Dani Quintana – drugi Arruabarrena, czy może Leo Messi zstąpił nad Wisłę?

Gdy pod koniec stycznia podpisywał roczny kontrakt z Jagiellonią, białostoccy kibice lamentowali wniebogłosy. 26-letni pomocnik z trzeciej ligi hiszpańskiej, ma być zbawcą pogrążonego w kryzysie zespołu? Przecież to śmiech na sali. Czyżby Tomasz Hajto doszczętnie oszalał? Wystarczyły jednak trzy mecze, by Dani Quintana przekonał do siebie białostocką publiczność. Efektowne rajdy, podania, strzały i – co najważniejsze – cztery strzelone gole , szybko zamknęły usta krytykom. Jeśli Hiszpan utrzyma formę, może wkrótce wyrosnąć na nową gwiazdę ligi.

Mikel Arruabarrena, „Tito”, Inaki Descarga i „Balbino” – któż nie pamięta słynnej hiszpańskiej kolonii z Legii Warszawa? W 2008 roku ówczesny dyrektor sportowy stołecznej ekipy Mirosław Trzeciak naściągał na potęgę do klubu iberyjskiego szrotu. W zamian, w odstawkę poszła zdolna polska młodzież. Słowa Trzeciaka: „po co nam Robert Lewandowski? Przecież mamy Arruabarrenę” przeszły do legendy. Tak więc z usług strzelającego gola za golem w Zniczu Pruszków „Lewego” zrezygnowano, a postawiono na byłego piłkarza rezerw Athletic Bilbao. Efekt? Lewandowski odszedł do Lecha Poznań, skąd szybko wybił się do Borussii Dortmund, a tymczasem „Arru” na dobre zaprzyjaźnił się z ławką rezerwowych Legii, po czym wrócił do ojczyzny (pociągając za sobą równie słabych rodaków).

Jeden udany transfer na pięć prób (Inaki Astiz został objawieniem ligi) skutecznie zniechęcił działaczy Legii do zakupów na Półwyspie Iberyjskim. W jej ślady poszła cała ekstraklasa, a z Hiszpanów, którzy od tego czasu pojawili się nad Wisłą, jako tako poradził sobie tylko Andreu. Może to właśnie teraz przyszedł czas na kolejnego piłkarza z południa Europy?

Mikel Arruabarrena - symbol piłkarskiego nieudacznictwa.

- W sparingach przed rundą wiosenną, Dani pokazał się ze znakomitej strony – chwalił nowego zawodnika Hajto. – Jest szybki, dynamiczny i świetnie wyszkolony technicznie, dlatego zdecydowaliśmy się go zatrudnić – dodał wyraźnie zadowolony „Gianni”. Jego zachwytu nie podzielali kibice. Ich sceptycyzm wobec nowego piłkarza potęgowały jego warunki fizyczne. 173 cm wzrostu i 65 kg wagi to idealne wymiary dla ofensywnego pomocnika (patrz – Leo Messi, Andres Iniesta), tyle że w Hiszpanii. Tam, żeby grać w piłkę, trzeba być zwinnym i szybkim. Siła schodzi na dalszy plan. Powszechnie jednak wiadomo, że polski futbol, a szczególnie ten preferowany przez Hajtę, jest zdecydowanie bardziej siłowy. W piłkę grać próbują jedynie Legia i Lech. Z pozostałymi drużynami bywa bardzo różnie (najlepszym przykładem jest Przemysław Kaźmierczak, który ośmieszył dwóch piłkarzy Ruchu i atomowym strzałem prawie zerwał siatkę w bramce Peskovicia. W następnej akcji potknął się o własne nogi). Klubowy partner Quintany - Nika Dzalamidze, przy identycznym wzroście waży 7 kilogramów więcej. Mikrego Hiszpana skazywano więc na pożarcie przez drwali z Kielc, Łodzi, czy Bielska-Białej. 

Tomasz Hajto wierzy, że Quintana może być gwiazdą.

- To fakt, od strony fizycznej chłopak wygląda bardzo kiepsko, ale proszę mi wierzyć, że w defensywie jest równie dobry co w ataku – nie dawał za wygraną trener Jagi. – Dla mnie to jest hit transferowy. Za pół roku to może być bardzo solidny piłkarz, wszystko zależy od tego, jak poradzi sobie w lidze.

Quintana strzelił Górnikowi swoją pierwszą bramkę w Polsce.

Wygląda na to, że poradzi sobie i to bardzo dobrze, bo zmagania w ekstraklasie, Hiszpan zaczął z przytupem. W trzech ostatnich spotkaniach Quintana strzelił cztery gole. Po jednym przeciwko Górnikowi i Zagłębiu w lidze i dwa w meczu z Wisłą w Pucharze Polski. W każdym z tych meczów był najlepszym piłkarzem Jagiellonii. Oprócz fantastycznej skuteczności, Hiszpan zachwyca perfekcyjnymi podaniami i doskonałym przeglądem pola. Zdążył także szybko wkomponować się w zespół, a z partnerami rozumie się, jakby grał z nimi od dziecka. Po zwycięskim meczu w Zabrzu, koledzy z drużyny porządnie go wyściskali. Oglądając jego popisy, trudno nie zauważyć, że to piłkarz z innej planety. Reszta zespołu zwyczajnie od niego odstaje.

Dani "zbija piątkę" z Tomaszem Frankowskim.

Takich zawodników mieliśmy już jednak bez liku. Wystarczy wspomnieć Maora Meliksona, czy Gergo Lovrencsicsa – początek mieli wyśmienity, gorzej było z późniejszym potwierdzeniem wysokiego poziomu. Nawet Roger Guerreiro pod koniec swojej przygody z Legią przestał zachwycać. Jeśli Quintana chce w Polsce coś osiągnąć, powinien jak najszybciej pomyśleć o zmianie klubu. Na razie kibice mogą się cieszyć, bo... wreszcie mają powód do oglądania spotkań Jagiellonii.

Czytaj więcej

"Pod katalońską bramką." Odcinek IV: W oczekiwaniu na powrót Króla.

