"Jestem niemal pewien, że Mourinho wróci w czerwcu na Stamford Bridge" - wywiad z Wojtkiem Kanią, administratorem fanpage'a Chelsealive.PL

Za nami czwartkowe losowanie par 1/8 finału Ligi Mistrzów 2012/2013. Ku zdziwieniu wielu, bez udziału Chelsea Londyn - obrońcy mistrzowskiego tytułu. "The Blues" są w chwilowym kryzysie, mają nowego trenera - Rafę Beniteza. M.in. o Hiszpanie, o niedawnych sukcesach i ostatnich niepowodzeniach ekipy ze Stamford Bridge oraz ewentualnym powrocie Jose Mourinho do stolicy Anglii rozmawialiśmy z Wojtkiem Kanią, kibicem Chelsea i osobą zaangażowaną w polski serwis o tym londyńskim klubie - Chelsealive.PL

Podbramkowo: Zacznijmy może od kwestii elementarnej: dlaczego akurat Chelsea? Jak narodziła się Twoja miłość do tego angielskiego klubu?

Wojtek Kania: Chelsea kibicuję od 2006 roku. Oglądałem mecz z udziałem londyńczyków, był to chyba jakiś puchar, nie pamiętam dokładnie. Szczerze mówiąc nie interesowałem się wtedy jeszcze tak bardzo piłką, jednak coś mnie "zmusiło", żeby akurat ten konkretny mecz obejrzeć. Od razu w oko wpadł mi jeden gracz - Frank Lampard. To, co ten zawodnik wyprawiał z piłką, jak ciągnął drużynę do przodu i jak myślał na boisku... Coś niesamowitego. Tak na dobrą sprawę przez tego właśnie piłkarza powoli zacząłem kibicować Chelsea, oglądać coraz więcej meczu z udziałem „The Blues”. I w końcu narodziła się miłość do klubu.

W takim razie jesteś pewnie zdania, iż Lampard powinien pozostać w zespole? Bo Benitez, szczególnie na początku, trochę go „odstawiał” od jedenastki,  za co również był krytykowany.

Nikomu nie trzeba mówić, że gracz ten jest żywą legendą klubu. Będzie budził wieczny szacunek nie tylko pod względem piłkarskim, ale również jako zwykły facet. To, co osiągnął na przestrzeni lat, indywidualnie jak i drużynowo jest niesamowite. To piłkarz kompletny, który strzelił najwięcej bramek w Premier League, a jest przecież pomocnikiem. Sprawa pozostania Franka w Chelsea jest dla mnie oczywista. On początek sezonu miał naprawdę niezły, jednak kontuzja w meczu z Szachtarem i odejście Di Matteo na pewno nie zadziałały dobrze na niego. Jednak gdy ostatnio wrócił, obserwowałem każdy jego ruch na boisku. Takiego lidera środka pola jak Frankie brakowało w Chelsea!  Dyryguje grą, strzela z dystansu, czego bardzo brakowało Chelsea i cały czas jest w ruchu, widać, że forma rośnie. Ostatnio Benitez coraz śmielej stawia na Lampsa w pierwszym składzie i oczywiście uważam, że powinien zostać w klubie i zakończyć karierę na Stamford Bridge.  Bo jak on sam podkreślił – „może grać na wysokim poziomie jeszcze przez kilka lat”.  Zarząd powinien dać mu ten 2-letni kontrakt, w końcu chyba sobie na niego zasłużył?

Tak doświadczony i klasowy zawodnik jak Lampard podoła też z pewnością zadaniu „wprowadzenia” młodych graczy, którzy w przyszłości mieliby go zastępować w Chelsea.

Oczywiście Frank może grać i pełnić rolę takiego „nauczyciela”. Ale nie tylko on, bo jest jeszcze Terry, Cole, Cech, był również Drogba. Gra z takimi zawodnikami jest dla młodych zawodników wielkim przeżyciem i ciągłą nauką.

Zakładam, że jako kibic Chelsea, największą radość przeżywałeś po tegorocznym finale Ligi Mistrzów. A miałeś kiedykolwiek moment, że myślałeś „mam dość tego klubu, co za wstyd, jak oni grają”?

