Podbramkowo Extra: Arkan - krwawe piętno serbskiej piłki

Bałkany znane są jako pełna sprzeczności, naznaczona wojną domową kraina.
Okazuje się, że bałkański futbol, oprócz bycia kuźnią talentów i jednym z największych piłkarskich "eksporterów", ma swoje mroczne historie.

Predrag Mijatović, Vladimir Jugović, Savo Milośević, Siniśa Mihajlović - jedne z najbardziej znanych nazwisk związanych z futbolem w Serbii. Jednak ogromne piętno w historii bałkańskiego futbolu odcisnął   człowiek, który wcale nie był piłkarzem - Żelijko Rażnatović. Przyjął turecki przydomek Arkan.
Dość szyderczy, zważając na ilość morderstw, których dopuścił się na Muzułmanach. Ojciec Arkana był oficerem lotnictwa i wychowywał syna silną ręką. W wieku 16 lat uciekł do Paryża i rozpoczął swoją przestępczą karierę. W Europie zachodniej zasłynął z licznych ucieczek i w końcu wrócił do Belgradu, pogodził się z ojcem i nawiązał współpracę z aparatem bezpieczeństwa. Niedługo potem nastąpił najważniejszy moment w jego "karierze". W 1990 roku, jako zagorzały kibic Crvenej Zvezdy, został poproszony przez milicję o zapanowanie nad najbardziej zagorzałymi zwolennikami klubu.

Crvena Zvezda zdobywa w 1991 roku Puchar Europy Mistrzów Krajowych

Arkan zaprowadził dyscyplinę wśród kibiców i pogodził zwaśnione grupy. Scalił je i ogłosił się ich przywódcą. To właśnie Rażnatović nadał kibicom Zvezdy nazwę Delije, czyli "Junacy". Dyscyplina wojskowa pozytywnie podziałała na chuliganów. Skończyły się akty przemocy. Serbska prasa sportowa zauważyła zmiany w zachowaniu kibiców, podkreślając zasługi Arkana. W pierwszym artykule o Rażnatovicu w piśmie Zvezdina revija napisano, że jest "człowiekiem bliskim Zvezdzie, który doskonale wie, co się dzieje na stadionie Marakana, i pomaga Junakom zostawić politykę arenom politycznym". Przypominano, że "zajmująca północne skrzydło trybun grupa kibiców Zvezdy ogłosiła go zbawcą w momencie, kiedy dzięki osobistemu autorytetowi zdołał pogodzić zwaśnione strony".

Arkan i jego Tygrysy

Pod koniec 1990 roku Arkana aresztowano w Dvorze nad Uną i osadzono w więzieniu na pół roku. Oskarżono go o próbę pomocy tamtejszym Serbom, stawiającym zbrojny opór chorwackiemu reżimowi. Wcześniej jednak zdążył sformować Serbską Gwardię Ochotniczą. Był to paramilitarny oddział, którego trzon tworzyli kibice Crvenej Zvezdy. Oddziały te były odpowiedzią na brak ludzi do tzw. "brudnej roboty" na froncie - młodzi mężczyźni unikali służby wojskowej, sypiając co noc w innych mieszkaniach i symulując choroby. Milicja była zmuszona przeprowadzać łapanki w restauracjach. Wobec tych trudności, stadionowi chuligani, słynący z brutalnych aktów przemocy okazywali się rozwiązaniem problemu. Byli znakomicie zorganizowani, o czym w wywiadzie z 1994 toku opowiadał sam Arkan: "My, kibice, trenowaliśmy najpierw bez broni (...), od samego początku wymagałem dyscypliny. Kibice hałasują, chcą pić, wygłupiają się. Postanowiłem skończyć z tym od ręki, kazałem im obciąć włosy, golić się regularnie, przestać pić i wszystko potoczyło się zgodnie z planem".

Nieoficjalne logo Tygrysów

Rażnatović nazwał swoją armię "Tygrysy". Ćwiczyli w bazie milicyjnej w miejscowości Erdut na terenie Chorwacji. "Tygrysy" brały udział w ofensywie Serbów w 1991 i 1992 roku. Świat zaszokowały drastyczne fotografie z Bijeljiny, gdzie na jednej można zobaczyć, jak Rażnatović całuje prezydenta bośniackiej Republiki Serbskiej, Bilianę Plavśić, nad zwłokami muzułmańskiego cywila. Inne pokazują, jak "Tygrysy" kopią i depczą po głowach ludzkie ciała. Kiedy w 1995 roku rozpoczęła się kontrofensywa Chorwatów, Arkan ponownie zmobilizował oddziały "Tygrysów". Przeprowadzali oni najbardziej krwawe ataki niedaleko bośniackiej miejscowości Sasina. Ich patrole plądrowały domy i wyrzucały z nich całe rodziny Muzułmanów. Wchodzili do pustych domów, część szła do kuchni i wynosiła sprzęt gospodarstwa domowego, inni - wideo i telewizory, któryś zaczynał rozkopywać ogródek, szukać ukrytych kosztowności. Zawsze łatwo było rozpoznać ludzi Arkana. Paznokcie mieli czarne od kopania. Aresztowani Muzułmanie byli przesłuchiwani, bici, głodzeni i przetrzymywani w nieludzkich warunkach. Później ich zabijano i wrzucano do wspólnych mogił. Do zakończenia wojny armia Arkana uśmierciła, podrzynając gardła, dusząc i strzelając, co najmniej dwa tysiące mężczyzn i kobiet. Mimo okrucieństw, których dopuścił się Arkan i jego "Tygrysy", w Serbii zostali uznani za bohaterów. W programie rozrywkowym Maximaxovision Rażnatovića przedstawiano jako czarującego gentlemana, a nawet obiekt westchnień.