Z zawrotną szybkością powracam do Was drodzy czytelnicy. Cykl moich felietonów miał pewną małą przerwę spowodowaną nadmiarem nauki na Uniwersytecie. Kilka osób zarzucało mi, że przerwałem pisanie ze względu na słabą formę Barcelony. Porażka z Milanem, dwa przegrane mecze z Realem. Błąd. W takich momentach każdy oddany kibic powinien wspierać swoją drużynę i mocno trzymać kciuki, ażeby piłkarze wykrzesali z siebie ostatki sił przeważające szalę zwycięstwa. Tak też robiłem w międzyczasie ślęcząc nad matematycznymi kazusami, odliczając dni do końca sesji i powrotu na łamy "Podbramkowo".

Tito Vilanova na ławce w meczu z Malagą. Sezon 2012/13.

Oglądając programy piłkarskie ciężko nie zauważyć tematu „wypalonej” Barcelony. Barcelony zmęczonej, wolnej, przewidywalnej. Czyżby szykowała nam się powtórka z sezonu 2007/2008 zakończona szpalerem na Santiago Bernabeu? Czy powrót Vilanovy z Nowego Jorku tchnie nowe siły w Barcelonę? I przede wszystkim czy może już czas na pewne fundamentalne zmiany – niezbędne do przetrwania wielkich piłkarskich organizacji?

Słynny szpaler na Santiago Bernabeu w sezonie 2007/08.

Odpowiadając na pierwsze pytanie trzeba sobie przypomnieć wydarzenia z sezonu 2007/2008. Kibice „kibicujący” Barcelonie od sezonu 08/09 (właściwie to po zakończeniu sezonu – potrójna korona) raczej tego nie pamiętają. Barcelona zakupiła trzech świetnych piłkarzy – Erica Abidala, Thierry’ego Henry oraz Yaya (Yayę) Toure. Dołączyli oni do drużyny składającej się już z takich gwiazd, jak: Ronaldinho, Eto’o, Deco oraz młodego Lionela Messiego. Można było wtedy rzec: „Quatro Fantasticos!”, jak to zwięźle określał pan Szpakowski. Linia ataku w której Rijkaard dysponował Samuelem Eto’o, Henry’m oraz Messim powinna była być niepowstrzymana.

Ronaldinho i Thierry Henry.

Niestety. Została ona wprost zniszczona przez liczne ekscesy piłkarzy Barcelony. Ronaldinho niczym warszawski student śmigał od baletu do baletu pociągając za sobą Deco. Brazylijczyk namawiał również Messiego, ale ten wolał się skupić na treningach, co wyszło mu (jak wszyscy teraz widzimy) na dobre. Po beznadziejnym sezonie odeszło wielu kibiców. Nie twierdzę, że kibicowali oni od paru dobrych lat. Były to zwykłe plugawe „Januszki”. Sezonowcy z całego świata przerzucili się wtedy na … Manchester United, który święcił tryumfy w Lidze Mistrzów ze spółką: Ronaldo, Ronney & Tevez.

Rijkaard opuścił klub, a na jego miejsce przyszedł prawdziwy żółtodziób – Pep Guardiola.

Josep Guardiola.

Z miejsca wywalił na zbity pysk Ronaldinho i Deco. Jedynie Eto’o otrzymał szansę poprawy, którą wykorzystał w stu procentach dając Barcelonie zwycięstwo w finale Champions League w Rzymie. Co takiego zrobił Guardiola, że zbudował drużynę, która sięgnęła po potrójną koronę? Otóż moi drodzy dokonał tak zwanych ZMIAN. Odchudził drużynę. Jedyną sprowadzoną gwiazdą był wtedy Dani Alves z Sevilli. Pep zaprosił do drużyny kilku piłkarzy z rezerw Barcelony – Busquetsa, Pedro. Drużyna Rijkaarda była kompletnie wypalona, więc potrzebowała istotnej restrukturyzacji. Zmian. Przestawienia trybików w maszynie. Czy w obecnej sytuacji warto kupować Neymara za bagatela 40 milionów euro? Może jednak należy popracować nad elementem, który jest najbardziej wadliwy?

Warto poświęcić jedno okno transferowe i poprawić szyki w obronie, która nadaje się w chwili obecnej na śmietnik. Ten sezon nie możemy zaliczyć do najlepszych w wykonaniu Mascherano, Puyola, Pique i Alvesa. Chwila. Czy ja przypadkiem nie wymieniłem praktycznie całej linii obrony? Jedynym piłkarzem, który stara się trzymać poziom jest Jordi Alba. Dobrze. Adriano również zalicza jeden z lepszych sezonów w karierze. Z drugiej strony Carles Puyol ma już swoje lata. Sprawdziłby się świetnie, jako trener obrońców a nawet pierwszy asystent. Jest przykładem całkowitego oddania klubowi. Na dokładkę Alves i Mascherano wybitnie odstają od całego towarzystwa. O ile ten pierwszy przeplata beznadziejne mecze z dobrymi, to forma „Jefe” jest daleka od tej prezentowanej w sezonie 10/11. Zatem kto zastąpi tych dwóch panów? Idealnym i moim wymarzonym kandydatem byłby Mats Hummels z BVB. Wysoki, silny, szybki, świetnie wyprowadzający piłkę. Jako jego zmiennik idealnie nadawałby się Marc Bartra, który jest pomijany przez Vilanovę. Sprzedanego Alvesa zastąpiłby José Manuel Flores Moreno znany jako Chico, reprezentujący barwy Swansea.

Mats Hummels. 