Nigdy nie miałem takiego momentu, aby przestać kibicować Chelsea! Z tym klubem zostanę już do końca życia, nawet jak by im szło nie wiadomo jak. Oczywiście najbardziej dumny byłem po zwycięstwie „The Blues” w LM. Duma była jeszcze o tyle większa, że każdy skreślał londyńczyków już przed rewanżem z Napoli, później w meczu z Barceloną, a oni jednak cały czas szli do przodu. W „10” zdołali wyeliminować najlepszą drużynę świata na ich obiekcie, a ostatecznie triumfować w całych rozgrywkach.

A sukces Chelsea w „Champions League” to Twoim zdaniem także sukces Di Mateo? Czy, jak mówią niektórzy, to zasługa w głównej mierze największych gwiazd typu Lampard, Terry, Drogba i dlatego udało się sięgnąć drużynie zdobyć wymarzony Puchar LM?

Chelsea odniosła sukces tak samo dzięki Di Matteo, jak i weteranom i oczywiście całej drużynie. Pamiętajmy, że to czego dokonali, było niesamowite. Andre Villas-Boas nie miał kontaktu z zawodnikami, chciał od razu odsunąć starszych graczy od składu, co było ogromnym błędem. Portugalczyk pożegnał się z posadą, a jego rolę przejął skromny Włoch. Zawodnicy sami podkreślają, że to, jaki Roberto miał kontakt z zawodnikami, ta więź na linii gracz-trener... To według wielu było kluczowe w zbudowaniu w tak krótkim czasie drużyny, która zdoła odnieść historyczny sukces w Champions League

Wygrany finał LM przez Chelsea 

Niektórzy jednak lekceważą włoskiego szkoleniowca, jego zasługi. Roman Abramowicz chyba trochę też, gdy nie miał skrupułów, pozbywając się Di Mateo. Czy może jednak Rosjanin dobrze zrobił, że zwolnił Włocha i zastąpił go Benitezem?

Moim zdaniem głupotą Romana było zwolnienie Di Matteo. Ale jest coś w tej tezie, że Abramowicz chciał się pozbyć na siłę Włocha i tylko czekał na słabszy okres gry Chelsea, aby mieć pretekst do jego zwolnienia. Ale jak wiadomo nasz niebieski oligarcha jest bardzo niecierpliwy i musi mieć sukcesy od ręki. Gdyby dać Roberto czas do końca sezonu to myślę, że stworzyłby zabójczą machinę. Ale cóż, widać pieniądze mają wielki wpływ na człowieka. Czasu jednak już nie cofniemy i trzeba wspierać obecnego szkoleniowca.

"Trzeba wspierać obecnego szkoleniowca". Myślisz ze kibice też to zrozumiej? Bo znasz historię z tymi gwizdami, buczeniem, hasłami na transparentach. Ogólnie Benitez od początku nie ma tam łatwo.  Myślisz, że stosunki Hiszpan – fani „The Blues” mogą się unormować?

Benitez nie jest lubiany w Chelsea, ale nie ma się czemu dziwić. Przecież za czasów, gdy jeszcze trenował Liverpool, w jednym wywiadów wypowiedział się w ten oto sposób: "Chelsea to wielki klub, wielcy zawodnicy, jednak nigdy nie zostałbym ich trenerem". Jak wiadomo kibice w Anglii są bardzo pamiętliwi i biorą wszystko do siebie, co teraz jest doszczętnie wykorzystywane. Wielkiego wsparcia Hiszpan u większości fanów nie będzie miał, jest tylko jedna recepta, aby to zmienić - sukcesy. Gdy przyjdą wygrane i trofea, to automatycznie niektórzy sympatycy zapomną o konflikcie.

Drogby – symbolu sukcesu w „Champions League” już nie ma. Twoim zdaniem, brak tego napastnika to jedna z przyczyn problemów Chelsea w tym sezonie? Bo co by nie mówić, trzecie miejsce w grupie Ligi Mistrzów, to dla takiej ekipy jak Chelsea, jest katastrofą.  Drogba tyle znaczył, czy może gdzie indziej trzeba szukać źródeł ostatnich niepowodzeń?

Oczywiście reprezentant Wybrzeża Kości Słoniowej jest wielkim graczem i według mnie powinien zostać w klubie, jednak trzeba uszanować jego decyzję o odejściu. Co do pytania, czy to przez niego Chelsea ma takie problemy? Myślę, że nie. Przecież „The Blues” mieli kosmiczny start w lidze, grali jak z nut, już wydawało się, że Torres złapał formę, jednak po skandalicznej przegranej z Manchesterem United na Stamford Bridge coś zaczęło się sypać. Później zwolniony został trener i niestety Chelsea już nie ma w Lidze Mistrzów. Drogba na pewno by pomógł drużynie, jednak nie sądzę, że jego odejście nie jest główną przyczyną obecnego kryzysu.

