchą - Sulejmanem Kerimowem, płynąc bardzo blisko jego jachtu. Przez nieuwagę uszkodził jacht Kerimowa, po czym w odszkodowaniu oddał Żirkowa za darmo do Machaczkały. Jednym słowem, ma chłop gest. O jego Maybachach, Ferrari i odrzutowcach nie ma nawet co pisać, bo posiadanie ich przez Abramowicza jest oczywiste.

Abramowicz ma też swoją karierę polityczną. W 1999 roku został deputowanym do Dumy, a w 2000 roku został gubernatorem Czukotki, regionu we wschodniej Rosji. Na rozwój tegoż regionu wydał setki milionów dolarów z własnej kieszeni. Mieszkańców Czukotki nawet nie interesowało i nie interesuje do dzisiaj, skąd brał te pieniądze, gdyż Abramowicz ten biedny region uczynił rajem dla mieszkańców. Powstało mnóstwo budowli, hoteli, nowe miejsca pracy. Zbudował uniwersytet, szpital, odnowił lotnisko i wiele szkół. Złośliwi mówią, że to spłata wobec rosyjskich władz, którym zawdzięcza swoją fortunę. W 2000 roku otrzymał - uwaga - 92% głosów.

Choć Abramowicz raczej stroni od mediów, na jaw wychodzą jego przygody z kobietami. Rozwodził się z żoną Iriną dla modelki - Darii Żukowej, córki znanego w Rosji biznesmena - Aleksandra Żukowa. Wcześniej związana była z Maratem Safinem - popularnym rosyjskim tenisistą. Abramowicz z Iriną ma pięcioro dzieci. Brytyjskie media obawiały się, że rozwód Abramowicza może oznaczać kłopoty z Chelsea, gdyż Irina miałaby przejąć połowę majątku męża. Na szczęście dla Chelsea i samego bogacza, rozwód odbył się według prawa rosyjskiego, więc Irina musiała zadowolić się marnymi 300 mln dolarów. Była jego drugą żoną. Jego pierwsza żona to Olga, która była starsza od niego o 3 lata. Poślubił ją w 1987 roku. Ich małżeństwo rozpadło się dwa lata później.

Abramowicz przed nabyciem Chelsea rozglądał się za klubem, który zadowoliłby jego aspiracje, sięgające europejskiej czołówki. W grę wchodziły: Tottenham, Manchester United, Arsenal Londyn, FC Liverpool i właśnie Chelsea Londyn. Na końcowej decyzji zaważył fakt, iż Chelsea była zadłużonym klubem. Właściciel nie mógł zażądać dużej (jak na kieszeń Abramowicza) kwoty i negocjować ceny w nieskończoność. Ostatecznie nowy właściciel zapłacił 140 mln dotychczasowemu właścicielowi - Kenowi Batesowi, ale też zobowiązał się przejąć długi, wynoszące wtedy 80 mln. Jeśli zestawimy to z 800 mln zapłaconymi przez rodzinę Glazerów za Manchester United, kwota zapłacona przez oligarchę nie robi absolutnie wrażenia. Wszystkie kluby w Europie miały jakieś ograniczenia finansowe, za wyjątkiem Chelsea. Abramowicz od początku swego panowania jest rozrzutny, ale przez wiele lat wydane miliony funtów nie przekładały się na sukcesy w Europie. Od początku za cel postawił sobie Puchar Europy. Nikt nie jest w stanie dowieść, że Essien był wart 24,5 mln funtów, a Ricardo Carvalho 19,85 mln funtów, z całym dla nich szacunkiem. Znamienne jest to, że największy wkład w sukcesy klubu mieli piłkarze, którzy nie kosztowali nowego właściciela nic - Frank Lampard (przyszedł za 11 mln funtów w 2001 roku) i wychowanek, czyli John Terry.

>Bridge, Johnson, Duff, Ambrosio, Geremi, Cole, Veron, Mutu, Crespo, Makelele - oni wszyscy kosztowali 110 mln funtów, ale nie można powiedzieć, że cena szła w parze z jakością. Ci piłkarze grali raz lepiej, raz gorzej, nie spełniając pokładanych w nich nadziei<

Abramowicz swego czasu inwestował też w Szachtar Donieck i CSKA Moskwa. Do 2012 roku był właścicielem Areny Omsk.