Powrót Vilanovy receptą na sukces? W mojej opinii zachowaniem nagannym byłoby zwalnianie Tito po sezonie. Bardziej na porządnego kuksańca zasługuje Jordi Roura, który nie potrafi zapanować nad drużyną. Widać, że zespół potrzebuje „silnej ręki”, którą dysponował Vilanova. Za jego „obecności” Barcelona przegrała tylko 2 mecze – z Realem Sociedad i z Celticiem Glasgow. Nie muszę chyba przypominać serii Roury, gdyż ta przyprawia kibica Blaugrany o mdłości. Barcelonisimo musi się pogodzić z tym, że sezon jest niestety w pewnym sensie stracony. Odpadnięcie w Pucharze Króla z Realem było bolesne. Jeszcze bardziej zabolał blamaż na San Siro. W perspektywie rewanżu na Camp Nou sytuacja wydaje się być tragiczna. Drużyna z Mediolaniu stanowi zgraną paczkę dobrze ułożonych piłkarzy, którzy za wszelką cenę będą chcieli awansować do kolejnej rundy Ligi Mistrzów. Powrót Vilanovy może jedynie ocalić wielopunktową przewagę w La Lidze. W tej sytuacji największym sukcesem będzie z pewnością doprowadzenie przewagi do końca i odebranie Realowi mistrzostwa. Pozostanie Nam tylko niesmak spowodowany nieprzewidywalnymi okolicznościami, które wyeliminowały Tito z gry na kilka miesięcy. Okoliczności te mają jednak dobre strony. Pokazały one wady w systemie taktycznym i pozwolą na dokonanie niezbędnych zmian. Nam. Kibicom Barcelony pozostaje teraz oczekiwać na cud w starciu z Milanem oraz trzymać kciuki, ażeby Vilanova prędko wrócił z Nowego Jorku. Być może era Guardioli już dawno się skończyła. Często koniec jednej ery jest początkiem drugiej… Ery Vilanovy.?

MP

Czytaj więcej

Podbramkowo Extra: Holenderska miotła Abramowicza nadzieją kibiców Chelsea?

Źle się dzieje tam, gdzie niedawno przelewały się hektolitry szampana. W Londynie sypie się zespół, który sensacyjnie zwyciężył w ubiegłorocznych rozgrywkach Champions League, walczy o byt w Lidze Europejskiej i czwarte miejsce w tabeli ligowej. Ramires nie jest już królem środka pola, Juan Mata nie przypomina mistrza Europy i Świata, a Fernando Torres przegrywa pojedynki nawet z Łukaszem Szukałą. Krótko mówiąc: Chelsea FC przypomina Andrzeja Gołotę - giganta, który mimo woli walki i chęci odnoszenia sukcesów, ostatnio ciągle kończy na deskach.

Wyrzucenia tymczasowego menadżera domagają się wszyscy kibice "The Blues" oraz piłkarscy eksperci z całego świata. Rafa Benitez miał do końca sezonu zastąpić Roberto Di Matteo, uzdrowić klub oraz ponownie nauczyć Fernando Torresa strzelać gole (w Liverpoolu obaj Hiszpanie rozumieli się znakomicie), a wprowadził jeszcze większy chaos. Chelsea traci coraz więcej punktów do Manchesteru United i totalnie kompromituje się w europejskich pucharach. Popularny "El Nino" bramek nie strzela, a styl gry drużyny z Londynu jest mocno niewyraźny (jest to bardzo łagodne określenie). Tego się po prostu nie da oglądać!

Carlo Ancelotti i jego niezastąpiony asystent - Claude Makelele. Byli pracownicy Chelsea oglądając spotkania londyńskiego klubu, z pewnością nie mogą uwierzyć własnym oczom. Ich PSG właśnie awansowało do ćwierćfinału Champions League. Mistrz poprzedniej edycji tych rozgrywek, Chelsea, właśnie przegrał 0:1 ze Steuą Bukareszt w pierwszym meczu 1/8 finału Ligi Europy...

Roman Abramowicz jest powszechnie znany z umiejętności szybkiego rezygnowania z usług różnych trenerów. Rosjanin przyczynił się do powstania legendy Jose Mourinho, ale po pewnym czasie pozbył się portugalskiego szkoleniowca. Zwalniani byli też tacy ludzie, jak: Luis Felipe Scolari, Carlo Ancelotti, Andres Villas-Boas oraz Roberto Di Matteo. Wielkim nazwiskom towarzyszą gigantyczne pieniądze i spore ambicje. W klubie Abramowicza nie ma miejsca na porażki oraz rażące błędy. Skoro więc tymczasowy menadżer osiąga katastrofalne wyniki i nie cieszy się popularnością fanów, to dlaczego Abramowicz go jeszcze nie zwolnił?

Plotki na ten temat huczą w kuluarach 46 razy głośniej od układu napędowego w kultowym Volkswagenie Passacie B4. Co prawda sprawa nowego menadżera Chelsea nie została jeszcze poruszona w polskim sejmie, a o potrzebie zatrudnienia nowego szkoleniowca przez Chelsea nie wypowiedział się jeszcze popularny  Ramzan Kadyrow, to krążą słuchy, że sprawą mają zainteresować się przebywający aktualnie na zgrupowaniu przed konklawe w Rzymie kardynałowie, ale i to nie jest pewne.

Abramowicz i jego liczni podwładni lubią mieć sytuację pod kontrolą. Potrafią zareagować szybko i skutecznie. Sam Rosjanin w mediach pojawia się niezwykle rzadko, ale często możemy go zauważyć na trybunach Stamford Bridge. Z zatrudnieniem nowego szkoleniowca oligarcha spokojnie czeka na początek lata. Jest już przygotowany plan na nową Chelsea.

Roman Abramowicz w Wenecji.

Zmiany jednak nie mogą nastąpić od razu. Z jednej prostej przyczyny: Chelsea jest już z pewnym menadżerem dogadana. Tajemniczy jegomość posiada aktualnie pracodawcę i nie może w trybie natychmiastowym zmienić miejsca pracy. Przyszły szkoleniowiec "the Blues" to znany menadżer, któremu nie wypada zostawić roboty niedokończonej. Dlatego też Abramowicz próbował zastąpić tymczasowego Beniteza równie tymczasowym Avramem Grantem. Izraelski szkoleniowiec jest bliskim przyjacielem właściciela Chelsea, lecz tym razem odrzucił propozycję (raz już przeżył taką przygodę). Szanowani fachowcy nigdy nie zgodzą się na tego typu "tymczasowość". Po spotkaniu ze znajomym Piotra Świerczewskiego, Abramowicz zrozumiał bezsens zatrudniania szkoleniowca przejściowego i postanowił pozostawić Beniteza w klubie do końca sezonu.

Czy znamy nowego trenera Chelsea?

