Dobry wybór pana Macieja. Czasami pozory mylą.

Wielu pukało się w głowę, kiedy zimą zeszłego roku zaprezentowano Macieja Rybusa jako piłkarza czeczeńskiego Tereka Grozny. Reprezentanta Polski widzieliśmy w mocnej lidze zachodniej, na przykład razem z kolegą z Legii Warszawa - Arielem Borysiukiem, który zdecydował się wówczas na kontynuowanie kariery w Bundeslidze. Borysiuk wieloletnią umową związał się z Kaiserslautern (Jakub Świerczok też) mającym duże szanse na utrzymanie się na najwyższym niemieckim poziomie rozgrywkowym. Który z piłkarzy może teraz żałować swojego wyboru i dlaczego? 

Czytaj więcej

PODBRAMKOWO EXTRA: Najnowsze trendy w piłkarskiej modzie!

Sześćdziesiąt lat temu niektórzy piłkarze zakładali na głowy ochronne chustki. Jeszcze niedawno wszystkie buty piłkarskie były czarno-białe. Kilka sezonów temu emocje wzbudzały pomalowane na złoto korki Zinedine Zidane'a lub Ronaldinho. W drugiej połowie 2012 roku świat boiskowej mody oczarować postanowił Pierre-Emerick Aubameyang (w tym sezonie 8 bramek i 4 asysty w 17 spotkaniach Ligue 1), który zamówił sobie kilka par ręcznie dekorowanych kryształami korków. Do wyścigu powoli przyłączają się kolejni piłkarze. Futbolowowe obuwie staje się coraz bardziej efektowne i droższe. W najnowszym tekście z serii Podbramkowo Extra postanowiliśmy  prześledzić najnowsze boiskowe trendy w doborze obuwia i nie tylko.

Czytaj więcej

Kosztowna rewolucja w PGE GKS Bełchatów.

Najsłabsze drużyny rundy jesiennej T-mobile Ekstraklasy? Podbeskidzie Bielsko-Biała i PGE GKS Bełchatów - zespoły z zaledwie sześcioma punktami na koncie. W obu ekipach trwa teraz szukanie i wywalanie winnych. O ile zmiany personalne w ekipie Podbeskidzia nie będą wielkie, to w zespole z Bełchatowa odbywa się krwawa rewolucja.

Czytaj więcej

Podbramkowo EXTRA: Tam zwyciężył futbol. Niesamowita historia AFC Wimbledon.

 To jedna z najpiękniejszych historii w futbolu. Historia, która uczy i powinna zostać zachowana w pamięci każdego kibica piłki nożnej na świecie. I wcale nie będzie to artykuł o fenomenalnym meczu na szczycie w lidze angielskiej, ani o cudownym rekordzie Lionela Messiego. To historia AFC Wimbledon - klubu stworzonego przez kibiców zaledwie 10 lat temu, który powstał w wyniku przeniesienia siedziby drużyny do Milton Keynes. O tej niesamowitej reaktywacji i determinacji kibiców ostatnio znów było głośno, bo w Anglii dwa tygodnie temu doszło do meczu o którym mówiło się w każdych sportowych mediach na świecie - w Pucharze Anglii AFC Wimbledon zmierzył się ze swoimi futbolowymi grabarzami - MK Dons.

Historia Wimbledon F.C.