A co Twoim zdaniem zaważyło? I londyńczycy mogą wyjść z tego „dołka” przy udziale Beniteza, czy Roman nie wytrzyma i w końcu go zwolni?

Tak czy siak Roman zwolni Beniteza, ponieważ jest on trenerem tymczasowym do końca obecnego sezonu. Na kryzys zawsze się składa sporo czynników. Odkąd pamiętam, w ostatnich latach Chelsea zawsze w tym okresie, czyli na jesień łapała słabą formę. Kilka lat temu składało się na to zwolnienie Wilkinsa, kontuzja Lamparda i sprzedanie wielu doświadczonych graczy. Rok temu za Boasa było podobnie. Trener chciał odsunąć z miejsca weteranów co poskutkowało jego zwolnieniem. W tym sezonie zaczęło się sypać tak jak wcześniej zaznaczyłem po meczu z United w Londynie. Do tego doszła kontuzja Lamparda, zwolnienie Di Matteo i niestety 4 trofea w tym sezonie poszły w piach, ale walczymy dalej!

   "The Blues" nie dali rady rywalom w niedawnym finale KMŚ

Czyli nie wierzysz w to, że Benitez może zostać w Chelsea na dłużej, np na 2-3 lata, nawet jak zespół zacznie grac lepiej i regularniej?

Tak jak mówiłem, Rafa jest trenerem tymczasowym i naprawdę musiałby zgarnąć przynajmniej Mistrzostwo Anglii, FA Cup lub Puchar Ligi Europy, aby Roman dał mu szansę. Jednak myślę, że Hiszpan poleciałby ze stołka przy pierwszym kryzysie sezonu, a taki zdarzy się na pewno.

A sukcesy Chelsea są możliwe w tym składzie? Czy może powinni ściągnąć kogoś nowego? W kogo byś polecił zainwestować włodarzom klubu?

Oczywiście, że sukcesy są w tym sezonie możliwe z tym składem. Mamy naprawdę mocną kadrę, jednak osobiście kupiłbym gracza na jedną pozycję, chyba wszyscy się domyślacie na jaką. Trzeba zrobić konkurencję Torresowi, albo spróbować nowego ustawienia i tutaj widzę tylko jednego gracza, który jest w zasięgu i idealnie się do tego nadaje - Radamel Falcao.

Skoro twierdzisz, że dni Beniteza są policzone, to kto może zająć jego miejsce?

Krótko i realnie? Jose Mourinho. Zna tę drużynę na wylot, a jak wiadomo w Madrycie aż huczy o jego odejściu. Londyn to jego dom, a on sam nie raz podkreślał, że kocha Chelsea. Jestem niemal pewien, że w czerwcu będziemy świadkami wielkiego powrotu "The Special One" na Stamford Bridge.

To byłby piękny powrót ukochanego trenera do ukochanego zespołu.

Tak też uważam. On jest w stolicy Anglii uwielbiany.

A temat Guardioli to tylko wymysł prasy?

Myślę, że nie. Jak wiadomo, Abramowicz jest wielkim fanem Pepa. Jednak jeśli do wzięcia będzie Mou lub Guardiola, to wybór jest dla mnie oczywisty. Jednak wszystko ostatecznie zależy od decyzji Romana.

A co sądzisz na temat Torresa? Co jakiś czas można mieć wrażenie, że może wróci do dawnej formy, a potem przychodzi taki mecz, jak w finale klubowych Mistrzostw Świata.

Gracz ten kosztował 50 milionów, w Liverpoolu był niesamowity, po transferze do Chelsea kibice pokładali w nim wielkie nadzieje. Jednak kolejne mecze mijały, eksperci liczyli godziny -  ile to już czasu El Nino nie strzelił bramki, a Hiszpanowi coraz bardziej siadała psychika. W końcu nadszedł mecz, w którym w końcu strzelił, było to spotkanie z WHU. Później znów przerwa i znów jakaś bramka, wszyscy wierzyli, że Fernando się odblokował a tu rozczarowanie, kolejny mało znaczący przebłysk i tak w kółko. Torres jest napastnikiem kompletnym, jednak ma ogromne problemy z psychiką. Wszyscy mówili, że jest w cieniu Drogby, że nie dostaje prostopadłych piłek od rozgrywających. I co? Przyszedł Mata, sezon później odszedł Drogba, dołączył niesamowity Hazard, Oscar, a poprawa niewielka. Bardzo cenię tego gracza, ale według mnie jeśli nie złapie formy do końca sezonu, to trzeba będzie się z nim pożegnać, bo od zawodnika za 50 milionów i takiej klasy oczekuje się przecież umieszczenia piłki w siatce 3 metry od bramki?