Logo FK Obilić

Po wojnie Arkan żył niczym amerykański gangster. Chciał przekształcić swoją wojenną zdobycz w legalne dobra. Marzył o objęciu fotela prezesa Crvenej Zvezdy, jednak władze klubu nie zgodziły się na to. Postanowił stworzyć własny klub. Kupił drużynę z Kosowa, a w 1996 roku wygrał przetarg o półprofesjonalną drużynę FK Obilić Belgrad. Był on atrakcyjny ze względu na nacjonalistyczne zamiłowania Arkana. Miloś Obilić był serbskim rycerzem, który uczestniczył w bitwie na Kosowym Polu w 1389 roku pomiędzy Serbią a Imperium Otomańskim. Najpopularniejsza wersja legendy opowiada, że Obilić udawał nawróconego na islam zdrajcę i dostał się przed oblicze sułtana Murada. Gdy rycerz zbliżył się do sułtana w celu ucałowania jego stóp, wyjął zatruty sztylet i zabił go.

Arkan ogłosił się nowym Obiliciem. Barwy klubu zostały zmienione na żółte. Po przejęciu przez Arkana, klub zaczął odnosić sukcesy. Rażnatović tłumaczył to wojskową dyscypliną i najwyższymi pensjami w kraju. Jednak siła klubu leżała gdzie indziej - w zastraszaniu przeciwnika przez kibiców, jak również samego Arkana. Kibice Obilicia byli weteranami "Tygrysów". Sędziowie byli eskortowani przez nich jeepami. Na meczach śpiewano "jeżeli strzelicie bramkę, nie wyjdziecie stąd żywi", "połamiemy wam nogi, będziecie chodzić na rękach". Nie były to tylko kibicowskie przyśpiewki, ale realne groźby. Często grozili przeciwnikom bronią. W czasie przerw Arkan składał wizyty w szatni rywala, groził im bronią i lżył. Po jednym z meczów zawodnik Crvenej Zvezdy Perica Ognjenović powiedział: "to już nie jest futbol, to wojna. Chyba powinienem wyjechać z kraju".

Svetlana "Ceca" Rażnatović

W sezonie 1997/1998 Obilić zdobył mistrzostwo Jugosławii i wystąpił w rozgrywkach europejskich. Aby klub mógł wziąć w nich udział, Rażnatović ustąpił z funkcji prezesa na rzecz swojej żony Svetlany, popularnej jako Ceca (jest najbardziej popularną serbską piosenkarką, utożsamianą z muzyką zwaną turbofolkiem). Dzięki temu UEFA nie mogła zablokować udziału klubu w rozgrywkach ze względu na przeszłość Arkana. Jednak klub nie zawojował Europy, ponieważ Rażnatović nie mógł używać swoich technik perswazji. Wkrótce i na arenie krajowej Obilić przestał budzić postrach.


Inne kluby sprzysięgły się przeciw Arkanowi i wyzwali go, aby zabił ich wszystkich. Wobec takiego obrotu zdarzeń, rzadziej posuwał się do takich czynów, a Obilić zaczął spadać w rankingach ligi. Obilić mógł być nawet przyczyną śmierci Rażnatovicia. 15 stycznia 2000 roku w belgradzkim hotelu Intercontinental został postrzelony w lewe oko i zmarł dwie godziny później w szpitalu.



Istnieje kilka hipotez na temat śmierci Arkana. Samo zabójstwo wyglądało na zwyczajną wojnę gangów, walkę o wpływy. Jednak motyw polityczny nie może być wykluczony. Rażnatović wiedział dużo o reżimie prezydenta Milośevicia i działaniach jego służb specjalnych, więc mógł dostarczyć wiele obciążających dowodów haskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości. Jeszcze inną hipotezą jest to, iż sam klub piłkarski Obilić mógł być przyczyną jego śmierci. To Rażnatović zagarniał największą część zysków ze sprzedaży graczy, więc jego mafijni partnerzy biznesowi nie mogli pogodzić się z tym faktem i postanowili wydać na niego wyrok.