   Historia Wimbledon F.C. może nie jest niezwykle bogata, ale wciąż klub ten ma większe zasługi w angielskim futbolu, niż grające dzisiaj w Premier League QPR, Norwich City, czy Reading F.C. Jak na dobry brytyjski klub przystało, powstał on jeszcze w XIX wieku, a dokładnie w 1889 roku w Londynie jako Wimbledon Old Centrals. Swoje mecze The Dons rozgrywali na nieistniejącym już stadionie Plough Lane, gdzie w latach dwudziestych XX wieku, średnia frekwencja wahała się pomiędzy 5 000, a 8 000 widzów (rekord frekwencji padł w Pucharze Anglii amatorskich zespołów w pojedynku z HMS Victory - spotkanie obejrzało wtedy 18 080 osób). Przez niemal cały wiek od powstania, klub ten rozgrywał swoje mecze jedynie w ligach amatorskich i półamatorskich, gdzie zdobył wiele trofeów. Profesjonalne mecze Wimbledon F.C. zaczął rozgrywać dopiero od sezonu 1977-78, kiedy to po trzech wygranych mistrzostwach z rzędu amatorskiej ligi Southern League, klub został wybrany do uczestnictwa w The Football League (to rozgrywki tj. Championship, League One, League Two). Po 9 latach nadszedł pierwszy sukces w dziejach klubu - The Dons awansowali do Premiership. Niewiele wtedy osób sądziło, że klub z tenisowej dzielnicy tak długo utrzyma się w najwyższej klasie rozgrywkowej w Anglii. A nie dość, że klub dotrwał w Premiership aż do roku 2000, to jeszcze po drodze kibice ze stolicy doczekali się największego sukcesu w historii swojego istnienia - Wimbledon F.C w 1988 roku zdobył Puchar Anglii, zwyciężając z faworyzowanym Liverpoolem F.C. 1:0, po golu Lawrie Sancheza.

"Szalony gang"

   Warto też wspomnieć, iż za czasów gry w Premiership, żadna drużyna z najwyższej klasy rozgrywkowej nie cieszyła się na wieść o spotkaniu z drużyną z Londynu. Zawodnicy Wimbledonu F.C byli bowiem zwani "Szalonym Gangiem" w związku z ogromnym zamiłowaniem do sprawiania sobie żartów, które dzisiaj próbuje nam przypomnieć Mario Balotelli. Podpalanie treningowych strojów, cięcie swoich ubrań żyletkami, śmianie się z chorej na raka żony Iana Holloway'a - to tylko niektóre z niewybrednych dowcipów, z których słynęli piłkarze The Dons. Oczywiście to wszystko przekładało się w grze na boisku. Zawodnicy Ci nigdy nie odstawiali nóg, zawsze grali niezwykle twardo i agresywnie, a dobrym przykładem może być Vinnie Jones - który tak poturbował niegdyś Gary`ego Stevensa z Tottenhamu, że ten musiał zakończył piłkarską karierę. Natomiast o sławnym w Anglii Dennisie Wise'ie, menadżer Sir Alex Ferguson powiedział niegdyś: "Wise could start a figt in an empty room!" (Wise mógłby wywołać rozróbę nawet w pustym pokoju!). O ile chęć do licznych żartów i zabaw u piłkarzy nie dziwił, to ogromne zaskoczenie wywoływał w opinii publicznej sam właściciel klubu Samir Hammam. Ponoć zakupił on Wimbledon F.C. tylko po to, żeby mieć blisko na korty tenisowe, gdyż fascynował się tą dziedziną sportu. Sam wzbudzał też liczne kontrowersje m.in. wkradając się do szatni West Hamu wypisując na ścianach obraźliwe teksty wobec tego klubu, czy też zmuszając jednego z zawodników do zjedzenia... owczych oczu, gdyż jak stwierdził, chciał by jego zawodnicy byli zawsze twardzi i nieustępliwi.

Umarł król, niech żyje król!

   I tutaj dochodzimy do sedna sprawy. Rok 2003 - Libański biznesmen sprzedaje swój klub norweskiemu konsorcjum za 30 mln funtów. Była to ogromna cena zważając na to, iż sam zakupił wcześniej Wimbledon F.C. za jedyne 40tys. funtów. Był to gwóźdź do trumny The Dons, gdyż Norwegowie mieli inny pomysł na zarządzanie klubem. Postanowili oni zlikwidować siedzibę w Londynie, a całą drużynę poczynając od zawodników, sztab szkoleniowy i historię - przenieść do miasteczka położonego o 80 kilometrów od stolicy Anglii - do Milton Keynes. Tam 21 czerwca 2004 oficjalnie powstał sztuczny twór nazwany Milton Keynes Dons F.C. Reakcja kibiców Wimbledon F.C. była natychmiastowa. Kibice oficjalnie nie uznali istnienia "nowotworu", a następnie postanowili, iż cały ruch kibicowski przeniesie się do założonego w 2002 roku z inicjatywy kibicowskiej- AFC Wimbledon. Co ciekawe choć oficjalne rozwinięcie skrótu AFC to Association Football Club, to dla fanów tego klubu jest to A Fan's Club, czyli po prostu - Klub Kibiców.