A tak z ciekawośći, czy widzisz jakiegokolwiek Polaka w Chelsea? Bramkarz albo ktoś inny. Taki Lewandowski mógłby w ogóle podołać takiemu wyzwaniu?

Jeśli już bym widział któregoś z naszych, to tylko Roberta. Zauważcie, że jest on praktycznie identycznym typem gracza, co Torres. Ta sama sylwetka, te same ruchy i podobna technika. Ciekawą opcją byłoby ściągnięcie Lewego na Stamford, jednak nie takiego napastnika potrzebujemy.

Jaki jest aktualnie dla cel numer jeden dla ekipy Beniteza ? Chelsea zaangażuje siły w wygranie Ligi Europejskiej czy jednak zamierza się jeszcze rzucić w pościg za Manchesterami?

Cel numer jeden to pogoń za United. Gdy ostatnio zdobywaliśmy Mistrzostwo, traciliśmy na wiosnę do Manchesteru coś około 15 punktów, a i tak daliśmy radę wygrać ligę dosłownie w 2 ostatnich kolejkach. Pierw wspaniałe zwycięstwo na Old Trafford, później demolka z Wigan na The Bridge. Piłka jest nieprzewidywalna​ i sprawa tytułu w Premier League wciąż jest otwarta.

Czytaj więcej

Z bidonu Wojciechowskiego: Odpowiedzi na kilka pytań.

Zapraszamy do lektury kolejnych przemyśleń Mikołaja Wojciechowskiego. Publikujemy je nieregularnie w serii mini-felietonów "Z bidonu Wojciechowskiego". Tym razem współzałożyciel Podbramkowo odpowiedział na pytania, które ukazały się w ostatnim "Przeglądzie Blogów" na blogu Pod Pressingiem. Miłej lektury!

Czytaj więcej

Henrik Ojamaa blisko Lecha. Czy to aby na pewno dobry ruch?

W ostatnich godzinach na pewnych portalach sportowych pojawiła się informacja: "Henrik Ojamaa podpisze kontrakt z Lechem Poznań, ten 21-letni napastnik z Estonii ma wzmocnić linię ataku "Kolejorza". Co sądzić o piłkarzu, który według doniesień mediów ma kosztować 200 tysięcy euro? Kim jest Henrik Ojamaa i co osiągnął? Postanowiliśmy się temu przyjrzeć!

Czytaj więcej

Dobry wybór pana Macieja. Czasami pozory mylą.

Wielu pukało się w głowę, kiedy zimą zeszłego roku zaprezentowano Macieja Rybusa jako piłkarza czeczeńskiego Tereka Grozny. Reprezentanta Polski widzieliśmy w mocnej lidze zachodniej, na przykład razem z kolegą z Legii Warszawa - Arielem Borysiukiem, który zdecydował się wówczas na kontynuowanie kariery w Bundeslidze. Borysiuk wieloletnią umową związał się z Kaiserslautern (Jakub Świerczok też) mającym duże szanse na utrzymanie się na najwyższym niemieckim poziomie rozgrywkowym. Który z piłkarzy może teraz żałować swojego wyboru i dlaczego? 

Czytaj więcej

PODBRAMKOWO EXTRA: Najnowsze trendy w piłkarskiej modzie!

Sześćdziesiąt lat temu niektórzy piłkarze zakładali na głowy ochronne chustki. Jeszcze niedawno wszystkie buty piłkarskie były czarno-białe. Kilka sezonów temu emocje wzbudzały pomalowane na złoto korki Zinedine Zidane'a lub Ronaldinho. W drugiej połowie 2012 roku świat boiskowej mody oczarować postanowił Pierre-Emerick Aubameyang (w tym sezonie 8 bramek i 4 asysty w 17 spotkaniach Ligue 1), który zamówił sobie kilka par ręcznie dekorowanych kryształami korków. Do wyścigu powoli przyłączają się kolejni piłkarze. Futbolowowe obuwie staje się coraz bardziej efektowne i droższe. W najnowszym tekście z serii Podbramkowo Extra postanowiliśmy  prześledzić najnowsze boiskowe trendy w doborze obuwia i nie tylko.