     W 2008 roku Chelsea przegrała finał Ligi Mistrzów w karnych z Manchesterem United na Łużnikach w Moskwie. To tam, u siebie, Abramowicz miał świętować pierwszy Puchar Europy w historii swojego klubu. W tej samej edycji europejskich rozgrywek zwolnił Jose Mourinho z funkcji pierwszego trenera po remisie (1:1) z Rosenborgiem Trondheim. Trenerem został Avram Grant. Historia powtórzyła się w sezonie poprzednim (2011/2012). Po porażce z Napoli w pierwszym meczu (1:3), z funkcją pierwszego trenera pożegnał się Andre Villas-Boas. Zastąpił go trener tymczasowy, były piłkarz m.in. Chelsea - Roberto Di Matteo. Tymczasowy szkoleniowiec zdobył najcenniejsze w Europie trofeum (zwycięstwo w karnych z Bayernem) + Puchar Anglii (2:1 z FC Liverpool). Po zdobyciu upragnionego Pucharu Mistrzów, Abramowicz stał się człowiekiem spełnionym. Zajęło mu to okrągłe 10 lat. Za czasów ery nowego właściciela, Chelsea Londyn sięgnęła również po pierwsze mistrzostwo Anglii od 50 lat.

Ludzie do Abramowicza mają różny stosunek. Trzeba zauważyć, iż mimo wielu porażek, nigdy nie zwątpił, nie wycofał się. Na zaufanie europejskich kibiców piłkarskich pracował latami i chyba mu się udało. Szkoda, że w polskim futbolu nie mamy nikogo takiego. Był Józef Wojciechowski, ale cóż... jaki kraj - taki dobrodziej.

Czytaj więcej

Liga Europy nie przynosi wstydu

W cieniu walki o trofeum Ligi Mistrzów, toczy się wcale nie mniej fascynująca walka o puchar Ligi Europejskiej. Całkiem gdzieś umknęły fantastyczne mecze Tottenhamu, wspaniałe spotkania klubów, które w mniejszym lub większy stopniu uznawane są za Kopciuszka na Starym Kontynencie. Wczorajsze półfinały wyłoniły finalistów tych coraz bardziej elitarnych rozgrywek.

Jestem pod ogromnym wrażeniem drużyn, dla których Liga Europy to przepustka do lepszej przyszłości - i co się z tym wiąże - również lepszych pieniędzy. Faworyci do meczów podchodzą różnie. Ekipy z najsilniejszych lig, rozgrywki te traktują jako puchar pocieszania, możliwość uratowania sezonu. Na początku grają byle jak, ale kiedy jest szansa na trofeum, a w lidze nie ma właściwie już o co walczyć, wtedy gra się trochę poważniej. Po drodze do finału odpadły drużyny SSC Napoli i Atletico Madryt, które w swoich ligach miały jeszcze cele do spełnienia. 

W półfinale mieliśmy cztery dramatyczne mecze, Bardzo liczyłem na szwajcarsko - turecki finał na Amsterdam Arena. FC Basel to wielkie zaskoczenie. Mało kto wie, ale zaplecze drużyny z Bazylei jest imponujące. Kilka szkółek, mnóstwo świetnych boisk, skauting - wszystko, co jest potrzebne do zbudowania europejskiego zespołu z prawdziwego zdarzenia. Genialne wrażenie zrobił na mnie Mohamed Salah. Niestety pierwszy mecz z Chelsea mu nie wyszedł, a szkoda, bo wtedy Szwajcarzy mogliby liczyć na finał. I tak daleko zaszli, po drodze do finału pokonując Dnipro Dniepropietrowsk, Zenit Sankt Petersburg i Tottenham. W grupie wyprzedzili m.in Sporting Lizbona. Już w starciu z Ukraińcami nie dawano im zbyt wielu szans. Odpadli dopiero z Chelsea, ale postawa w dwumeczu była godna podziwu, co nie zmienia faktu, że Chelsea awansowała zasłużenie.

W drugim półfinale spotkały się drużyny Fenerbahçe i Benfiki Lizbona. Mecz opiewał w zwroty akcji. Portugalczycy wygrali w dużej mierze dzięki wspaniałym umiejętnościom Oscara Cardozo. W Stambule gospodarze wygrali 1:0, ale wynik mógł być bardziej okazały, gdyby Christian wykorzystał rzut karny. W rewanżu od początku przeważała Benfica, która miała ułatwione zadanie ze względu na duże problemy Fenerbahçe. Plaga kontuzji uniemożliwiła Turkom równorzędną walkę o finał. Liczyłem na Fenerbahçe, bo chciałem, żeby poniekąd historia zatoczyła koło. W 2000 roku, rywal zza miedzy, ekipa Galatasaray Stambuł sięgnęła po puchar. Kolejne europejskie trofeum dla Turcji nie było odległe. Tak czy inaczej, to Portugalczycy, czyli specjaliści w zdobywaniu Pucharu UEFA/Ligi Europy są w finale.

W finale zagrają Benfica i Chelsea. Znamienne jest to, że te dwa zespoły do Ligi Europy zostały zdegradowane z Ligi Mistrzów. Decydujący mecz w Amsterdamie będzie w szczególności ważny dla Davida Luiza, który jeszcze nie dawno grał na Estadio da Luz. Mimo wszystko - mecz nie ma zdecydowanego faworyta. Bardzo życzę wygranej Benfice. Puchar jest bardzo istotny dla Rafaela Beniteza. Zawsze będzie mógł sobie dopisać w CV kolejne europejskie trofeum.