   Na pierwszy nabór do AFC Wimbledon przyszło aż 230 graczy bez kontraktów, a spośród nich zostało wybranych 23 zawodników oraz sztab szkoleniowy. Pierwszym trenerem, został były zawodnik Wimbledon F.C. - Terry Eames. Wraz z rozpoczęciem sezonu 2002/2003 klub przystąpił do rozgrywek Combined Counties League, czyli dziewiątego poziomu rozgrywkowego w Anglii. 10 lipca, na pierwszym meczu sparingowym przed rozpoczęciem sezonu, zjawiło się aż 4 700 widzów (pojemność stadionu Kingsmeadow, na którym rozgrywa swoje mecze Wimbledon wynosi 4.850). Pozyskano także potężnego sponsora, w postaci firmy Sports Interactive produkującej znane na całym świecie gry z serii Football Manager. Dzięki temu budżet AFC Wimbledon oscyluje mniej więcej w wysokości miliona funtów (część budżetu jest zasilana także dzięki składkom kibicowskim). Dzięki takiemu zastrzykowi pieniędzy i energii, zespół w ciągu 9 lat awansował do League Two, co jest niebywałym sukcesem - biorąc pod uwagę, że Wimbledon tworzony jest wyłącznie dzięki niezwykłej miłości kibiców do klubu. The Dons jako pierwsi w historii byli klubem założonym w XXI wieku, który awansował do czwartej ligi, bijąc również niesamowity rekord - 78 meczów bez porażki.

MK Dons - AFC Wimbledon - coś więcej, niż mecz.

   Jednak największym wydarzeniem w historii - przynajmniej dla kibiców - było spotkanie, którym dwa tygodnie temu elektryzowała się cała piłkarska Anglia. Otóż w drugiej rundzie Pucharu Anglii doszło do kibicowskiego meczu na szczycie - AFC Wimbledon rozegrał mecz ze swoimi piłkarskimi grabarzami - MK Dons.

      Pomimo, iż od zniknięcia Wimbledonu F.C. minęło ponad 10 lat, to do dziś kibice MK Dons, są jedną z najbardziej znienawidzonych grup kibicowskich w Anglii. Są oni postrzegani jako największe zło, jako synonim komercjalizacji piłki nożnej, przed którą trzeba się jak najtrwalej bronić. W brytyjskich mediach mecz określano mocnymi słowami, gdzie redaktorzy artykułów pisali o walce dobra ze złem, gdzie dobrą stroną był Wimbledon, a wrogiem publicznym - drużyna z Milton Keynes. Jednak to właśnie gospodarze byli zdecydowanym faworytem meczu. MK Dons w tym sezonie świetnie radzi sobie w League One, coraz śmielej krocząc ku awansowi do Championship, natomiast AFC Wimbledon okupują dolne rejony tabeli czwartej ligi rozgrywkowej, pragnąc uniknięcia spadku. Na stadionie zjawiło się 14 tys. fanów, w tym 3.tys. kibiców gości, którzy głośno dopingowali swoją drużynę. Atmosfera meczu była na tyle gorąca, że nie sposób było uniknąć wzajemnych uszczypliwości. Fani AFC śpiewali m.in: „You have no history”, „There’s only one Dons in England”, czy „Where were You, when We were us?”. Fani z Milton Keynes również nie pozostali dłużni odpowiadajac:"We’re keeping The Dons, just get over it" czy „You’re just a pub team from Kingston.