Czytaj więcej

Kosztowna rewolucja w PGE GKS Bełchatów.

Najsłabsze drużyny rundy jesiennej T-mobile Ekstraklasy? Podbeskidzie Bielsko-Biała i PGE GKS Bełchatów - zespoły z zaledwie sześcioma punktami na koncie. W obu ekipach trwa teraz szukanie i wywalanie winnych. O ile zmiany personalne w ekipie Podbeskidzia nie będą wielkie, to w zespole z Bełchatowa odbywa się krwawa rewolucja.

Czytaj więcej

Podbramkowo EXTRA: Tam zwyciężył futbol. Niesamowita historia AFC Wimbledon.

 To jedna z najpiękniejszych historii w futbolu. Historia, która uczy i powinna zostać zachowana w pamięci każdego kibica piłki nożnej na świecie. I wcale nie będzie to artykuł o fenomenalnym meczu na szczycie w lidze angielskiej, ani o cudownym rekordzie Lionela Messiego. To historia AFC Wimbledon - klubu stworzonego przez kibiców zaledwie 10 lat temu, który powstał w wyniku przeniesienia siedziby drużyny do Milton Keynes. O tej niesamowitej reaktywacji i determinacji kibiców ostatnio znów było głośno, bo w Anglii dwa tygodnie temu doszło do meczu o którym mówiło się w każdych sportowych mediach na świecie - w Pucharze Anglii AFC Wimbledon zmierzył się ze swoimi futbolowymi grabarzami - MK Dons.

Historia Wimbledon F.C.

   Historia Wimbledon F.C. może nie jest niezwykle bogata, ale wciąż klub ten ma większe zasługi w angielskim futbolu, niż grające dzisiaj w Premier League QPR, Norwich City, czy Reading F.C. Jak na dobry brytyjski klub przystało, powstał on jeszcze w XIX wieku, a dokładnie w 1889 roku w Londynie jako Wimbledon Old Centrals. Swoje mecze The Dons rozgrywali na nieistniejącym już stadionie Plough Lane, gdzie w latach dwudziestych XX wieku, średnia frekwencja wahała się pomiędzy 5 000, a 8 000 widzów (rekord frekwencji padł w Pucharze Anglii amatorskich zespołów w pojedynku z HMS Victory - spotkanie obejrzało wtedy 18 080 osób). Przez niemal cały wiek od powstania, klub ten rozgrywał swoje mecze jedynie w ligach amatorskich i półamatorskich, gdzie zdobył wiele trofeów. Profesjonalne mecze Wimbledon F.C. zaczął rozgrywać dopiero od sezonu 1977-78, kiedy to po trzech wygranych mistrzostwach z rzędu amatorskiej ligi Southern League, klub został wybrany do uczestnictwa w The Football League (to rozgrywki tj. Championship, League One, League Two). Po 9 latach nadszedł pierwszy sukces w dziejach klubu - The Dons awansowali do Premiership. Niewiele wtedy osób sądziło, że klub z tenisowej dzielnicy tak długo utrzyma się w najwyższej klasie rozgrywkowej w Anglii. A nie dość, że klub dotrwał w Premiership aż do roku 2000, to jeszcze po drodze kibice ze stolicy doczekali się największego sukcesu w historii swojego istnienia - Wimbledon F.C w 1988 roku zdobył Puchar Anglii, zwyciężając z faworyzowanym Liverpoolem F.C. 1:0, po golu Lawrie Sancheza.

"Szalony gang"