Istnieje ogromne prawdopodobieństwo, że nowym menadżerem "The Blues" zostanie Guus Hiddink. Holender jest aktualnie szkoleniowcem rosyjskiej Anzhi, z którą walczy o mistrzostwo Rosji oraz rywalizuje w Lidze Europy. W Dagestanie stworzył lokalną maszynkę do wygrywania, która napędzana jest kilkoma gwiazdami światowego formatu. Od dłuższego czasu wiadomo, że Hiddink po sezonie odchodzi z drużyny Samuela Eto'o, Williana i Lassa Diarry. Pierwotnie Holender miał zakończyć trenerską karierę, ale ostatnio... oficjalnie nie wykluczył możliwości podjęcia jeszcze jednego wyzwania - powrotu do Chelsea. Tym razem na stałe.

Roman Abramowicz zna Guusa Hiddinka od wielu lat. Były szkoleniowiec Realu Madryt w 2006 roku niespodziewanie podpisał kontrakt z reprezentacją Rosji. Znany trener dał się skusić wielkim pieniądzom, które zapewnione zostały rodzimej federacji przez sponsora reprezentacji Sbornej i miłośnika piłki nożnej na najwyższym poziomie, Romana Abramowicza. 

Roman Abramowicz i Guus Hiddink świętują zwycięstwo Chelsea w FA Cup..

Hiddink od razu podbił serca Rosjan. Doświadczony szkoleniowiec nauczył ich drużynę skutecznej gry w stylu typowo holenderskim. Po dwóch latach pracy, podopieczni Hiddinka zaliczyli piorunujący występ na EURO 2008. Rosjanie w doskonałym stylu awansowali do półfinału rozgrywek, w którym przegrali z Hiszpanami 0:3 (późniejszymi zwycięzcami turnieju). Holendra doceniono i związano się z nim jeszcze lepszym kontraktem (wiadomo, kto wyłożył na to pieniądze). Naród był wdzięczny Abramowiczowi za opłacanie reprezentacji selekcjonera z najwyższej światowej półki, a sam oligarcha... był zadowolony ze współpracy.

W lutym 2009 z Chelsea pożegnał się Luis Felipe Scolari (aktualny selekcjoner reprezentacji Brazylii), a jego następcą został tymczasowo... Guus Hiddink. Ku zdumieniu wszystkich ekspertów, holenderski szkoleniowiec pogodził prowadzenie drużyny klubowej z obowiązkami selekcjonera wielkiej europejskiej reprezentacji. Rosyjski Związek Piłki Nożnej zbytniego wyboru nie miał, ponieważ osobą wypłacającą gigantyczną pensję doświadczonemu menadżerowi był właśnie Abramowicz. Człowiek, którego ofert nie da się odrzucić.

Przysłowiowy "wilk" nasycił się zwycięstwami, ale owca  reprezentacja Rosji też ocalała. Za czasów Hiddinka, Chelsea przegrała tylko jedno spotkanie (na wyjeździe 0:1 z Tottenhamem po golu  Luki Modricia). Holender w znakomitym stylu wygrał z drużyną "The Blues" FA Cup. To właśnie jego czasów drużyna z Londynu odpadła w półfinale Champions League po dwóch remisach z FC Barceloną ( 1:1 i 0:0 ) i zajęła trzecie miejsce w angielskiej Premier League.

Chelsea autorstwa Hiddinka była drużyną dominującą. Posiadającą unikalny, zadziorny styl. Pewną w obronie i skuteczną w ataku. Zdyscyplinowaną taktycznie. "The Blues" za czasów pracy Holendra zawsze dążyli do zwycięstw i nigdy nie byli zainteresowani półśrodkami. 

Guus Hiddink to przeciwieństwo Rafaela Beniteza. Holender potrafi znaleźć wspólny język z piłkarzami.

To właśnie dzięki boiskowej dominacji, niezwykłej woli walki prezentowanej przez całą drużynę oraz walki do ostatniego gwiazdka sędziego, Guus Hiddink cieszy się niesłychaną sympatią fanów Chelsea oraz wielu jej zawodników (między innymi Petra Cecha i Johna Terrego). W 2009 roku Holender nie mógł związać się na stałe z angielską drużyną, ponieważ ciągle ważna była jego umowa z reprezentacją Rosji. Decyzja Hiddinka, który Sborną prowadził aż do 2010 roku (potem objął reprezentację Turcji, a od zeszłego roku prowadzi Anzhi), została w pełni uszanowana. Nie od dziś wiadomo, że były szkoleniowiec Realu, Valencii, Fenerbahce oraz między innymi PSV jest dżentelmenem. A tacy właśnie mężczyźni wszystkich umów dotrzymują. I cieszą się powszechną sympatią.

Umowa Hiddinka z Anzhi jest ważna do końca sezonu 2012/13. W lecie Holender stanie się "wolnym" człowiekiem i będzie mógł bez przeszkód związać się umową z nowym klubem. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że jego nowym pracodawcą zostanie właśnie Chelsea FC. Holender prawdopodobnie powróci na Stamford Bridge i postara się dokończyć to, co już kiedyś rozpoczął. 66-letni szkoleniowiec stanie przed chyba już ostatnim w swojej trenerskiej karierze wyzwaniem. Czy uda mu się ponownie wprowadzić drużynę na szczyt?  Zobaczymy, aktualny trener Anzhi ma do tego wszelkie potrzebne predyspozycje.

Avram Grant to jeden z najbardziej niedocenianych europejskich menadżerów. Z drużyną "The Blues" był blisko zwycięstwa w Champions League. W sezonie 2012/13 po raz kolejny zaproponowano mu posadę tymczasowego szkoleniowca Chelsea. Legendarny izraelski menadżer nie jest zainteresowany taką propozycją.  Interesują go tylko poważne oferty.

Jose Mourinho w najbliższym czasie raczej nie zwiąże się umową z Chelsea. "The Only One" karierę zawodniczą zakończył dawno temu, a w tej menadżerskiej ostatnio radzi sobie doskonale. Twórca potęgi Chelsea prowadzi aktualnie Real Madryt, z którym zamierza wygrać Ligę Mistrzów.

Guus Hiddink jest osobą bardzo popularną na rynku azjatyckim. Doczekał się tam nawet własnej pizzy. W latach 2001-2002 jego pracodawcą była Korea Południowa. Z jej reprezentacją doszedł do półfinału MŚ 2002. W Korei Południowej, Guus Hiddink jest bohaterem narodowym. A Hiddink Pizza nadal bije rekordy popularności. 