Ta edycja Ligi Europy to dla nas smutna sprawa. Nieco z przymrużeniem oka spoglądamy na takie Neftçi Baku albo Videoton Szekesfehervar, Przypominam, że polskie kluby odpadły z rozgrywek już w sierpniowych eliminacjach. Często porównujemy T-Mobile Ekstraklasę do ligi szwajcarskiej, tymczasem rozbieżności są ogromne. Na czele klasyfikacji strzelców widnieje nazwisko Libora Kozaka - słowackiego napastnika Lazio Rzym. Nie żebym się czepiał, ale czy znaczącą rolę w Lidze Europy rozegrał jakiś polski piłkarz? Bo z całą pewnością wiemy, że już nie odegra. Bramki strzelali Sobiech i Obraniak - to wszystko. Liga Europejska w tym sezonie jest wyjątkowo antypolska.

Droga do uatrakcyjnienia jest wyboista, ale za to szalenie prosta. Wystarczy, żeby takich spotkań jak ostatnio było więcej. Triumfator powinien mieć zapewniony awans do Ligi Mistrzów w następnym sezonie, a przegrany w finale powinien startować eliminacjach Ligi Mistrzów w grupie niemistrzowskiej. Nie wiem na ile ten pomysł jest prawdopodobny. Liga Europy na pewno by tylko na tym zyskała.

Czytaj więcej

Young Talents: Feruz, Gnabry

Dzisiejszą odsłonę Young Talents zacznę z wysokiego C, czyli od zawodnika rodem z Somalii, Islama Feruza.

Islam urodził się i wychował w Somalii, ale w wieku 6 lata przeniósł się z całą rodziną do Wielkiej Brytanii, a dokładniej do Szkocji. To właśnie szkocką reprezentację Feruz będzie reprezentował w przyszłości.

Pierwszym klubem młodego piłkarza był Celtic Glasgow. Jak wiadomo małe ryby zjadane są przez te większe. Tak było i tym razem. Chelsea zastawiła sidła na Szkoda i Celtic musiał skapitulować. Kwota odstępnego, jak na zawodnika w takim wieku była naprawdę kosmiczna. Abramowicz wydał na Feruza, bagatela 350 000 euro!

Jak wiadomo każdy diament, nawet ten nieoszlifowany, kosztuje nieziemskie pieniądze, ale daje za to sporo radochy. Tak będzie zapewne i tym razem. Gdy Islam przeskoczy od jubilera (rezerw), do właściciela (pierwszej drużyny), to tej frajdy nie zabraknie, a u boku Demby mogą stworzyć duet na miarę kolejnego pucharu Champions League.

Jak już kiedyś pisałem (TUTAJ), dla mnie Demba Ba to wykapany Drogba. Islam Feruz to z kolei przeciwny biegun. Szkot jest bardzo szybki, szczególnie na pierwszych kilku metrach. Niesamowite przyspieszenie pozwala mikrusowi radzić sobie z większymi o kilkadziesiąt centymetrów defensorami. Oczywiście samą szybkością na taki poziom nikt się nie wzniesie. Islam ma także znakomity timing i parcie na bramkę. To wszystko połączone w jednym małym organizmie daje clou nowoczesnego napastnika.

* * *

Drugim i ostatnim zawodnikiem na dzisiaj jest piłkarz Arsenalu U 21, Serge Gnabry.

Choć tata Serge jest Ivoryjczykiem to on sam urodził się w Niemczech. Pierwsze kroki z piłką przy nodze stawiał w szkółce VfB Stuttgart. Dłoń po Niemca wyciągną, nie kto inny jak Arsene Wenger i już w 2011 roku Gnabry przeprowadził się do Londynu.

Serge zdołał już zadebiutować w pierwszym zespole. Wprawdziezagrał tylko 8 minut w spotkaniu z Norwich w październiku 2012 roku to z pewnością jest to nie lada wyczyn, bo ma on dopiero 17 lat.

Serge Gnabry moim zdaniem, obok Grimaldo, Moupaya, Halilovicia i Deulofeu jest najbardziej uzdolnionym piłkarzem nowego pokolenia. Stwierdziłbym nawet, że jest to najzwyczajniej w świecie czarny Iniesta. Gnabry myśli na boisku, a jest to cecha rzadka wśród piłkarzy w jego wieku. Serge jest silny, a co za tym idzie bardzo dobrze radzi sobie z kilkoma przeciwnikami na plecach. Siła jednak nie przeszkadza w posiadaniu znakomitej techniki, z której ten młody chłopak naprawdę potrafi zrobić użytek. U Serge jednak najważniejsze jest niekonwencjonalne podanie, ostatnie muśnięcie, które otwiera kolegom drogę do bramki przeciwnika.