Źródła:
I. Ćolović, Polityka symboli. Eseje o antropologii politycznej.
F. Foer, Jak futbol wyjaśnia świat czyli nieprawdopodobna teoria globalizacji.

Czytaj więcej

PODBRAMKOWO EXTRA: Valencia CF. Przedstawiamy drużynę pełną przebierańców.

W sezonie 2012/13 hiszpańskim odpowiednikiem Wisły Kraków jest Valencia CF, do niedawna "trzecia siła" La Ligi. W drużynie ze stolicy Lewantu do niedawna grali tacy goście, jak David Villa, David Silva, Juan Mata, Joaquin, Vicente, Isco. Zawodnicy ci zostali wszyscy wyprzedani, a na ich miejsce ściągnięto za spore pieniądze nowe "gwiazdy". Efekty rewolucji kadrowej przypominają samochód Evera Banegi. Jak wygląda teraz kadra Valencii? 

Czytaj więcej

Red or Blue? Już za chwilę derby Manchesteru!

Dzisiejszy mecz Premier League zapowiada się niezwykle emocjonująco. To nie będzie tylko spotkanie lidera z v-ce liderem, tylko pojedynek dwóch klubów, które od kilku lat prowadzą nieustanną walkę o prym w lidze angielskiej i na świecie. Eksperci wskazują "Czerwone diabły" na lekkiego faworyta meczu, jednak warto pamiętać, że derby rządzą się swoimi prawami. 

W poprzednim sezonie podopieczni Roberto Manciniego dwa razy pokonali Manchester United - najpierw miażdżąc ich na swoim terenie, aż 6:1, by później na Old Trafford wygrać skromnie 1:0, co w znacznym stopniu pomogło "The Citiziens" w wygraniu Premier League. Dzisiaj Manchester City znajduje się w lekkim kryzysie, chociaż ciężko tak mówić o drużynie, która w lidze nie przegrała już od 15 spotkań. Wszystko jednak przez to, że kibice z niebieskiej części Manchesteru rozpieszczeni przez szejków, w każdym meczu oczekują zwycięstw, a nawet remis po dobrej grze, jest dla nich porażką.

Kluczowi gracze obu zespołów

Póki co w tabeli Premier League, "Czerwone Diabły" mają 3 punkty przewagi nad miejscowym rywalem. United są najskuteczniejszą ekipą w lidze angielskiej, mając na koncie 37 bramek. Autorem 10 trafień, jest pozyskany latem Robin Van Persie, który był już jedną nogą w Manchesterze City, jednak osoba Alexa Fergusona przekonała go, do transferu na Old Trafford. Z kolei "The Citiziens" nie strzelają w tym sezonie wielu bramek, ale na pewno mają najlepszą defensywę w całej lidze. Do tej pory stracili jedynie 11 bramek za sprawą fenomenalnego Joe Harta oraz kapitana drużyny Vincenta Kompany'ego.

Jeśli spojrzymy na listę kontuzjowanych i zawodników mogących nie zagrać w tym meczu, to głównym nieobecnym może się okazać pomocnik David Silva. Hiszpan doznał lekkiego urazu w ostatni meczu Ligi Mistrzów z Borussią Dortmund, jednak klubowi fizjoterapeuci robią wszystko, by Silva mógł zagrać w dzisiejszym meczu. Jest bardzo prawdopodobne, że po seriach zastrzyków, zobaczymy dziś tego piłkarza w grze. Innymi kontuzjowanymi są James Milner, Aleksandar Kolarov, oraz Micah Richards. W drużynie Alexa Fergusona jest nieco gorsza sytuacja. Wciąż po kontuzji do składu nie wrócili jeszcze Nemanja Vidić, Anderson, Antonio Valencia, Nani i Shinji Kagawa, a z kolei kontuzji w ostatnim meczu doznał młody pomocnik "Czerwonych Diabłów" - Tom Cleverley.

Która drużyna okaże się dziś lepsza, w pojedynku derbowym? Manchester będzie CZERWONY czy NIEBIESKI? My dzisiaj nie będziemy bawić się w wróżkę. Pozwólmy piłkarzom, stworzyć przepiękne widowisko. I choć nie wiemy jakim wynikiem skończy się spotkanie, jedno wiemy na pewno - derby to mecz, w którym zdarzyć może się wszystko.

Czy dzisiaj zobaczymy gola jednego z tych panów?

Czytaj więcej

Oni mogą żałować wyjazdu. W kraju byli gwiazdami, na obczyźnie im nie wyszło

Jakubów Tosików Ci u nas dostatek. Wśród polskich piłkarzy. Tosików - czyli zawodników, którzy z bardziej lub mniej wiadomych przyczyn wyjechali za granicę, by tam dalej kopać  piłkę. Niestety wyjazdów tych wspominać nie będą najlepiej i kopać mogą się teraz najwyżej w czoło.