Guus Hiddink w Chelsea. Właściwy człowiek na właściwym miejscu.

M.W.

Czytaj więcej

Boenisch jak w rollercoastrze. Dziś pewny punkt Bayeru, a jeszcze niedawno wyśmiewany, "najgorszy w historii reprezentacji".

Trener Waldemar Fornalik nie ma łatwego losu. Co formacja, to problemy. I tak od początku jego pracy z reprezentacją. Najgorzej jest chyba z obroną. Na dwa tygodnie przed meczem z Ukrainą (22.03) wyłania się jednak jeden pozytyw w tym zakresie: boki defensywy. Łukasz Piszczek to klasa europejska, na niego możemy liczyć od dawna. Ale wreszcie do gry i formy wrócił też Sebastian Boenisch - do niedawna chyba najbardziej wyśmiewany reprezentant naszego kraju ostatnich lat.

Boenisch znalazł się w trudnej sytuacji. Długo wracał po kontuzji. Ponadto gdy był już zdrowy, ale nie wrócił jeszcze do optymalnej formy - niespodziewanie dostał powołanie na Euro 2012 od Franciszka Smudy. Kibice, dziennikarze, eksperci - wszyscy byli zaskoczeni tą decyzją. A chyba najbardziej sam zainteresowany. Ale co zrobić, miał nie przyjąć powołania na taki turniej?

Zaskoczenie z czasem było jeszcze większe, gdyż Boenisch grał na Euro w podstawowym składzie. Sebastian chyba sam czuł, że nie był wtedy w wielkiej formy. Ale miał powiedzieć: "Trenerze, może jednak nie ja? Może niech lepiej Wawrzyniak zagra?" To dość kłopotliwa sytuacja.

Jak go Franz wystawiał, to wypadało grać. Ale niestety narażał się tym samym Boenisch na ostrą krytykę. Zawiódł na Euro, jak większość. Może i walczył, ale dyspozycji nie dało się oszukać. A potem dopiero zaczęło się najgorsze - okienko transferowe. Długo szukał nowego klubu, po tym jak w maju 2012 odrzucił ofertę przedłużenia kontraktu z Werderem Brema. Może to była naiwna decyzja, ostatecznie jak widać nie. Ale ile się przy tym nacierpiał?

Nowy klub znalazł dopiero na początku listopada ubiegłego roku. Nic więc dziwnego, że drwin było co nie miara: że to ostatni piłkarz grający w podstawowej jedenastce na Euro, który nie ma klubu, że to kwintesencja postawy naszej kadry na mistrzostwach, że to dowodzi, jak źle wybrał Smuda itd itd.

Ale udało się, znalazł się wreszcie pracodawca dla Sebastiana. Co prawda, wydawało się, że Boesnich będzie typową "zapchajdziurą", tylko na moment potrzebną Bayerowi Leverkusen. Ale rzeczywistość okazała się odmienna. Zespół z Leverkusen musiał sięgnąć po Polaka z dwóch powodów. Po pierwsze, w tamtym czasie kontuzjowani byli dwaj obrońcy: Michal Kadlec i Daniel Schwaab. Branie gości z rezerw nie miało sensu na dłuższą metę. Po drugie, Boenisch był bezrobotny, więc mimo zamkniętego okienka transferowego, mógł dołączyć do drużyny.

- Sebastiana obserwowaliśmy już od dłuższego czasu. Będzie na pewno znaczącym wzmocnieniem drużyny - przekonywał wówczas dyrektor sportowy B04 Rudi Voeller.

Na ile była to kurtuazja, dyplomatyczna zagrywka, a na ile prawdziwe słowa? Chyba sam Voeller nie mógł się spodziewać, że jego wypowiedź znajdzie swoje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Bo przecież Polak nie grał od miesięcy w piłkę na poważnie, musiał trenować na własny rachunek.

Jak jest dziś? Mamy marzec, a Boenisch stał się podstawowym zawodnikiem Bayeru Leverkusen, który bije się o czołowe lokaty w Bundeslidze. Jest pełnoprawnym graczem, od niego trener Sami Hyypia często rozpoczyna ustawianie składu. Mimo, że obaj wspomniani wcześniej piłkarze (Kadlec i Schwaab) są już zdrowi. Wyjątkowo w ostatni weekend Boesnich cały mecz przesiedział na ławce rezerwowych. Nasz reprezentant jest wychwalany przed tamtejszych kibiców za pewność w destrukcji i świetne rajdy, niezwykle wzbogacające ataki Bayeru. Nic więc dziwnego, że niedawno Sebastian przedłużył kontrakt z klubem do 30 czerwca 2016. A miał być tylko tymczasowym rozwiązaniem.

Historia Boesnicha przypomina trochę casus Łukasza Piszczka. Niewielu może pamięta, ale gdy przechodził on latem 2010 roku z Herthy Berlin do Dortmundu, praktycznie nikt wówczas nie dawał mu szansę na regularną grę w Borussii. Miał być zmiennikiem dla Patricka Owomoyeli, który posiadał pewną pozycję w zespole od dwóch lat. Jednak na początku sezonu doznał on kontuzji i automatycznie Piszczek musiał wskoczyć za niego do składu. Jurgen Klopp nie miał nawet wyboru.

Kontuzja niemieckiego piłkarza o nigeryjskich korzeniach przedłużała się i przedłużała, a Piszczek grał tylko lepiej i lepiej. I tak oto Łukasz wyrósł na doskonałego bocznego obrońcę i nawet zdrowy Owomoyela nie był już w stanie wygryźć ze składu Polaka.

Wracając do Boenischa, jego sytuacja w Bayerze i forma mogą tylko cieszyć Waldemara Fornalika. Boki defensywy mamy całkiem mocne, bo Piszczek to uznana marka, choć w kadrze nie gra aż tak olśniewająco jak w Borussii. Co jednak nie znaczy, że źle. Ponadto dzięki zwycięstwu mistrza Niemiec nad Szachtarem, nasz obrońca nie podda się jeszcze operacji i stąd będzie mógł zagrać w najbliższych meczach eliminacyjnych. Mając na lewej Piszczak, na prawej Boenischa, możemy liczyć na względny spokój w tych rejonach boiska oraz ciekawe akcje ofensywne z udziałem tych zawodników.

 skrót meczu Polska - Australia i już na początku asysta Boenischa

Pamiętamy bowiem początki Sebastiana w naszej reprezentacji. Zadebiutował we wrześniu 2010 w spotkaniu z Ukrainą, a kilka dni później zagrał bardzo dobre spotkanie przeciwko Australii. Zaliczył świetną asystę przy bramce Lewandowskiego i wszyscy pełni nadziei ogłosili: "Mamy wreszcie klasowego lewego obrońcę". Niestety niedługo potem doznał kontuzji, z którą męczył się przez dłuższy czas. Dziś znów jest w formie, znów zasłużenie znalazł się w drużynie narodowej.