Te 100 000 funtów wydane na Niemca, zwrócą się kiedyś Wengerowi ze sporą nawiązką.

Obserwuj @kczyzycki

Czytaj więcej

Podbramkowo Extra: Holenderska miotła Abramowicza nadzieją kibiców Chelsea?

Źle się dzieje tam, gdzie niedawno przelewały się hektolitry szampana. W Londynie sypie się zespół, który sensacyjnie zwyciężył w ubiegłorocznych rozgrywkach Champions League, walczy o byt w Lidze Europejskiej i czwarte miejsce w tabeli ligowej. Ramires nie jest już królem środka pola, Juan Mata nie przypomina mistrza Europy i Świata, a Fernando Torres przegrywa pojedynki nawet z Łukaszem Szukałą. Krótko mówiąc: Chelsea FC przypomina Andrzeja Gołotę - giganta, który mimo woli walki i chęci odnoszenia sukcesów, ostatnio ciągle kończy na deskach.

Wyrzucenia tymczasowego menadżera domagają się wszyscy kibice "The Blues" oraz piłkarscy eksperci z całego świata. Rafa Benitez miał do końca sezonu zastąpić Roberto Di Matteo, uzdrowić klub oraz ponownie nauczyć Fernando Torresa strzelać gole (w Liverpoolu obaj Hiszpanie rozumieli się znakomicie), a wprowadził jeszcze większy chaos. Chelsea traci coraz więcej punktów do Manchesteru United i totalnie kompromituje się w europejskich pucharach. Popularny "El Nino" bramek nie strzela, a styl gry drużyny z Londynu jest mocno niewyraźny (jest to bardzo łagodne określenie). Tego się po prostu nie da oglądać!

Carlo Ancelotti i jego niezastąpiony asystent - Claude Makelele. Byli pracownicy Chelsea oglądając spotkania londyńskiego klubu, z pewnością nie mogą uwierzyć własnym oczom. Ich PSG właśnie awansowało do ćwierćfinału Champions League. Mistrz poprzedniej edycji tych rozgrywek, Chelsea, właśnie przegrał 0:1 ze Steuą Bukareszt w pierwszym meczu 1/8 finału Ligi Europy...

Roman Abramowicz jest powszechnie znany z umiejętności szybkiego rezygnowania z usług różnych trenerów. Rosjanin przyczynił się do powstania legendy Jose Mourinho, ale po pewnym czasie pozbył się portugalskiego szkoleniowca. Zwalniani byli też tacy ludzie, jak: Luis Felipe Scolari, Carlo Ancelotti, Andres Villas-Boas oraz Roberto Di Matteo. Wielkim nazwiskom towarzyszą gigantyczne pieniądze i spore ambicje. W klubie Abramowicza nie ma miejsca na porażki oraz rażące błędy. Skoro więc tymczasowy menadżer osiąga katastrofalne wyniki i nie cieszy się popularnością fanów, to dlaczego Abramowicz go jeszcze nie zwolnił?

Plotki na ten temat huczą w kuluarach 46 razy głośniej od układu napędowego w kultowym Volkswagenie Passacie B4. Co prawda sprawa nowego menadżera Chelsea nie została jeszcze poruszona w polskim sejmie, a o potrzebie zatrudnienia nowego szkoleniowca przez Chelsea nie wypowiedział się jeszcze popularny  Ramzan Kadyrow, to krążą słuchy, że sprawą mają zainteresować się przebywający aktualnie na zgrupowaniu przed konklawe w Rzymie kardynałowie, ale i to nie jest pewne.

Abramowicz i jego liczni podwładni lubią mieć sytuację pod kontrolą. Potrafią zareagować szybko i skutecznie. Sam Rosjanin w mediach pojawia się niezwykle rzadko, ale często możemy go zauważyć na trybunach Stamford Bridge. Z zatrudnieniem nowego szkoleniowca oligarcha spokojnie czeka na początek lata. Jest już przygotowany plan na nową Chelsea.

Roman Abramowicz w Wenecji.

Zmiany jednak nie mogą nastąpić od razu. Z jednej prostej przyczyny: Chelsea jest już z pewnym menadżerem dogadana. Tajemniczy jegomość posiada aktualnie pracodawcę i nie może w trybie natychmiastowym zmienić miejsca pracy. Przyszły szkoleniowiec "the Blues" to znany menadżer, któremu nie wypada zostawić roboty niedokończonej. Dlatego też Abramowicz próbował zastąpić tymczasowego Beniteza równie tymczasowym Avramem Grantem. Izraelski szkoleniowiec jest bliskim przyjacielem właściciela Chelsea, lecz tym razem odrzucił propozycję (raz już przeżył taką przygodę). Szanowani fachowcy nigdy nie zgodzą się na tego typu "tymczasowość". Po spotkaniu ze znajomym Piotra Świerczewskiego, Abramowicz zrozumiał bezsens zatrudniania szkoleniowca przejściowego i postanowił pozostawić Beniteza w klubie do końca sezonu.