Wspomniany Tosik gra od tego sezonu w zespole Karpaty Lwów. I sądząc po swoim ostatnim wpisie na facebook'u, żałuje.

- Stwierdzam, że dzisiejszy dzień będzie wyjątkowym dniem, już nigdy moja noga nie stanie na tej ziemi!!!- napisał na swoim wall'u piłkarz.

Zapytany przez znajomego, na jakiej ziemi, odpowiedział: 

- Oczywiście, że chodzi o ukraińską!!! Skurwysyny i złodzieje!!!

Chodzi rzecz jasna o pieniądze, a raczej ich brak w klubowej kasie. I dlatego Tosik chce jak najszybciej ewakuować się z Lwowa i zapewne wrócić do kraju. 

Przy tej okazji wzięliśmy pod lupę transfery polskich piłkarzy z Ekstraklasy do innych lig europejskich z ostatnich lat i wyłowiliśmy "najznakomitsze kąski". Tak oto powstała lista tych, którzy o swoich zagranicznych wojażach chcieliby zapomnieć jak najszybciej. Ale nie zawsze to takie proste. W ich przypadku hasło "witaj przygodo" źle się skończyło.

Wspomnieliśmy już o Tosiku, teraz kolej na innego husarza, który chciał podbić Wschód - Dawida Jańczyka. W 2007 roku został on sprzedany z Legii Warszawa za ponad 4 mln Euro i do dziś na Łazienkowskiej uznają tę transakcję za jedną z najlepszych w historii w klubu.

Pozbyto się bowiem marnego napastnika za pokaźną sumkę. Napastnika, który w polskiej lidze zdobył raptem kilka bramek. Jańczyk tuż przed tym zagrał na Mistrzostwach Świata U-20 ( tych z 2007 roku, gdzie Krychowiak zapakował pięknego gola Brazylii z wolnego) z reprezentacją i zdobył na mundialu 3 gole.

Krychowiak strzela Brazylii pięć lat temu

To nic, że był jednym wysuniętym napastnikiem, wszystkie piłki chcąc nie chcąc, musiały iść na niego i nigdy później już w kilku meczach z rzędu goli nie zdobywał. Rosjanie dali się złapać i zabulili 4 miliony. W Rosji Jańczyk szans dużych nie miał z Vagnerem Love i innymi gwiazdorami, szybko trafił do Belgii gdzie chwilę się odbudował. Ostatnio? Wałęsa się między drugą ligą irlandzką a ogonami ligi ukraińskiego.

Jak już jesteśmy przy kluczowych słowach: "polski", "napastnik", "Rosja" to jeszcze słówko o Grzegorzu Piechnie, popularnie zwanym "Kiełbasą". W Koronie Kielce był prawdziwym królem pola karnego, zdobył aż 38 bramek w 58 meczach. Dostał więc ofertę wyjazdu i tak przeszedł w 2006 roku do Torpedo Moskwa. Przez następne 5 sezonów trafił już tylko razy, w barwach warszawskiej Polonii (podobnie jak Daniel Sikorski) nie udało mu się tego uczynić ani razu. Piechnę ( tak jak Jańczyka i Napoleona)  również zatrzymała Moskwa.

Przenosimy do gorącej Sycylii, jest rok 2007. Radosław Matusiak właśnie podpisuje kontrakt z tamtejszym Palermo. Pewny siebie, wszak uczy się nazw włoskich win, w Bełchatowie trochę nastrzelał bramek. Nie straszny mu nawet mało wtedy znany Urugwajczyk Cavani.

- Cavani nie jest ode mnie lepszy. Ma młodzieńczą fantazję i miał sporo szczęścia na początku, dlatego ma lepsze notowanie w tej chwili - mówił Matusiak w marcu 2007 roku, gdy stracił miejsce w składzie Palermo.

Gdzie jest dziś Cavani? Wśród najlepszych w Europie. A Matusiak? Niedawno był na testach w niemieckim trzecioligowcu (sic!). Szkoda trochę Radka, bo w sumie fajny facet z niego, sympatyczny. Ale w futbolu to za mało.

Inny Radosław, tym razem Majewski, na dobre już ugrzązł chyba w angielskiej Championship. Wpierw wypożyczony z Polonii do Nottingham Forrest, ostatecznie sprzedany w 2010 roku, nie potrafi zrobić na Wyspach kroku dalej. 

Majewski, pora na powrót do Polski?

Gorzej. W pamiętnym sezonie, gdy Forrest byli bardzo blisko awansu do Premier League (przegrali w barażach), Polak naprawdę błyszczał. Był wiodącą postacią i nadzieją reprezentacji. Ale drużyna nie awansowała, a on obniżył loty. Do dziś pamiętam rozmowę, podczas której opowiadał mi o tym, jak wielki smutek panował w szatni Nottingham po porażce z Blackpool 3:4 w barażach. Ale chyba nie spodziewał się, że tamten mecz może tak bardzo zahamować jego karierę. Ma już 26 lat, niech wraca z Anglii.