- Myślałem, że jestem twardy i potrafię wytrzymać długą przerwę od piłki, ale bywało tak, że nie byłe już w stanie tego znieść. Jestem młodym zawodnikiem, mam mnóstwo energii, ciągnęło mnie na boisko. I musiałem sobie powtarzać, że nie mogę. Koszmarne uczucie - nie móc robić czegoś, co daje ci radość - wspominał piłkarz w 2011 roku w wywiadzie dla sport.pl

Ostatnie miesiące nie należały do najłatwiejszych, ale dziś Sebastian znów zachwyca. Może trener Tomasz Hajto odwoła nawet swoje słowa o tym, że to jego zdaniem Sebastian Boenisch to najgorszy obrońca w historii reprezentacji Polski.

Czytaj więcej

Marko Cetkovic powraca niczym australijski bumerang!

Raz wpuszczony do naszej ekstraklasy zagraniczny piłkarski meteor, pozostaje w niej na kilka lat. Bez względu na prezentowane umiejętności lub wysokość zarobków. Po prostu zostaje i już!

GKS Bełchatów sprowadził Mouhamadou Traore z Pogoni Szczecin, Górnik Zabrze da kolejną szansę Ireneuszowi Jeleniowi, Tomaszowi Zahorskiemu oraz Grzegorzowi Boninowi, a Legia Warszawa sprawdzi w warunkach bojowych Tomasza Jodłowca. Prawdziwym transferowym "kitem" jest jednak wypożyczenie przez Podbeskidzie pięciokrotnego reprezentanta Czarnogóry, 26-letniego Marko Cetkovicia.

Urodzony w Titogradzie ofensywny (podobno) zawodnik drugiej linii był kiedyś lansowany jako wielki bałkański talent. Było w tym trochę prawdy, ponieważ Cetkovic w bardzo młodym wieku przedarł się do podstawowego składu FK Mladost i prezentował się tam całkiem nieźle. W wieku 19-lat trafił do Zety Golubovici. Serbia i Czarnogóra rok później zostały rozdzielone, a Marko nadal miał ważny kontrakt z FK Zeta (klubem czarnogórskim). Już w pierwszym sezonie istnienia nowej ligi, Zeta   zdobyła tytuł mistrzowski. Cetkovic wystąpił w 29 meczach swojej drużyny i strzelił aż osiem bramek. Jesienią mierzący 170 cm. wzrostu pomocnik po raz kolejny zmienił klub. Jego nowym pracodawcą został legendarny FK Partizan Belgrad. Czarnogórzec kosztował 300 tysięcy euro.

Cetkovic miał podbić świat, ale skończyło się na 6. występach. Na Partizan był najwidoczniej za słaby (przed czasami finansowego kryzysu Partizan mógł sobie pozwolić na ściąganie prawie wszystkich najbardziej utalentowanych bałkańskich zawodników). Niemniej do CV mógł dopisać sobie dwa kolejne sukcesy. Marko został bowiem zdobywcą Mistrzostwa Serbii 2007/8 oraz Pucharu Serbii. Zasmakował wielkiego futbolu, ale musiał wycofać się na z góry upatrzone pozycje.

Syn marnotrawny powrócił do ojczyzny i związał się z klubem FK Mogren. W Czarnogórze od razu odnalazł swoje miejsce. W Mogren spędził trzy sezony, podczas których dwa razy został mistrzem  kraju. Zdobywał gole, asystował, rozdawał autografy. Był wielką lokalną gwiazdą. Postanowił jednak po raz kolejny spróbować swoich sił w silnej lidze zagranicznej. Trafiło na naszą ekstraklasę.

Nie wiadomo, kto dokładnie wpadł na pomysł ściągnięcia Cetkovicia do Jagiellonii Białystok. Jesteśmy jednak przekonani, że Czarnogórzec został przez klub z Podlasia wybrany drogą losowania. Podpisano z nim kontrakt obowiązujący do końca sezonu 2013/14. Miał w naszej lidze czarować umiejętnościami technicznymi, a tymczasem stał się pośmiewiskiem. Gwiazda Mogren została ekstraklasowym cieniasem. Jednym z wielu dobrze opłacanych cieniasów. Bilans Marko w sezonie 2011/12? 19 spotkań, 0 bramek i tylko 2 asysty. 

"Messi z Czarnogóry" został wyczajony prawdopodobnie w internecie. Na youtube co drugi reklamowany piłkarz Messim (filmy wstawiają przeważnie menadżerowie zawodników lub ich rodzina). Niestety Leo jest tylko jeden i reprezentuje barwy klubu FC Barcelona.

Jak przystało na Messiego, Marko Cetkovic rzuca wyzwanie samemu Realowi Madryt! 

Z reprezentantem Czarnogóry trzeba było coś zrobić. W Jagiellonii nikt usługami Cetkovicia zainteresowany nie był i wysłano go do klubu o nazwie Buriram United. Filigranowy pomocnik  spędził w Tajlandii jesień 2012 i zdobył Puchar oraz Puchar Ligi. W 11 spotkaniach ustrzelił tam jedną bramkę. Jak grał? Tego nie wiemy - niestety nie oglądamy ligi tajskiej. Przypuszczamy, że nie zachwycał. 

Cetkovic powraca niczym australijski bumerang. Bohater naszego tekstu nie osiadł na stałe w Tajlandii, nie zamienił się w Robinsona Crusoe i nie osiadł na jednej z tysiąca małych wysp. Nie powrócił też do Czarnogóry. Wolał wrócić do Polski! Reprezentant Czarnogóry ma nadal ważny kontrakt z Jagiellonią i postanowił wycisnąć sok z naszych owoców do końca. Nie przesunięto go do Młodej Ekstraklasy tylko dlatego, że... wypożyczyło go Podbeskidzie. Prawdopodobnie ma tam zastąpić Ireneusza Jelenia.