Czy znamy nowego trenera Chelsea?

Istnieje ogromne prawdopodobieństwo, że nowym menadżerem "The Blues" zostanie Guus Hiddink. Holender jest aktualnie szkoleniowcem rosyjskiej Anzhi, z którą walczy o mistrzostwo Rosji oraz rywalizuje w Lidze Europy. W Dagestanie stworzył lokalną maszynkę do wygrywania, która napędzana jest kilkoma gwiazdami światowego formatu. Od dłuższego czasu wiadomo, że Hiddink po sezonie odchodzi z drużyny Samuela Eto'o, Williana i Lassa Diarry. Pierwotnie Holender miał zakończyć trenerską karierę, ale ostatnio... oficjalnie nie wykluczył możliwości podjęcia jeszcze jednego wyzwania - powrotu do Chelsea. Tym razem na stałe.

Roman Abramowicz zna Guusa Hiddinka od wielu lat. Były szkoleniowiec Realu Madryt w 2006 roku niespodziewanie podpisał kontrakt z reprezentacją Rosji. Znany trener dał się skusić wielkim pieniądzom, które zapewnione zostały rodzimej federacji przez sponsora reprezentacji Sbornej i miłośnika piłki nożnej na najwyższym poziomie, Romana Abramowicza. 

Roman Abramowicz i Guus Hiddink świętują zwycięstwo Chelsea w FA Cup..

Hiddink od razu podbił serca Rosjan. Doświadczony szkoleniowiec nauczył ich drużynę skutecznej gry w stylu typowo holenderskim. Po dwóch latach pracy, podopieczni Hiddinka zaliczyli piorunujący występ na EURO 2008. Rosjanie w doskonałym stylu awansowali do półfinału rozgrywek, w którym przegrali z Hiszpanami 0:3 (późniejszymi zwycięzcami turnieju). Holendra doceniono i związano się z nim jeszcze lepszym kontraktem (wiadomo, kto wyłożył na to pieniądze). Naród był wdzięczny Abramowiczowi za opłacanie reprezentacji selekcjonera z najwyższej światowej półki, a sam oligarcha... był zadowolony ze współpracy.

W lutym 2009 z Chelsea pożegnał się Luis Felipe Scolari (aktualny selekcjoner reprezentacji Brazylii), a jego następcą został tymczasowo... Guus Hiddink. Ku zdumieniu wszystkich ekspertów, holenderski szkoleniowiec pogodził prowadzenie drużyny klubowej z obowiązkami selekcjonera wielkiej europejskiej reprezentacji. Rosyjski Związek Piłki Nożnej zbytniego wyboru nie miał, ponieważ osobą wypłacającą gigantyczną pensję doświadczonemu menadżerowi był właśnie Abramowicz. Człowiek, którego ofert nie da się odrzucić.

Przysłowiowy "wilk" nasycił się zwycięstwami, ale owca  reprezentacja Rosji też ocalała. Za czasów Hiddinka, Chelsea przegrała tylko jedno spotkanie (na wyjeździe 0:1 z Tottenhamem po golu  Luki Modricia). Holender w znakomitym stylu wygrał z drużyną "The Blues" FA Cup. To właśnie jego czasów drużyna z Londynu odpadła w półfinale Champions League po dwóch remisach z FC Barceloną ( 1:1 i 0:0 ) i zajęła trzecie miejsce w angielskiej Premier League.

Chelsea autorstwa Hiddinka była drużyną dominującą. Posiadającą unikalny, zadziorny styl. Pewną w obronie i skuteczną w ataku. Zdyscyplinowaną taktycznie. "The Blues" za czasów pracy Holendra zawsze dążyli do zwycięstw i nigdy nie byli zainteresowani półśrodkami. 

Guus Hiddink to przeciwieństwo Rafaela Beniteza. Holender potrafi znaleźć wspólny język z piłkarzami.

To właśnie dzięki boiskowej dominacji, niezwykłej woli walki prezentowanej przez całą drużynę oraz walki do ostatniego gwiazdka sędziego, Guus Hiddink cieszy się niesłychaną sympatią fanów Chelsea oraz wielu jej zawodników (między innymi Petra Cecha i Johna Terrego). W 2009 roku Holender nie mógł związać się na stałe z angielską drużyną, ponieważ ciągle ważna była jego umowa z reprezentacją Rosji. Decyzja Hiddinka, który Sborną prowadził aż do 2010 roku (potem objął reprezentację Turcji, a od zeszłego roku prowadzi Anzhi), została w pełni uszanowana. Nie od dziś wiadomo, że były szkoleniowiec Realu, Valencii, Fenerbahce oraz między innymi PSV jest dżentelmenem. A tacy właśnie mężczyźni wszystkich umów dotrzymują. I cieszą się powszechną sympatią.