Majewskiego ktoś z Ekstraklasy zapewne by zechciał, gorzej z Patrykiem Małeckim. Krnąbrnego skrzydłowego Wisła Kraków  pozbyła się latem tego roku i oddała do tureckiego Eskisehirsporu na wypożyczenie. Problem w tym, że Małecki głównie zajmuje się w Turcji zwiększaniem frekwencji (siedzi na trybunach) lub okupuję ławkę rezerwowych. Zdobył raptem jedną bramkę, tylko kilka razy w ogóle pojawił się na boisku. A niektórzy widzieli w nim lidera kadry na Euro 2012.

W składzie polskiej drużyny na wspomniany turniej znalazł się za to Grzegorz Sandomierski. W ostatniej chwili, kosztem Fabiańskiego, który doznał w maju kontuzji. Był swego czasu objawieniem ligi, sprzedany z Jagiellonii do Belgii, do Genku. Tam jednak się nie przebił, potem bronił w Jadze na wypożyczeniu i ostatnio w angielskim Blackburn znów kosi trawniki. Na szczęście ma dopiero 23 lata więc jeszcze kariera jest do uratowania. 

Wraz ze wspomnianym Małeckim w Turcji mieszka cała kolonia polskich piłkarzy, ale wspomnijmy tylko o Adrianie Mierzejewskim. W Polonii jeden z liderów całej ligi, sprzedany za sporą sumkę po świetnych negocjacjach ówczesnego prezesa "Czarnych Koszul" - J. Wojciechowskiego.

Początki w Trabzonsporze miał nawet niezłe, występy w Lidze Mistrzów i takie tam. Ale ostatnimi czasy Adrian głównie ma okazję do gry podczas zgrupowań polskiej reprezentacji. Czasem obudzi się w Turcji, ale to za mało. Ewidentnie tych wydanych pieniędzy (ponad 5 milionów) mogą żałować nad Bosforem. 

Przy okazji tureckich klimatów nie można nie napisać jeszcze o pewnych braciach. Paweł i Piotr Brożek stanowili kiedyś o sile Wisły Kraków. I to by było na tyle, bo za granicą naszego kraju zupełnie sobie nie poradzili. Nazywani uszczypliwie przez internautów "Bolkiem i Lolkiem polskiego futbolu" zawodnicy nie grają już dziś w Trabzonsporze. Ba, nie grają nawet razem, co wcześniej im się nie zdarzyło. Paweł występuje w drugiej lidze hiszpańskiej i przekonuje, że wielu tamtejszych piłkarzy dałoby radę w Polsce. Piotr gra w Lechii i ostatnio nawet wrócił do reprezentacji, czym Waldemar Fornalik zadziwił chyba nawet samego siebie. 

Na koniec dwa przypadki szczególne. Pierwszy, to najbardziej wyjątkowy z wyjątkowych w ostatnim czasie, czyli przypadek Mateusza Klicha. Nieźle zapowiadającego się kiedyś rozgrywającego Cracovii, który kompletnie zaginął w piłkarskich Niemczech. W 2011 roku sprzedany do Wolfsburga, do dziś nawet nie powąchał ławki pierwszego zespołu. Weekendy głównie spędza na trybunach lub w domu, okazjonalnie na boiskach czwartej ligi, gdzie rezerwy "Wilków" występują. Ale i on jest młody, stąd nadzieja nasza, że kariery jeszcze nie zdołał zmarnować.

Klich w Niemczech 

Drugi przypadek jest szczególny, bo Dariusz Pietrasiak nie zdążył nawet zadebiutować w lidze izraelskiej w ekipie Maccabi Netanya, a już musiał pakować walizki. Ściągnięto go latem tego roku i latem tego roku także odszedł. Rzucił tylko przed powrotem do kraju do tamtejszej prasy: "Nie byłem tu mile widziany". Dziś przybliża Podbeskidzie do spadku z Ekstraklasy.

Czytaj więcej

Śląsk pokrzyżował plany Legii.

Nareszcie! Za nami pierwsze dwa mecze ostatniej jesiennej kolejki T-mobile ekstraklasy. Na początku futbolowego wieczoru obejrzeliśmy kolejny pościg Jagiellonii Białystok za wynikiem (remis). Średnio smacznym deserem był zaś pojedynek Mistrza Polski 2011/12 i Mistrza jesieni 2012, któremu poświęcimy kilka zdań.