   Warto też wspomnieć, iż za czasów gry w Premiership, żadna drużyna z najwyższej klasy rozgrywkowej nie cieszyła się na wieść o spotkaniu z drużyną z Londynu. Zawodnicy Wimbledonu F.C byli bowiem zwani "Szalonym Gangiem" w związku z ogromnym zamiłowaniem do sprawiania sobie żartów, które dzisiaj próbuje nam przypomnieć Mario Balotelli. Podpalanie treningowych strojów, cięcie swoich ubrań żyletkami, śmianie się z chorej na raka żony Iana Holloway'a - to tylko niektóre z niewybrednych dowcipów, z których słynęli piłkarze The Dons. Oczywiście to wszystko przekładało się w grze na boisku. Zawodnicy Ci nigdy nie odstawiali nóg, zawsze grali niezwykle twardo i agresywnie, a dobrym przykładem może być Vinnie Jones - który tak poturbował niegdyś Gary`ego Stevensa z Tottenhamu, że ten musiał zakończył piłkarską karierę. Natomiast o sławnym w Anglii Dennisie Wise'ie, menadżer Sir Alex Ferguson powiedział niegdyś: "Wise could start a figt in an empty room!" (Wise mógłby wywołać rozróbę nawet w pustym pokoju!). O ile chęć do licznych żartów i zabaw u piłkarzy nie dziwił, to ogromne zaskoczenie wywoływał w opinii publicznej sam właściciel klubu Samir Hammam. Ponoć zakupił on Wimbledon F.C. tylko po to, żeby mieć blisko na korty tenisowe, gdyż fascynował się tą dziedziną sportu. Sam wzbudzał też liczne kontrowersje m.in. wkradając się do szatni West Hamu wypisując na ścianach obraźliwe teksty wobec tego klubu, czy też zmuszając jednego z zawodników do zjedzenia... owczych oczu, gdyż jak stwierdził, chciał by jego zawodnicy byli zawsze twardzi i nieustępliwi.

Umarł król, niech żyje król!

   I tutaj dochodzimy do sedna sprawy. Rok 2003 - Libański biznesmen sprzedaje swój klub norweskiemu konsorcjum za 30 mln funtów. Była to ogromna cena zważając na to, iż sam zakupił wcześniej Wimbledon F.C. za jedyne 40tys. funtów. Był to gwóźdź do trumny The Dons, gdyż Norwegowie mieli inny pomysł na zarządzanie klubem. Postanowili oni zlikwidować siedzibę w Londynie, a całą drużynę poczynając od zawodników, sztab szkoleniowy i historię - przenieść do miasteczka położonego o 80 kilometrów od stolicy Anglii - do Milton Keynes. Tam 21 czerwca 2004 oficjalnie powstał sztuczny twór nazwany Milton Keynes Dons F.C. Reakcja kibiców Wimbledon F.C. była natychmiastowa. Kibice oficjalnie nie uznali istnienia "nowotworu", a następnie postanowili, iż cały ruch kibicowski przeniesie się do założonego w 2002 roku z inicjatywy kibicowskiej- AFC Wimbledon. Co ciekawe choć oficjalne rozwinięcie skrótu AFC to Association Football Club, to dla fanów tego klubu jest to A Fan's Club, czyli po prostu - Klub Kibiców.

   Na pierwszy nabór do AFC Wimbledon przyszło aż 230 graczy bez kontraktów, a spośród nich zostało wybranych 23 zawodników oraz sztab szkoleniowy. Pierwszym trenerem, został były zawodnik Wimbledon F.C. - Terry Eames. Wraz z rozpoczęciem sezonu 2002/2003 klub przystąpił do rozgrywek Combined Counties League, czyli dziewiątego poziomu rozgrywkowego w Anglii. 10 lipca, na pierwszym meczu sparingowym przed rozpoczęciem sezonu, zjawiło się aż 4 700 widzów (pojemność stadionu Kingsmeadow, na którym rozgrywa swoje mecze Wimbledon wynosi 4.850). Pozyskano także potężnego sponsora, w postaci firmy Sports Interactive produkującej znane na całym świecie gry z serii Football Manager. Dzięki temu budżet AFC Wimbledon oscyluje mniej więcej w wysokości miliona funtów (część budżetu jest zasilana także dzięki składkom kibicowskim). Dzięki takiemu zastrzykowi pieniędzy i energii, zespół w ciągu 9 lat awansował do League Two, co jest niebywałym sukcesem - biorąc pod uwagę, że Wimbledon tworzony jest wyłącznie dzięki niezwykłej miłości kibiców do klubu. The Dons jako pierwsi w historii byli klubem założonym w XXI wieku, który awansował do czwartej ligi, bijąc również niesamowity rekord - 78 meczów bez porażki.

MK Dons - AFC Wimbledon - coś więcej, niż mecz.

   Jednak największym wydarzeniem w historii - przynajmniej dla kibiców - było spotkanie, którym dwa tygodnie temu elektryzowała się cała piłkarska Anglia. Otóż w drugiej rundzie Pucharu Anglii doszło do kibicowskiego meczu na szczycie - AFC Wimbledon rozegrał mecz ze swoimi piłkarskimi grabarzami - MK Dons.