 Jeśli chodzi o wydarzenia boiskowe, to mecz przebiegał początkowo zgodnie z planem. MK Dons konstruowało ataki pozycyjne, od czasu do czasu groźnie strzelając na bramkę gości, a AFC Wimbledon czekało jedynie na okazję do skontrowania. Jako pierwsi prowadzenie objęli gospodarze, po fenomenalnym strzale Stephena Gleesona z 25 metrów. Wszystkie znaki na niebie wskazywały, że teraz już nic nie uratuje AFC. Jednak w 59 minucie doszło do cudu, gdzie po jednej z nielicznych akcji The Dons, piłkę do siatki zmieścił Jack Midson. Na trybunie gości doszło do eksplozji radości, część fanów nawet wybiegła na murawę, by świętować gola wraz z piłkarzami. Widać było, iż zwycięstwo czy remis w tym meczu, znaczyło znacznie więcej, niż wielu z nas mogłoby to sobie wyobrazić. To była wręcz osobista wojna każdego z fanów Wimbledonu, a bramka była dla nich niczym wygranie małej bitwy. Niestety jednak, życie szykowało inną historię. W 89 minucie po fatalnym błędzie obrońcy, Steven Gregory nie wykorzystał doskonałej sytuacji na zwycięskiego gola, a takie sytuacje w futbolu - po prostu - lubią się mścić. I oto trzy minuty później bramkę do siatki dla gospodarzy po rzucie rożnym, wpakował Jon Otsemobor. Sędzia zagwizdał koniec spotkania i tym samym odebrał nadzieje kibicom Wimbledonu, na utarcie nosa największym rywalom. I choć na trybunach zdecydowanie wygrali kibice gości, to nie zobaczą oni już swoich podopiecznych w kolejnej rundzie Pucharu Anglii.

Retrospekcja

    Historia AFC Wimbledon, ich małe kroki ku odbudowaniu klubu, mecz z MK Dons - te i inne rzeczy pokazują, jak piłka potrafi być nieprzewidywalna i jakie piękne scenariusze pisze samo życie. Być może każdy z Nas zakupując znanego FM'a, wsparł finansowo klub z Kingston,  nie mając o tym nawet bladego pojęcia. Żyjemy niestety w świecie, w którym komercjalizacja dotyka każdej sfery - nawet sportowej. Przykłady fuzji w których kluby znikały z map piłkarskich, mamy nie tylko w Anglii, Ameryce Południowej ale także i w Polsce. Lecz widać to również na wielkich stadionach, gdzie na trybunach coraz częściej nie zasiadają pasjonaci futbolu, tylko ludzie przy których atmosfera zaczyna zanikać. Hasło "Against modern football" nie jest zwykłą kibicowską paplaniną i czasem warto się zastanowić, czy może kiedyś ta "komercjalizacja" nie dopadnie Naszego, ukochanego klubu. A nie zawsze życie napisze podobny scenariusz, jak w przypadku drużyny Wimbledon.


Ps. A to skrót z tego elektryzującego spotkania, polecam - warto poświęcić 3 minuty :)


Jędrek Ostrowski.

Czytaj więcej

Krajowa Macedonia rozklepana przez Ekstraklasową Polskę.

Obejrzeliście piątkowy sparing kadry Polski? Jeśli nie oglądacie często T-mobile ekstraklasy, to mogliście poznać kilku naszych ligowych piłkarzy. Dla nas (meczoholików) oraz dla sztabu reprezentacji Polski piątkowy wieczór był raczej zmarnowany. Zapraszamy do lektury tekstu o piątkowym meczu sparingowym Polska - Macedonia!

Czytaj więcej

Kolejne zmiany w polskim futbolu. "Doktor" uleczy PZPN?

Zbigniew Boniek kontynuuje przeprowadzanie "małej rewolucji" w PZPN. W związku nie ma już miejsca nawet dla Jerzego Engela (sic!), który wydawał się być nie do ruszenia. Warto jednak zwrócić uwagę, kto zajął jego miejsce w pzpn-owskiej układance. Czy przypadkiem nie będzie to kandydatura w myśl "z deszczu pod rynnę"?

Boniek przedstawił wczoraj opinii publicznej kilka ważnych informacji. Niestety w mediach przebiła się głównie jedna (nie twierdzimy, że mało ważna, ale pytanie czy najważniejsza) z nich.

PZPN rezygnuje z budowy swojej nowej siedziby w Wilanowie. Brawo. Jak widać wystarczył miesiąc, by ludzie trzeźwo myślący doszli do zupełnie innych wniosków, aniżeli poprzednia ekipa w tej kwestii. To kolejne z serii dobrych rozstrzygnięć nowych władz, po obniżeniu cen biletów na mecz z Urugwajem itd.