Umowa Hiddinka z Anzhi jest ważna do końca sezonu 2012/13. W lecie Holender stanie się "wolnym" człowiekiem i będzie mógł bez przeszkód związać się umową z nowym klubem. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że jego nowym pracodawcą zostanie właśnie Chelsea FC. Holender prawdopodobnie powróci na Stamford Bridge i postara się dokończyć to, co już kiedyś rozpoczął. 66-letni szkoleniowiec stanie przed chyba już ostatnim w swojej trenerskiej karierze wyzwaniem. Czy uda mu się ponownie wprowadzić drużynę na szczyt?  Zobaczymy, aktualny trener Anzhi ma do tego wszelkie potrzebne predyspozycje.

Avram Grant to jeden z najbardziej niedocenianych europejskich menadżerów. Z drużyną "The Blues" był blisko zwycięstwa w Champions League. W sezonie 2012/13 po raz kolejny zaproponowano mu posadę tymczasowego szkoleniowca Chelsea. Legendarny izraelski menadżer nie jest zainteresowany taką propozycją.  Interesują go tylko poważne oferty.

Jose Mourinho w najbliższym czasie raczej nie zwiąże się umową z Chelsea. "The Only One" karierę zawodniczą zakończył dawno temu, a w tej menadżerskiej ostatnio radzi sobie doskonale. Twórca potęgi Chelsea prowadzi aktualnie Real Madryt, z którym zamierza wygrać Ligę Mistrzów.

Guus Hiddink jest osobą bardzo popularną na rynku azjatyckim. Doczekał się tam nawet własnej pizzy. W latach 2001-2002 jego pracodawcą była Korea Południowa. Z jej reprezentacją doszedł do półfinału MŚ 2002. W Korei Południowej, Guus Hiddink jest bohaterem narodowym. A Hiddink Pizza nadal bije rekordy popularności. 

Guus Hiddink w Chelsea. Właściwy człowiek na właściwym miejscu.

M.W.

Czytaj więcej

PODBRAMKOWO EXTRA: W poszukiwaniu recepty na atak Chelsea FC

Już w zeszłym sezonie Chelsea Londyn miała poważne problemy ze skutecznością. Legendarny Didier Drogba bramki strzelał tylko w ważniejszych konfrontacjach (w lidze zdobył tylko pięć bramek, czarował w LM), Nicolas Anelka nie pasował do koncepcji Villasa-Boasa i odstrzelony został po rundzie jesiennej (zdobył jednego gola w 9 spotkaniach), Salomon Kalou był na pierwszy skład londyńczyków po prostu za słaby, a Fernando Torres... walnie przyczynił się do zajęcia kompromitującego (szóstego) miejsca w rozgrywkach Premier League. Hiszpan w 32 meczach ligi angielskiej pokonał bramkarza przeciwnika tylko sześciokrotnie. W składzie "The Blues" znajdował się również Daniel Sturridge, jednak zazwyczaj Anglik pełnił rolę zmiennika "El Nino" (nie przeszkodziło mu to w zdobyciu 11 bramek i  zostaniu wspólnie z Lampardem najlepszym strzelcem zespołu w lidze). Poczynaniom doświadczonych "wyjadaczy" przyglądał się "Nowy Drogba" Romelu Lukaku, który od czasu do czasu dostał kilka minut gry. W zimie do ekipy Romana Abramowicza dołączył prosto z Brazylii Lucas Piazon. Młodziutka gwiazda Instagrama oraz innych portali społecznościowych nie doczekała się wtedy debiutu w Premier League. Piazon pierwszego gola w dorosłym zespole Chelsea zdobył dopiero podczas przedsezonowego Tournee (zgrupowanie w USA) w wakacje 2012 roku.

W lecie wymieniono klocki, ale nie sprowadzono żadnego wybitnie skutecznego snajpera. Odszedł Didier Drogba, wypożyczono Lukaku do WBA (Belg zaczął nagle zdobywać gole). Podstawowym napastnikiem oficjalnie został świeżo upieczony... król strzelców Euro 2012 - Fernando Torres, a jego zmiennikiem mianowano Daniela Sturridge. Trzecim snajperem został z konieczności Lucas Piazon, a czwartego nie było i nadal nie ma. Jakie są efekty naiwnej wiary w "El Nino" - każdy widzi. Hiszpan w 25 meczach ligowych trwającego sezonu strzelił nieco więcej goli (o jednego więcej) niż w całych zeszłorocznych rozgrywkach Premier League, ale nadal jest regularnie wygwizdywany przez fanów "The Blues". Napastnik za 50 milionów euro bramek powinien strzelać co najmniej 30 w sezonie. Wychowanek Atletico Madryt w ciągu ponad dwóch lat podbytu na Stamford Brige strzelił ich 27. W 107 spotkaniach (liczymy jego występy we wszystkich rozgrywkach). 