      Pomimo, iż od zniknięcia Wimbledonu F.C. minęło ponad 10 lat, to do dziś kibice MK Dons, są jedną z najbardziej znienawidzonych grup kibicowskich w Anglii. Są oni postrzegani jako największe zło, jako synonim komercjalizacji piłki nożnej, przed którą trzeba się jak najtrwalej bronić. W brytyjskich mediach mecz określano mocnymi słowami, gdzie redaktorzy artykułów pisali o walce dobra ze złem, gdzie dobrą stroną był Wimbledon, a wrogiem publicznym - drużyna z Milton Keynes. Jednak to właśnie gospodarze byli zdecydowanym faworytem meczu. MK Dons w tym sezonie świetnie radzi sobie w League One, coraz śmielej krocząc ku awansowi do Championship, natomiast AFC Wimbledon okupują dolne rejony tabeli czwartej ligi rozgrywkowej, pragnąc uniknięcia spadku. Na stadionie zjawiło się 14 tys. fanów, w tym 3.tys. kibiców gości, którzy głośno dopingowali swoją drużynę. Atmosfera meczu była na tyle gorąca, że nie sposób było uniknąć wzajemnych uszczypliwości. Fani AFC śpiewali m.in: „You have no history”, „There’s only one Dons in England”, czy „Where were You, when We were us?”. Fani z Milton Keynes również nie pozostali dłużni odpowiadajac:"We’re keeping The Dons, just get over it" czy „You’re just a pub team from Kingston.

 Jeśli chodzi o wydarzenia boiskowe, to mecz przebiegał początkowo zgodnie z planem. MK Dons konstruowało ataki pozycyjne, od czasu do czasu groźnie strzelając na bramkę gości, a AFC Wimbledon czekało jedynie na okazję do skontrowania. Jako pierwsi prowadzenie objęli gospodarze, po fenomenalnym strzale Stephena Gleesona z 25 metrów. Wszystkie znaki na niebie wskazywały, że teraz już nic nie uratuje AFC. Jednak w 59 minucie doszło do cudu, gdzie po jednej z nielicznych akcji The Dons, piłkę do siatki zmieścił Jack Midson. Na trybunie gości doszło do eksplozji radości, część fanów nawet wybiegła na murawę, by świętować gola wraz z piłkarzami. Widać było, iż zwycięstwo czy remis w tym meczu, znaczyło znacznie więcej, niż wielu z nas mogłoby to sobie wyobrazić. To była wręcz osobista wojna każdego z fanów Wimbledonu, a bramka była dla nich niczym wygranie małej bitwy. Niestety jednak, życie szykowało inną historię. W 89 minucie po fatalnym błędzie obrońcy, Steven Gregory nie wykorzystał doskonałej sytuacji na zwycięskiego gola, a takie sytuacje w futbolu - po prostu - lubią się mścić. I oto trzy minuty później bramkę do siatki dla gospodarzy po rzucie rożnym, wpakował Jon Otsemobor. Sędzia zagwizdał koniec spotkania i tym samym odebrał nadzieje kibicom Wimbledonu, na utarcie nosa największym rywalom. I choć na trybunach zdecydowanie wygrali kibice gości, to nie zobaczą oni już swoich podopiecznych w kolejnej rundzie Pucharu Anglii.

Retrospekcja

    Historia AFC Wimbledon, ich małe kroki ku odbudowaniu klubu, mecz z MK Dons - te i inne rzeczy pokazują, jak piłka potrafi być nieprzewidywalna i jakie piękne scenariusze pisze samo życie. Być może każdy z Nas zakupując znanego FM'a, wsparł finansowo klub z Kingston,  nie mając o tym nawet bladego pojęcia. Żyjemy niestety w świecie, w którym komercjalizacja dotyka każdej sfery - nawet sportowej. Przykłady fuzji w których kluby znikały z map piłkarskich, mamy nie tylko w Anglii, Ameryce Południowej ale także i w Polsce. Lecz widać to również na wielkich stadionach, gdzie na trybunach coraz częściej nie zasiadają pasjonaci futbolu, tylko ludzie przy których atmosfera zaczyna zanikać. Hasło "Against modern football" nie jest zwykłą kibicowską paplaniną i czasem warto się zastanowić, czy może kiedyś ta "komercjalizacja" nie dopadnie Naszego, ukochanego klubu. A nie zawsze życie napisze podobny scenariusz, jak w przypadku drużyny Wimbledon.