Ale mamy też już pierwszą kontrowersyjną decyzję "Nowego PZPN". Jak Boniek próbuje usuwać ze związku wszystkich starych wyjadaczy, tak jednego na razie nie potrafi/nie chce. Stefan Majewski, który ostatnimi laty zajmował się głównie prowadzeniem z sukcesami młodzieżowej reprezentacji, ma zająć miejsce Engela i pełnić funkcję dyrektora sportowego PZPN. Kilka wniosków i wątpliwości rodzi ta nominacja.

1. Dla młodzieży może to i dobra wiadomość. Majewski prowadził kadrę U-21 zdecydowanie za długo, a i z marnym skutkiem. Teraz polską drużynę młodzieżową ma odbudować podobno Piotr Nowak. Amerykańskie wzorce mają nas uratować. A co do "Doktora", to może w administracji PZPN-u odnajdzie się bardziej, aniżeli w roli trenera juniorów?

 

                                          Majewski był kiedyś przewodniczącym Rady Trenerów w PZPN. 

2. Wciąż mamy nadzieję, że poznamy wreszcie kompetencje przysługujące dyrektorowi sportowemu PZPN. Bo jak dotychczas, są one owiane tajemnicą, nie mniejszą niż finanse związku.

3. Dlaczego akurat Majewski? Jakie właściwie trzeba spełniać wymagania, by zostać takim dyrektorem? Nikt nic nie wie, a złośliwi przypominają, że gdy Boniek prowadził przez chwilę kadrę narodową, to jego asystentem był właśnie...Majewski. Przypadek?

Stefan Majewski był już nawet trenerem reprezentacji Polski seniorów. Co prawda tymczasowo, ale jednak. W 2009 roku prowadził kadrę w dwóch ostatnich meczach eliminacji mistrzostw świata. Jak mu szło? Ówczesny wiceprezes PZPN Adam Olkowicz miał swoje zdanie na ten temat.

Czytaj więcej

Środowy przegląd piłkarskich wydarzeń!

Ostatnia kolejka polskich ligowych zmagań już za nami. Drużyny w niektórych europejskich ligach nadal walczą o punkty ( londyńskie QPR jeszcze nie wygrało w tym sezonie Premier League ), w Brazylii i USA odpoczywają, a w Afryce myślą już o Pucharze Narodów Afryki. Niektóre kluby planują transfery, a niektóre muszą trochę zarobić. UEFA tworzy nowe rozgrywki piłkarskie, a Książę Paryża nadal strzela gole. Zapraszamy do przeglądu najnowszych wydarzeń!

Czytaj więcej

Podbramkowo Extra: Arkan - krwawe piętno serbskiej piłki

Bałkany znane są jako pełna sprzeczności, naznaczona wojną domową kraina.
Okazuje się, że bałkański futbol, oprócz bycia kuźnią talentów i jednym z największych piłkarskich "eksporterów", ma swoje mroczne historie.

Predrag Mijatović, Vladimir Jugović, Savo Milośević, Siniśa Mihajlović - jedne z najbardziej znanych nazwisk związanych z futbolem w Serbii. Jednak ogromne piętno w historii bałkańskiego futbolu odcisnął   człowiek, który wcale nie był piłkarzem - Żelijko Rażnatović. Przyjął turecki przydomek Arkan.
Dość szyderczy, zważając na ilość morderstw, których dopuścił się na Muzułmanach. Ojciec Arkana był oficerem lotnictwa i wychowywał syna silną ręką. W wieku 16 lat uciekł do Paryża i rozpoczął swoją przestępczą karierę. W Europie zachodniej zasłynął z licznych ucieczek i w końcu wrócił do Belgradu, pogodził się z ojcem i nawiązał współpracę z aparatem bezpieczeństwa. Niedługo potem nastąpił najważniejszy moment w jego "karierze". W 1990 roku, jako zagorzały kibic Crvenej Zvezdy, został poproszony przez milicję o zapanowanie nad najbardziej zagorzałymi zwolennikami klubu.