Na chwilę obecną zastępowanie Jelenia wychodzi byłemu zawodnikowi Partizana całkiem nieźle (prezentuje się równie beznadziejnie). Nie przeszkadza swoim kolegom z drużyny, stara się nie przeszkadzać przeciwnikom. Po prostu gdzieś tam na boisku przebywa. Jest zwykłym, "szarym" ligowcem. Cetkovic wystąpił już w dwóch wiosennych spotkaniach Podbeskidzia. Ekstraklasy nie podbija, ale... cały czas jest w niej obecny. Obecny będzie prawdopodobnie również i w przyszłym sezonie, ponieważ jego kontrakt z Jagiellonią jest ważny do końca rundy wiosennej sezonu 2013/14. Jeśli więc Podbeskidzie nie będzie zainteresowane przedłużeniem wypożyczenia (raczej nie będzie) lub wykupieniem (pomysł wręcz samobójczy) filigranowego pomocnika, to Czarnogórzec powróci do Białegostoku. 

Film promocyjny przeznaczony dla działaczy z Polski. Przekaz? Kupcie Messiego z Czarnogóry - nie pożałujecie i oszczędzicie na scoutingu!

M.W.

Czytaj więcej

Ekspert rozwiewa wątpliwości: to była słuszna "czerwień" dla Naniego

Nie będziemy udawać ekspertów, bo po co. Ani chojraków, którzy obrzucają tureckiego arbitra Cuneyt Cakir najdorodniejszym mięsem. Na przepisach piłkarskich znamy się trochę, ale nie na tyle, by ferować wyroki, jak to robią niektórzy. Sprawą słusznej/niesłusznej czerwonej kartki dla Portugalczyka Naniego, który sfaulował Hiszpana Arbeloę, warto się zająć. Ale zanim się do tego podejdzie, lepiej zapomnieć o klubowych sympatiach, o emocjach i na chłodno przeanalizować tę decyzję.

Na początku wydawało mi się, że ewidentnie należy się Portugalczykowi kara w postaci wykluczenia z gry. Potem jednak przyszły powtórki, a wraz z nimi szereg wątpliwości. Nie trafił mocno? Chciał, nie chciał? Widział Hiszpana, czy tylko piłkę? Chciał przyjąć, a nie celował w brzuch itd. Rozterek sporo,  więc wczoraj już nie wiedziałem, co o tej sprawie myśleć. Dlatego najlepiej schować się w cień i oddać głos ludziom, którzy mają trochę większe pojęcie na ten temat. I odłożyć wszelkie dywagacje o stronniczości sędziego, który miałby podobno kibicować Barcelonie i Realowi na Twitterze.

Napisaliśmy więc do serwisu Sędzia Piłkarski PL by Ci wytłumaczyli nam, czy należała się żółta, czerwona, pomarańczowa kartak czy wszystkim należy się kubeł zimnej wody.

Odpisał mi redaktor Hubert Dembowiak z tegoż serwisu i wpierw wysłał mi takie coś: 

Fragment artykułu 12, dotyczącego właśnie tego typu incydentów jaki zaszedł tego wieczoru z udziałem Naniego: "Poważny, rażący faul. Zawodnik popełnia poważny, rażący faul wówczas, gdy używa nieproporcjonalnej siły lub brutalności w odniesieniu do zawodnika drużyny przeciwnej, kiedy walczą o piłkę będącą w grze. Atak nogami, który naraża na niebezpieczeństwo zawodnika drużyny przeciwnej, musi być traktowany jako poważny, rażący faul. Każdy zawodnik, który gwałtownie atakuje zawodnika drużyny przeciwnej,kiedy walczą o piłkę z przodu, z boku lub z tyłu, używajπc jednej lub obu nóg - czyniąc to z użyciem nieproporcjonalnej siły i narażając tego zawodnika na niebezpieczeństwo, popełnia poważny, rażący faul.

Przy poważnym, rażącym faulu korzyść nie powinna być stosowana, chyba że zastosowana korzyść stwarza realną szansę zdobycia bramki przez drużynę poszkodowaną. W takim przypadku zawodnika, który popełnił poważny, rażący faul, sędzia WYKLUCZA podczas najbliższej przerwy w grze. 

Poważny, rażący faul KARANY JEST WYKLUCZENIEM z gry winnego zawodnika. Grę przerwaną z tego tytułu wznawia się rzutem wolnym bezpośrednim z miejsca przewinienia (patrz Art. 13 - Miejsce wykonania rzutu wolnego), względnie rzutem karnym, gdy przewinienie miało miejsce w polu karnym".

Zacytowany artykuł 12 (str 118) jest wyjęty z Przepisów Gry w piłkę nożną (wyd. 2010/2011). Warto również przypomnieć tu o pokaźnym materiale "Interpretacje FIFA do Przepisów Gry oraz wytyczne dla sędziów" Tu macie link: http://t.co/sTTeyzkHdX

Od Huberta dostałem jeszcze rozwinięcie:

Sędzia nie może oceniać intencji, choć te nie były prawdopodobnie złe. Arbiter musi ocenić efekt akcji podjętej przez zawodnika. Tym efektem jest wejście korkami w ciało zawodnika. Czy jest to tylko nierozważność, czy niebezpieczne zagranie, odpowiedzcie sobie Państwo sami. 

To nie zależy, a przynajmniej nie powinno zależeć od tego, czy zawodnik krzyczy z bólu, czy wstaje dalej. Pan Cakir jest w karaniu takich zagrań bardzo konsekwentny i z pewnością zawodnicy zostali poinformowani przez sztab o jego warsztacie sędziowskim. Oczywiście, nie każdy atak korkami jest karany czerwoną kartką. Jednak, jeśli te korki lądują na ciele zawodnika po wejściu z dużym impetem, sędzia nie ma wyboru - to musi być czerwona kartka. Rodzaj meczu, atmosfera nie mają tu nic do rzeczy. Po zdecydowaniu się na tę odważną (choć jedyną prawidłową) decyzję, pan Cakir udowodnił, że jest sędzią najwyższej klasy, że umie radzić sobie z presją stadionu Old Trafford.