Czytaj więcej

Śląsk Wrocław - Mistrz kłopotów

W piątkowym meczu 15. kolejki Ekstraklasy Śląsk Wrocław zagra na własnym stadionie z Legią Warszawa. To mecz z dodatkowymi podtekstami. My skupiamy się tym razem głównie na ekipie gospodarzy. Bo na Dolnym Śląsku mówi się ostatnio nie tylko o boiskowych wyczynach piłkarzy. Klub ma problemów bez liku. 

Wrocławianie to aktualni Mistrzowie Polski, a tytuł jak pamiętamy zdobyli wykorzystując frajerstwo Legii wyprzedzając na finiszu zeszłego sezonu ekipę z Warszawy. Sebastian Mila i spółka rozradowani tym sukcesem (pierwszy majster dla Śląska od 35 lat) trochę się zapomnieli i wraz z kibicami zaśpiewali na rynku niezbyt cenzuralną pieśń o zespole z Łazienkowskiej. Wszyscy śpiewacy swoje odcierpieli (zawieszenia na kilka spotkań), ale niesmak na linii Wrocław - Warszawa pozostał nadal.

Władze klubu z Dolnego Śląska przeczuwają chyba, że dziś wieczorem, mimo chłodu za oknami, na stadionie może być wyjątkowo gorąca atmosfera. Dlatego profilaktycznie zakazano kibicom gości uczestniczenia w tym widowisku. 

- Śląsk nie sprzedaje biletów osobom z województwa mazowieckiego w obawie o ich bezpieczeństwo - czytamy w oświadczeniu klubu.

Niezdrowe emocje między dwima drużynami są aż nader widoczne. To plakat zapowiadający to spotkanie:

Zdaniem wielu kibiców gości, piłkarze Śląska zaśpiewali w maju pamiętną niewinną piosenkę o Legii, bo mimo zdobytego tytułu, nie potrafili długo przełknąć goryczy pewnej porażki z tamtego sezonu. Przypomnijmy - legioniści we Wrocławiu wygrali w rundzie rewanżowej aż 4:0. A, że potem roztrwonili koncertowo przewagę punktową ? To już osobny temat na pracę magisterską z psychologii.

Drużyna Stanislava Levego ma jednak w ostatnim czasie większe problemy aniżeli  urażona duma i chęć zemsty. A jest aż ich co nie miara!

Wymieńmy tylko:

- Sprawa Słowaka Patrika Mraza, który został wywalony z klubu, po tym jak miał pojawić się na treningu w stanie wskazującym. Jak by tego było mało, podobno kilku innych piłkarzy również wcześnie piło, ale zdążyli wytrzeźwieć (szacun za mocne głowy). I ci "niepokorni" namówili resztę zespołu, by stanęła przeciwko braciom Gikiewiczom - którzy to mieli podobno poinformować władze klubu o stanie Mraza. Braci uznano za donosicieli, bo wynieśli "tajne sprawy z piłkarskiej szatni". Straszne. Nie podaje się im piłki na treningu, spoglądanie w ich kierunku zagrożone jest karą chłosty. Generalnie niezły cyrk. 

- Sprawę postanowił wykorzystać oczywiście największy psotnik w zespole - Cristian Omar Diaz. Po tym jak strzelił bramkę Lechowi, zdjął koszulkę pod którą miał drugą - z napisem: "Mraz dziękujemy".

- Pustka w kasie Śląska. Akcjonariuszy klub ma dwóch - miasto i spółkę Zygmunta Solorza-Żaka. Wrocław stara się jak może i pieniążki daje, ale wciąż brakuje bagatela 3 milionów złotych premii za wygrane mecze i ubiegłoroczne mistrzostwo. Wątpliwe, by złamany grosz znalazł się na transfery. A Solorz jakoś nie chce/nie może odkręcić kurka.

- Na szczęście humor wciąż zachowuje prezes Śląska: - To nie piłkarze decydują o tym, kto ma grać w drużynie. Trener też nie, zarząd tym bardziej, to może maskotka?

- Brak szkolenia. Śląsk ma w kadrze 3 "napastników" - Voskamp, Gikiewicz i Diaz. A właściwie żadnego, bo od napastnika można wymagać bramek, a od nich nie. A kilka lat temu nie chciano we Wrocławiu młodego Kamila Bilińskiego. Ten grał swego czasu w Zniczu Pruszków, teraz na Litwie, gdzie w ostatnim sezonie strzelał bramki jak na zawołanie (w samej lidze 13 bramek w 15 meczach). Szkolenie we Wrocławiu leży i kwiczy. W tym sezonie zagrało tam 3 wychowanków - Paweł Garyga z Koroną i Lechem (łącznie szalone 20 min), Robert Menzel (aż 5 min z Koroną). Statystyki nie powalają. Dochodzi do tego Tadeusz Socha, który trochę częściej wstaje z ławki.