Crvena Zvezda zdobywa w 1991 roku Puchar Europy Mistrzów Krajowych

Arkan zaprowadził dyscyplinę wśród kibiców i pogodził zwaśnione grupy. Scalił je i ogłosił się ich przywódcą. To właśnie Rażnatović nadał kibicom Zvezdy nazwę Delije, czyli "Junacy". Dyscyplina wojskowa pozytywnie podziałała na chuliganów. Skończyły się akty przemocy. Serbska prasa sportowa zauważyła zmiany w zachowaniu kibiców, podkreślając zasługi Arkana. W pierwszym artykule o Rażnatovicu w piśmie Zvezdina revija napisano, że jest "człowiekiem bliskim Zvezdzie, który doskonale wie, co się dzieje na stadionie Marakana, i pomaga Junakom zostawić politykę arenom politycznym". Przypominano, że "zajmująca północne skrzydło trybun grupa kibiców Zvezdy ogłosiła go zbawcą w momencie, kiedy dzięki osobistemu autorytetowi zdołał pogodzić zwaśnione strony".

Arkan i jego Tygrysy

Pod koniec 1990 roku Arkana aresztowano w Dvorze nad Uną i osadzono w więzieniu na pół roku. Oskarżono go o próbę pomocy tamtejszym Serbom, stawiającym zbrojny opór chorwackiemu reżimowi. Wcześniej jednak zdążył sformować Serbską Gwardię Ochotniczą. Był to paramilitarny oddział, którego trzon tworzyli kibice Crvenej Zvezdy. Oddziały te były odpowiedzią na brak ludzi do tzw. "brudnej roboty" na froncie - młodzi mężczyźni unikali służby wojskowej, sypiając co noc w innych mieszkaniach i symulując choroby. Milicja była zmuszona przeprowadzać łapanki w restauracjach. Wobec tych trudności, stadionowi chuligani, słynący z brutalnych aktów przemocy okazywali się rozwiązaniem problemu. Byli znakomicie zorganizowani, o czym w wywiadzie z 1994 toku opowiadał sam Arkan: "My, kibice, trenowaliśmy najpierw bez broni (...), od samego początku wymagałem dyscypliny. Kibice hałasują, chcą pić, wygłupiają się. Postanowiłem skończyć z tym od ręki, kazałem im obciąć włosy, golić się regularnie, przestać pić i wszystko potoczyło się zgodnie z planem".

Nieoficjalne logo Tygrysów

Rażnatović nazwał swoją armię "Tygrysy". Ćwiczyli w bazie milicyjnej w miejscowości Erdut na terenie Chorwacji. "Tygrysy" brały udział w ofensywie Serbów w 1991 i 1992 roku. Świat zaszokowały drastyczne fotografie z Bijeljiny, gdzie na jednej można zobaczyć, jak Rażnatović całuje prezydenta bośniackiej Republiki Serbskiej, Bilianę Plavśić, nad zwłokami muzułmańskiego cywila. Inne pokazują, jak "Tygrysy" kopią i depczą po głowach ludzkie ciała. Kiedy w 1995 roku rozpoczęła się kontrofensywa Chorwatów, Arkan ponownie zmobilizował oddziały "Tygrysów". Przeprowadzali oni najbardziej krwawe ataki niedaleko bośniackiej miejscowości Sasina. Ich patrole plądrowały domy i wyrzucały z nich całe rodziny Muzułmanów. Wchodzili do pustych domów, część szła do kuchni i wynosiła sprzęt gospodarstwa domowego, inni - wideo i telewizory, któryś zaczynał rozkopywać ogródek, szukać ukrytych kosztowności. Zawsze łatwo było rozpoznać ludzi Arkana. Paznokcie mieli czarne od kopania. Aresztowani Muzułmanie byli przesłuchiwani, bici, głodzeni i przetrzymywani w nieludzkich warunkach. Później ich zabijano i wrzucano do wspólnych mogił. Do zakończenia wojny armia Arkana uśmierciła, podrzynając gardła, dusząc i strzelając, co najmniej dwa tysiące mężczyzn i kobiet. Mimo okrucieństw, których dopuścił się Arkan i jego "Tygrysy", w Serbii zostali uznani za bohaterów. W programie rozrywkowym Maximaxovision Rażnatovića przedstawiano jako czarującego gentlemana, a nawet obiekt westchnień.