Jesienią 2012 zbyt wielu goli nie strzelał wyżej wspomniany Torres, skuteczny nie był też Sturridge, Lucas Piazon nie otrzymywał szans. Honor "Niebieskich" uratowali pomocnicy dzięki znakomitej postawie Franka Lamparda, Edena Hazarda, Juana Maty oraz przebłyskom Oscara i kilkoma efektownymi akcjami sympatycznego Davida Luiza wystawianego od czasu do czasu w drugiej linii. 

Mimo beznadziejnej skuteczności napastników, Chelsea aktualnie (stan na 05.02.2013) zajmuje trzecie miejsce w Premier League. Ale przy dalszej tak słabej grze atakujących drużyna Rafaela Beniteza będzie mogła tylko pomarzyć o udziale w przyszłorocznej edycji elitarnej Champions League. 

W celu wzmocnienia siły rażenia napadu "The Blues", zastąpiono Sturridge'a (od razu po transferze zaczął seryjnie strzelać dla Liverpool'u) dotychczasowo całkiem skutecznym Dembą Ba (znanym jako "człowiek ze szkła"). Lucasa Piazona wypożyczono zaś do całkiem mocnej Malagi (!) i nie zastąpiono nikim (bo kupiony w lecie 2012 Victor Moses to raczej skrzydłowy, a pół rundy wiosennej ma "z głowy" z powodu obowiązków reprezentacyjnych).

Nic się nie zmieniło, problem nadal nie został rozwiązany. Fernando Torres nadal bramki strzela od święta, a Demba Ba w lidze zdobył tylko jednego gola w pięciu spotkaniach i ostatnio doznał kontuzji (cios w nos był mocny, a Ba jest niestety wyjątkowo łatwo łamiącym się piłkarzem). Rafa Benitez został więc z jednym, wyjątkowo beznadziejnym napastnikiem (za to jest to ulubiony snajper tego hiszpańskiego szkoleniowca).

Drużyna Romana Abramowicza znalazła się w prawdziwie podbramkowej sytuacji. Okienko transferowe zostało zamknięte i prawdopodobnie tylko odważna decyzja może uzdrowić atak  Chelsea. Kilka możliwych rozwiązań prezentuje Podbramkowo, które przygotowało dla rosyjskiego oligarchy i całego zarządu "The Blues" kilka wskazówek. Jak można rozwiązać ofensywny problem Chelsea? Kim zastąpić Torresa? Co robić?

• Można zastosować manewr użyty przez Vicente del Bosque podczas Euro 2012 - na szpicy ustawić odpowiednik "barcelońskiego" Messiego. W kadrze Hiszpanii był to David Silva, w Chelsea może to być wychowanek Realu Madryt - Juan Mata (razem z Frankiem Lampardem jest to najskuteczniejszy strzelec Chelsea w trwajacym sezonie Premier League). Nie oszukujmy się, Juan Mata i tak jest skuteczniejszy od Torresa. Może lepiej zamiast "sępa pola karnego" wystawić schodzącego napastnika (OK - trochę naciąganego napastnika) i dzięki temu jeszcze bardziej opanować środek pola?

• W juniorach Osasuny na pozycji napastnika grał... Cesar Azpilicueta. 23-letni Hiszpan aktualnie jest jednym z lepszych prawych obrońców grających w Premier League, ale... może warto by było wypróbować go na szpicy? W defensywie Cesara można zastąpić Ivanoviciem, a Torresa należy zastąpić kimkolwiek mającym pojęcie o strzelaniu goli. Może Azpilicueta takie pojęcie ma. Cesara Azpilicuetę z ataku do obrony przestawił podobno Kibu Vicuna, II trener Legii Warszawa.

• David Luiz. Człowiek orkiestra i jeden z najlepszych przyjaciół Neymara. David Luiz lubi dryblingi i kocha strzelać gole. Świetnie gra głową, dysponuje niezłym uderzeniem (bardzo mocnym), jest niesamowicie uniwersalny. Niedawno świetnie grał na pozycji środkowego pomocnika (i to nie do końca takiego defensywnego). Tym razem Brazylijczyka można wypróbować na pozycji napastnika. Pomysł jest szaleńczy, ale... sprawdził się w naszej Ekstraklasie. Pavol Stano występował w barwach Korony kilka razy na pozycji napastnika w barwach Korony Kielce i zdobył parę bramek. 