-  Klubem wcale nie rządzą piłkarze. Nie robią co chcą, nie nazywają trenera "ch....em" (swego czasu Diaz do Lenczyka),  nie zwolnili 2 trenerów. W ogóle dają z siebie wszystko i są najlepsi. W Polsce.

- Ciągnąca się wciąż sprawa byłego trenera Ryszarda Tarasiewicza. O co chodzi? Oczywiście o niewypłaconą kasę, której domaga się były szkoleniowiec zespołu.

- Zgubna pewność siebie. Śląsk niby wygrał 3:0 w ostatniej kolejce z Lechem w Poznaniu. Ale to po prostu "Kolejorz" popada w coraz to większą degrengoladę. Prawdopodobnie dziś nawet Polonia Bytom stawiłaby opór Lechitom. 

- Śląsk chwali się, że od miesięcy jest najbardziej medialnym klubem w kraju. W imię zasady "nieważne co, byleby pisali". Nawet jeśli tylko źle lub gorzej. 

Czytaj więcej

Nieudany prezent mikołajkowy od Leroya Fera.

Przed nami święta, ale wiele osób już teraz obdarowuje się prezentami. Bardzo miło jest dostać upominek, ale czasami niespodzianki mogą przysporzyć trochę kłopotów i nerwów. Pechowcem dzisiejszego dnia okazał się Leroy Fer, który kupił dosyć nietypowy prezent dla swojej dziewczyny.

Czytaj więcej

Z piłką przez świat. Kilka newsów.

W ostatnim czasie poruszyliśmy setki ciekawych tematów. Jednak nie samymi zagwozdkami i pytaniami człowiek żyje. Dzisiaj powracamy z kilkoma światowymi newsami.

Czytaj więcej

Era Mourinho skończona?

"Rozwód na horyzoncie" - taki wielki tytuł dała dzisiaj "Marca" mając na myśli oczywiście prezesa Realu - Florentino Pereza i Jose Mourinho. Według tej madryckiej gazety dni "The Special One" na Santiago Bernabeu są już policzone i opuści on swoich podopiecznych z dniem 30 czerwca 2013 roku. Czy dla Mourinho, który miał przerwać dominację Barcelony i zdobyć Ligę Mistrzów, odejście z klubu latem nie będzie bolesną porażką w karierze?

Prezes Realu Madryt zarzuca Portugalczykowi kłótnię z Sergio Ramosem i Alberto Torilem, podzielone Bernabeu, czy też to, iż zespół nie został w dobry sposób fizycznie przygotowany do sezonu. Ponoć sytuacja między panami jest już nie do naprawienia i obaj postarają się dociągnąć sezon w jak najmilszych relacjach. Co prawda informacje o odejściu Mourinho pojawiają się na Santiago Bernabeu od kiedy tylko ten przejął stery Realu Madryt, ale faktycznie tym razem jednak coś może być na rzeczy. "Mou" w tym sezonie wyjątkowo nie radzi sobie ze swoim zespołem. My postanowiliśmy się przyjrzeć całej tej sprawie i zaznaczyć parę szczególnych punktów, przez które Mourinho może opuścić Real Madryt.

1. Konflikt Cristiano Ronaldo z działaczami Realu.

fot. telegraph.co.uk

"Ronaldo jest smutny" - chyba każdy zna te słowa, które wypowiedział sam Cristiano Ronaldo, po wygranym meczu 3:0 z Granadą. Kiedy dziennikarze spytali go, dlaczego po strzelonych golach nie cieszył się, ten odparł, że jest smutny z powodów zawodowych. - W klubie wiedzą, dlaczego nie manifestowałem radości po golach. Ludzie z klubu wiedzą o co chodzi - dodawał tajemniczo. Bez wątpienia konflikt "Krysi" z działaczami to największy problem Jose Mourinho. Cristiano Ronaldo, który miał ciągnąć grę Realu, być wielką ikoną klubu i walczyć z Messim o miano najlepszego piłkarza świata, zamiast tego oficjalnie protestuje przeciwko "niesprawiedliwości" w klubie jakiej jest poddawany. Ponoć Ronaldo nie czuje wsparcia z trybun ze strony kibiców z Santiago Bernabeu, chce podwyżki, a także tęskni za Premier League. Chrapkę na CR7 mają jednak nie tylko Manchester United i City. Fundusze na transfer piłkarza, szykują także szejkowie z PSG.