Logo FK Obilić

Po wojnie Arkan żył niczym amerykański gangster. Chciał przekształcić swoją wojenną zdobycz w legalne dobra. Marzył o objęciu fotela prezesa Crvenej Zvezdy, jednak władze klubu nie zgodziły się na to. Postanowił stworzyć własny klub. Kupił drużynę z Kosowa, a w 1996 roku wygrał przetarg o półprofesjonalną drużynę FK Obilić Belgrad. Był on atrakcyjny ze względu na nacjonalistyczne zamiłowania Arkana. Miloś Obilić był serbskim rycerzem, który uczestniczył w bitwie na Kosowym Polu w 1389 roku pomiędzy Serbią a Imperium Otomańskim. Najpopularniejsza wersja legendy opowiada, że Obilić udawał nawróconego na islam zdrajcę i dostał się przed oblicze sułtana Murada. Gdy rycerz zbliżył się do sułtana w celu ucałowania jego stóp, wyjął zatruty sztylet i zabił go.

Arkan ogłosił się nowym Obiliciem. Barwy klubu zostały zmienione na żółte. Po przejęciu przez Arkana, klub zaczął odnosić sukcesy. Rażnatović tłumaczył to wojskową dyscypliną i najwyższymi pensjami w kraju. Jednak siła klubu leżała gdzie indziej - w zastraszaniu przeciwnika przez kibiców, jak również samego Arkana. Kibice Obilicia byli weteranami "Tygrysów". Sędziowie byli eskortowani przez nich jeepami. Na meczach śpiewano "jeżeli strzelicie bramkę, nie wyjdziecie stąd żywi", "połamiemy wam nogi, będziecie chodzić na rękach". Nie były to tylko kibicowskie przyśpiewki, ale realne groźby. Często grozili przeciwnikom bronią. W czasie przerw Arkan składał wizyty w szatni rywala, groził im bronią i lżył. Po jednym z meczów zawodnik Crvenej Zvezdy Perica Ognjenović powiedział: "to już nie jest futbol, to wojna. Chyba powinienem wyjechać z kraju".

Svetlana "Ceca" Rażnatović

W sezonie 1997/1998 Obilić zdobył mistrzostwo Jugosławii i wystąpił w rozgrywkach europejskich. Aby klub mógł wziąć w nich udział, Rażnatović ustąpił z funkcji prezesa na rzecz swojej żony Svetlany, popularnej jako Ceca (jest najbardziej popularną serbską piosenkarką, utożsamianą z muzyką zwaną turbofolkiem). Dzięki temu UEFA nie mogła zablokować udziału klubu w rozgrywkach ze względu na przeszłość Arkana. Jednak klub nie zawojował Europy, ponieważ Rażnatović nie mógł używać swoich technik perswazji. Wkrótce i na arenie krajowej Obilić przestał budzić postrach.


Inne kluby sprzysięgły się przeciw Arkanowi i wyzwali go, aby zabił ich wszystkich. Wobec takiego obrotu zdarzeń, rzadziej posuwał się do takich czynów, a Obilić zaczął spadać w rankingach ligi. Obilić mógł być nawet przyczyną śmierci Rażnatovicia. 15 stycznia 2000 roku w belgradzkim hotelu Intercontinental został postrzelony w lewe oko i zmarł dwie godziny później w szpitalu.



Istnieje kilka hipotez na temat śmierci Arkana. Samo zabójstwo wyglądało na zwyczajną wojnę gangów, walkę o wpływy. Jednak motyw polityczny nie może być wykluczony. Rażnatović wiedział dużo o reżimie prezydenta Milośevicia i działaniach jego służb specjalnych, więc mógł dostarczyć wiele obciążających dowodów haskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości. Jeszcze inną hipotezą jest to, iż sam klub piłkarski Obilić mógł być przyczyną jego śmierci. To Rażnatović zagarniał największą część zysków ze sprzedaży graczy, więc jego mafijni partnerzy biznesowi nie mogli pogodzić się z tym faktem i postanowili wydać na niego wyrok.

Źródła:
I. Ćolović, Polityka symboli. Eseje o antropologii politycznej.
F. Foer, Jak futbol wyjaśnia świat czyli nieprawdopodobna teoria globalizacji.