• Brzmi to bardzo abstrakcyjnie, ale... być może na pozycji napastnika lepszy od Torresa może być Yossi Benayoun. Reprezentant Izraela aktualnie powrócił do Chelsea i znajduje się w szerokiej kadrze zespołu Beniteza. Przed transferem do poważniejszych lig (na poziomie seniorskim), Benayoun... wiódł życie łowcy bramek. W wieku 16 lat młody Yossi był najlepszym strzelcem i najbardziej wartościowym zawodnikiem juniorskich drużyn Ajaxu Amsterdam. Potem przeniósł się razem z rodziną do Izraela i w wieku 17 lat zdobył 15 bramek w 25 spotkaniach dla Hapoelu Be'er Sheva. Hapoel jednak spadł z izraelskiej ekstraklasy i Yossi podkupiony został przez Maccabi Haifa. W Haifie nadal często strzelał bramki (55 goli w 130 meczach), ale dał się poznać bardziej jako kreator gry. Jako skrzydłowy/rozgrywający wyjechał do Hiszpanii, a potem rozpoczął przygodę z angielskim futbolem. Czy Benayoun może ponownie zostać łowcą goli? Nie możemy tego wykluczyć, nie takie rzeczy w futbolu się zdarzały. Yossi jako napastnik może być skuteczniejszy od Torresa. Trzeba tylko mieć odwagę i wystawić go w ataku.

• Napastnik z akademii/rezerw. Fajnie jest promować wychowanków własnej szkółki lub dawać szanse młodym piłkarzom drugiego zespołu. Ci bardziej utalentowani są aktualnie wypożyczeni (Bamford, Pirez), ale na boiskach treningowych w Cobham da się znaleźć kilku napastników (trzeba ich tylko poszukać). Nadal można sięgnąć po 22-letniego Adama Philipa lub urodzonego w 1995 roku Isalama Feruza (reprezentant Szkocji).

• Hazard w ataku. Wariant ten był już przez Beniteza próbowany, ale Belg lepiej spisywał się na pozycji ofensywnego pomocnika i z przodu nie czuje się najlepiej. Być może jednak warto zaryzykować i jeszcze wypróbować piłkarza z numerem 17 na szpicy? 

• Ściągnięcie jakiegoś napastnika z wolnego transferu. Na rynku dostępnych jest kilku zawodników bez kontraktów, których można namówić na grę w barwach The Blues. Zakończyli oni kariery (Filippo Inzaghi), melanżują (Adriano) lub po prostu szukają pracy (Luis Saha). Ściągnięty z wolnego transferu zawodnik na początku będzie musiał dojść do odpowiedniej formy fizycznej, ale... może okazać się wartościowym wzmocnieniem. Jest to jednak wariant bardzo ryzykowny.

• W Cobham nadal trenuje Florent Malouda, który jest niezwykle zasłużonym dla Chelsea zawodnikiem. Przyjaciel Didiera Drogby trenuje z juniorskimi drużynami "The Blues", ponieważ nie zgadza się na rozwiazanie obowiązującego go do końca tego sezonu kontraktu.  "Flo" nadal potrafi grać w piłkę i można z jego usług skorzystać. Nie jest to klasyczny snajper, ale... już kiedyś występował w Chelsea na pozycji lewego napastnika (było to za czasów gry ustawieniem 4-3-3) i prezentował się na tej pozycji bardzo dobrze. Być może ten doświadczony zawodnik może okazać się przydatny drużynie Abramowicza i wspomóc ofensywę drużyny czymś więcej, niż umiejętnościami - doświadczeniem.

David Luiz - kandydat na napastnika Chelsea FC ?

Bez względu na zajęte miejsce w Premier League oraz wynik w Lidze Europy, po sezonie z Chelsea raczej na pewno pożegna się Rafa Benitez - menadżer wybitnie tymczasowy (my radzimy jak najszybsze pozbycie się tego "specjalisty"; najlepiej - razem z Fernando Torresem). Roman Abramowicz będzie musiał po raz kolejny znaleźć odpowiedniego dla "The Blues" menadżera. Bez względu na osobę nowego szkoleniowca, w Chelsea prawdopodobnie zostanie przeprowadzona  rewolucja w ataku. Zespół walczący o najwyższe cele w lidze angielskiej oraz europejskich pucharach musi mieć co najmniej 2-3 wysokiej klasy napastników. Nie wypada, aby najlepszymi strzelcami drużyny tego kalibru byli pomocnicy.

Florent Malouda i Didier Droba prezentują Puchar Mistrzów.

Kilka lat wcześniej obaj panowie występowali w barwach Guingamp. Stanowili o sile ofensywy tego zespołu.

M.W.

Zapraszamy do udziału w konkursie Podbramkowo - można wygrać książkę. Więcej info znajdziecie TUTAJ.

Czytaj więcej