Ps. A to skrót z tego elektryzującego spotkania, polecam - warto poświęcić 3 minuty :)


Jędrek Ostrowski.

Czytaj więcej

Krajowa Macedonia rozklepana przez Ekstraklasową Polskę.

Obejrzeliście piątkowy sparing kadry Polski? Jeśli nie oglądacie często T-mobile ekstraklasy, to mogliście poznać kilku naszych ligowych piłkarzy. Dla nas (meczoholików) oraz dla sztabu reprezentacji Polski piątkowy wieczór był raczej zmarnowany. Zapraszamy do lektury tekstu o piątkowym meczu sparingowym Polska - Macedonia!

Czytaj więcej

Kolejne zmiany w polskim futbolu. "Doktor" uleczy PZPN?

Zbigniew Boniek kontynuuje przeprowadzanie "małej rewolucji" w PZPN. W związku nie ma już miejsca nawet dla Jerzego Engela (sic!), który wydawał się być nie do ruszenia. Warto jednak zwrócić uwagę, kto zajął jego miejsce w pzpn-owskiej układance. Czy przypadkiem nie będzie to kandydatura w myśl "z deszczu pod rynnę"?

Boniek przedstawił wczoraj opinii publicznej kilka ważnych informacji. Niestety w mediach przebiła się głównie jedna (nie twierdzimy, że mało ważna, ale pytanie czy najważniejsza) z nich.

PZPN rezygnuje z budowy swojej nowej siedziby w Wilanowie. Brawo. Jak widać wystarczył miesiąc, by ludzie trzeźwo myślący doszli do zupełnie innych wniosków, aniżeli poprzednia ekipa w tej kwestii. To kolejne z serii dobrych rozstrzygnięć nowych władz, po obniżeniu cen biletów na mecz z Urugwajem itd.

Ale mamy też już pierwszą kontrowersyjną decyzję "Nowego PZPN". Jak Boniek próbuje usuwać ze związku wszystkich starych wyjadaczy, tak jednego na razie nie potrafi/nie chce. Stefan Majewski, który ostatnimi laty zajmował się głównie prowadzeniem z sukcesami młodzieżowej reprezentacji, ma zająć miejsce Engela i pełnić funkcję dyrektora sportowego PZPN. Kilka wniosków i wątpliwości rodzi ta nominacja.

1. Dla młodzieży może to i dobra wiadomość. Majewski prowadził kadrę U-21 zdecydowanie za długo, a i z marnym skutkiem. Teraz polską drużynę młodzieżową ma odbudować podobno Piotr Nowak. Amerykańskie wzorce mają nas uratować. A co do "Doktora", to może w administracji PZPN-u odnajdzie się bardziej, aniżeli w roli trenera juniorów?

 

                                          Majewski był kiedyś przewodniczącym Rady Trenerów w PZPN. 

2. Wciąż mamy nadzieję, że poznamy wreszcie kompetencje przysługujące dyrektorowi sportowemu PZPN. Bo jak dotychczas, są one owiane tajemnicą, nie mniejszą niż finanse związku.

3. Dlaczego akurat Majewski? Jakie właściwie trzeba spełniać wymagania, by zostać takim dyrektorem? Nikt nic nie wie, a złośliwi przypominają, że gdy Boniek prowadził przez chwilę kadrę narodową, to jego asystentem był właśnie...Majewski. Przypadek?

Stefan Majewski był już nawet trenerem reprezentacji Polski seniorów. Co prawda tymczasowo, ale jednak. W 2009 roku prowadził kadrę w dwóch ostatnich meczach eliminacji mistrzostw świata. Jak mu szło? Ówczesny wiceprezes PZPN Adam Olkowicz miał swoje zdanie na ten temat.

Czytaj więcej

Środowy przegląd piłkarskich wydarzeń!

Ostatnia kolejka polskich ligowych zmagań już za nami. Drużyny w niektórych europejskich ligach nadal walczą o punkty ( londyńskie QPR jeszcze nie wygrało w tym sezonie Premier League ), w Brazylii i USA odpoczywają, a w Afryce myślą już o Pucharze Narodów Afryki. Niektóre kluby planują transfery, a niektóre muszą trochę zarobić. UEFA tworzy nowe rozgrywki piłkarskie, a Książę Paryża nadal strzela gole. Zapraszamy do przeglądu najnowszych wydarzeń!

Czytaj więcej