2.  Chelsea i Manchestery (i P$G) kuszą Mourinho.

Mourinho nie raz i nie dwa wspominał, że jego ulubioną ligą na świecie jest liga angielska i że na 100% kiedyś będzie chciał do niej wrócić. Kiedy na trybunach Santiago Bernabeu trwa "wojna domowa" o to, kto popiera Mourinho, a kto domaga się jego dymisji - w Londynie, w Manchesterze i w Paryżu - szykowane są dla Portugalczyka znakomite oferty kontraktów. Największą chrapkę na Mourinho ma zdecydowanie Roman Abramowicz, który ponoć specjalnie zatrudnił Rafę Beniteza jedynie do końca sezonu, by bez problemu później móc zakontraktować "The Special One". Chodzą słuchy, że jeśli Portugalczyk dostałby oficjalną ofertę od rosyjskiego miliardera, to bardzo chętnie wrócił by do klubu, w którym spędził najpiękniejsze lata trenerskiej kariery. Jednak w walce o Mourinho pozostają także dwa kluby z Manchesteru - City i United, a także PSG. Ferguson już mianował Portugalczyka na swojego następce, szejkowie z Etihad Stadium zaczynają krzywo patrzeć na swojego trenera po kolejnym braku awansu, do fazy pucharowej Ligi Mistrzów, a dla PSG byłoby to największą akcją reklamową w historii, która znacznie przyciągałaby widzów do Ligue 1. Walka trwa szczególnie dlatego, że najprawdopodobniej tam gdzie będzie Mourinho, tam pojawi się również sam Cristiano Ronaldo...

3. Różne wizje polityki transferowej klubu.

Nie od dziś wiadomo, że największą bolączką Realu Madryt z sezonu 2012/2013 jest brak kreatywnego napastnika, o którego długi czas nawołuje Mourinho. Z Realem wiązanych było już wiele nazwisk, takich jak Sergio Aguero, Falcao, Edison Cavani - jednak żaden z nich nie wzmocnił ostatecznie składu "Królewskich". Benzema i Higuain miewają dobre i słabe momenty, ale często nie dają sobie rady z mocniejszymi przeciwnikami, a to niewątpliwie kluczowa kwestia w walce o Ligę Mistrzów i pojedynki z Barceloną. Dodatkowo bolączką Portugalczyka jest słaba postawa Mesuta Ozila i brak zgrania Luki Modricia z zespołem - a obu tych zawodników do Madrytu sprowadził przecież Mourinho. Niektórzy twierdzą, że Real ma za mało kreatywnych piłkarzy, a tacy zawodnicy jak Arbeloa, Khedira czy Kaka (w obecnej formie) - nie zbawią Realu. "Królewskim" niewątpliwie przydałaby się świeżość, jednak Perezowi coraz mniej podobają się propozycje transferowe, jakie przedstawia mu Portugalczyk..

4. Niekończąca się wojna z FC Barceloną

Kiedy w Anglii o mistrza biją się teoretyczie cztery zespoły, to w Hiszpanii co roku mamy tylko i wyłącznie dwie opcje, praktycznie niezmienne od wielu, wielu lat. Mistrzem mogą być jedynie: Real Madryt albo FC Barcelona. W La Lidze dochodzi już do tak kuriozalnych sytuacji, że wystarczą dwa przegrane mecze w sezonie, by zespół przeciwny mógł cieszyć się z mistrzostwa kraju. Dla trenera jest to niewątpliwie niezwykle ciężkie zadanie. Mourinho musi zdawać sobie sprawę, że dla kibiców Realu przyzwyczajonych do zwycięstw - KAŻDY MECZ - musi zakończyć się wynikiem gwarantującym trzy punkty. W Madrycie nie ma miejsca na porażki. Takiej presji na dłuższą metę nie zniósłby chyba nikt, bo przecież nie można zawsze wygrywać. Taka sytuacja niewątpliwie męczy "The Special One" i z tej presji sam chciałby się jak najszybciej wydostać. A niestety innej opcji, niż opuszczając "Królewskich" - nie ma. Bo wojna Realu i Barcelony będzie trwać jeszcze długie lata.


To były cztery wytypowane przez Nas punkty - chyba najważniejsze. Wymieniać i wymieniać można w nieskończoność ale przecież nie o to tu chodzi. Być może Mou z Realu wcale nie odejdzie, a jeszcze w tym roku będziemy świadkami jego zwycięstwa z "Królewskimi" w Lidze Mistrzów. Ale niewątpliwie temat odejścia z Realu to nie kaczka dziennikarska - tylko faktycznie coś jest jednak na rzeczy. Jedno jest pewne - liga hiszpańska bez Portugalczyka, straciłaby na swoim uroku. A w lidze, której uroku dodaje tylko Real i Barca (czasem może Atletico i Valencia), to taka liga uroku potrzebuje. Cierpi na tym piłka w Hiszpanii, a Anglicy tylko zacierają ręce - w końcu im

Czytaj więcej

Podsumowanie piłkarskiej soboty.

Co jest? Jest spoko! Pierwszy dzień grudnia większość fanów futbolu spędziła prawdopodobnie... przed telewizorami.  I słusznie - mieliśmy przyjemność obejrzeć kilka bardzo ciekawych spotkań. Nasz dziennikarz przygotował krótki raport z najważniejszych sobotnich piłkarskich pojedynków. Zapraszamy do lektury!

Czytaj więcej