Czytaj więcej

PODBRAMKOWO EXTRA: Valencia CF. Przedstawiamy drużynę pełną przebierańców.

W sezonie 2012/13 hiszpańskim odpowiednikiem Wisły Kraków jest Valencia CF, do niedawna "trzecia siła" La Ligi. W drużynie ze stolicy Lewantu do niedawna grali tacy goście, jak David Villa, David Silva, Juan Mata, Joaquin, Vicente, Isco. Zawodnicy ci zostali wszyscy wyprzedani, a na ich miejsce ściągnięto za spore pieniądze nowe "gwiazdy". Efekty rewolucji kadrowej przypominają samochód Evera Banegi. Jak wygląda teraz kadra Valencii? 

Czytaj więcej

Red or Blue? Już za chwilę derby Manchesteru!

Dzisiejszy mecz Premier League zapowiada się niezwykle emocjonująco. To nie będzie tylko spotkanie lidera z v-ce liderem, tylko pojedynek dwóch klubów, które od kilku lat prowadzą nieustanną walkę o prym w lidze angielskiej i na świecie. Eksperci wskazują "Czerwone diabły" na lekkiego faworyta meczu, jednak warto pamiętać, że derby rządzą się swoimi prawami. 

W poprzednim sezonie podopieczni Roberto Manciniego dwa razy pokonali Manchester United - najpierw miażdżąc ich na swoim terenie, aż 6:1, by później na Old Trafford wygrać skromnie 1:0, co w znacznym stopniu pomogło "The Citiziens" w wygraniu Premier League. Dzisiaj Manchester City znajduje się w lekkim kryzysie, chociaż ciężko tak mówić o drużynie, która w lidze nie przegrała już od 15 spotkań. Wszystko jednak przez to, że kibice z niebieskiej części Manchesteru rozpieszczeni przez szejków, w każdym meczu oczekują zwycięstw, a nawet remis po dobrej grze, jest dla nich porażką.

Kluczowi gracze obu zespołów

Póki co w tabeli Premier League, "Czerwone Diabły" mają 3 punkty przewagi nad miejscowym rywalem. United są najskuteczniejszą ekipą w lidze angielskiej, mając na koncie 37 bramek. Autorem 10 trafień, jest pozyskany latem Robin Van Persie, który był już jedną nogą w Manchesterze City, jednak osoba Alexa Fergusona przekonała go, do transferu na Old Trafford. Z kolei "The Citiziens" nie strzelają w tym sezonie wielu bramek, ale na pewno mają najlepszą defensywę w całej lidze. Do tej pory stracili jedynie 11 bramek za sprawą fenomenalnego Joe Harta oraz kapitana drużyny Vincenta Kompany'ego.

Jeśli spojrzymy na listę kontuzjowanych i zawodników mogących nie zagrać w tym meczu, to głównym nieobecnym może się okazać pomocnik David Silva. Hiszpan doznał lekkiego urazu w ostatni meczu Ligi Mistrzów z Borussią Dortmund, jednak klubowi fizjoterapeuci robią wszystko, by Silva mógł zagrać w dzisiejszym meczu. Jest bardzo prawdopodobne, że po seriach zastrzyków, zobaczymy dziś tego piłkarza w grze. Innymi kontuzjowanymi są James Milner, Aleksandar Kolarov, oraz Micah Richards. W drużynie Alexa Fergusona jest nieco gorsza sytuacja. Wciąż po kontuzji do składu nie wrócili jeszcze Nemanja Vidić, Anderson, Antonio Valencia, Nani i Shinji Kagawa, a z kolei kontuzji w ostatnim meczu doznał młody pomocnik "Czerwonych Diabłów" - Tom Cleverley.

Która drużyna okaże się dziś lepsza, w pojedynku derbowym? Manchester będzie CZERWONY czy NIEBIESKI? My dzisiaj nie będziemy bawić się w wróżkę. Pozwólmy piłkarzom, stworzyć przepiękne widowisko. I choć nie wiemy jakim wynikiem skończy się spotkanie, jedno wiemy na pewno - derby to mecz, w którym zdarzyć może się wszystko.

Czy dzisiaj zobaczymy gola jednego z tych panów?

Czytaj więcej