I jak Was przekonuje takie rozumowanie? Cóż, wydaje się, że ciężko dyskutować z samymi przepisami. Nawet jeśli tylko mniejszość popiera tę decyzję. Co w końcu takie dziwne nie jest, wszak eksperci stanowią mniejszości. Można być kibicem Realu, Manchesteru i mieć własne zdanie. To jasna sprawa, ale chyba lepiej zaufać tym, którzy mają wiedzę większą i są w danej materii bardziej kompetentni. Od razu zastrzegam: nie twierdzę, że przepisy są mądre. Ale są, jakie są i według nich sędzia musi oceniać dane zdarzenie. A, że w opinii wielu Pan Cakir swoją decyzją zabił mecz, to inna sprawa. Mógł ją podjąć, choć często wczoraj było powtarzane sformułowane, iż "niewiele ona ma wspólnego z tzw "duchem gry".

Na koniec podobne zdarzenie do tego, które miało miejsce wczoraj. Nie, nie De Jong w  finale Mistrzostw Świata 2010. Emmanuel Eboué.

Czytaj więcej

W katalońskiej bramce: Kto zastąpi Valdesa?

Wszystko, co dobre, kiedyś się kończy. Od wielu lat solidnym punktem FC Barcelony jest urodzony w 1982 roku Victor Valdes. Rodowity Katalończyk golkiperem został z przymusu. Swoją piłkarską karierę zaczynał jako piłkarz typowo ofensywny, dopiero w trakcie szkolenia (w akademii Barcelony i szkółce Tenerife) został ustawiony między słupkami (co zresztą średnio mu się spodobało). I choć mierzącemu 183 cm. wzrostu golkiperowi nie wróżono wielkiej kariery, to wielokrotnie zaskoczył ekspertów i obecnie należy do światowej bramkarskiej czołówki. Od sezonu 2003/2004 Victor Valdes regularnie występuje w barwach Dumy Katalonii. 

Bycie bramkarzem w FC Barcelonie jest jednak zadaniem raczej nudnym, ponieważ rzadko kiedy ma się dużo pracy. W skupieniu należy oglądać tiki-takę w wykonaniu Blaugrany i interweniować tylko w kluczowych momentach spotkania. Oczywiście czasami trzeba rozegrać mecz przeciwko Realowi Madryt albo jakiejś zagranicznej drużynie w Lidze Mistrzów. Jednak dzieje się to od święta i też trudno  jest wtedy udowodnić swoją bramkarską klasę. Szczególnie, że rywale FC Barcelony najczęściej decydują się na murowanie swojej połowy i grę z kontry. Po 350-tym spotkaniu robi się trochę nudno... W dodatku trzeba prowadzić zdrowy tryb życia oraz jeździć służbowym samochodem (przyjazd na trening Ferrari nie jest czymś mile widzianym).

Victor Valdes w Hiszpanii jest od dawna golkiperem numer dwa albo trzy. Podobno Katalończyk nie jest gorszy od Ikera Casillasa, ale od dekady nie może tego udowodnić. 31-letni Valdes trzykrotnie  wygrał Champions League, wielokrotnie zdobywał Mistrzostwo Hiszpanii i krajowe puchary. Czuje się jednak zawodnikiem niespełnionym. W swoim CV wpisane ma Mistrzostwo Świata oraz Mistrzostwo Europy, to w sukcesach reprezentacji udział miał raczej mały. Siedział tylko na ławce rezerwowych. 

W reprezentacji Hiszpanii Victor Valdes (po lewej) i Pepe Reina z ławki obserwują poczynania legendarnego Ikera Casillasa (w środku).

Nie chcąc pozostać na wieki wieków w cieniu legendy Ikera Casillasa, Victor Valdes musiał podjąć decyzję trudną i ryzykowną. Z punktu widzenia fanów Barcelony - niezrozumiałą. Zdaniem innych - niesłychanie ryzykowną. Kataloński bramkarz podjął decyzję o odejściu z Blaugrany. Wiadomo już, że Valdes nie przedłuży wygasającego w czerwcu 2014 kontraktu. Chce zasmakować rywalizacji w innej lidze. I poprzez dobrą grę, zastąpić Casillasa w bramce reprezentacji Hiszpanii. Jego agenci poinformowali, że zawodnik chciałby opuścić Camp Nou już w lecie 2013 roku. 

Dla katalońskiego klubu jest to informacja z jednej strony smutna, a z drugiej... wartościowa. Valdes zachował się fair i jego drużyna już teraz rozgląda się za jego zastępcą. Kandydatów jest sporo, ale trzeba będzie znaleźć kogoś pasującego do katalońskiej drużyny.

1. Jose Manuel "Pepe" Reina

Urodzony w 1982 roku Pepe Reina to faworyt niektórych piłkarzy Barcelony. Nie jest to nic dziwnego, bowiem golkiper Liverpool'u to wychowanek Blaugrany i... poprzednik Victora Valdesa. W latach 2000-2002 Reina wystąpił w 30 spotkaniach "Dumy Katalonii", skąd oddany został do Villarrealu. Od 2005 roku mierzący 188 cm. wzrostu "Pepe" występuje w Liverpool'u. Na początku swojej przygody w barwach "The Reds" prezentował się znakomicie, ale gra co najwyżej średnio. W latach 2006-2008 trzykrotnie wybierany był najlepszym bramkarzem Premier League. Było to jednak pół dekady temu. 

Nielubiany w Londynie Rafa Benitez (z lewej) oraz całkiem lubiany w Liverpool'u Pepe Reina

2. Marc-Andre Ter Stegen

Faworyt mediów. Urodzony w 1992 roku niemiecki golkiper jest piłkarzem podobnym do Valdesa (dobry technicznie, mierzy 185 cm. wzrostu), ale nie należy jeszcze do światowej czołówki. Ter Stegen to jeden z najlepszych niemieckich bramkarzy, lecz brak mu ogrania na najwyższym poziomie. Nie jest powiedziane, że Ter Stegen jest w stanie zastąpić Valdesa (moim zdaniem - nie). Młodemu bramkarzowi nie ufa również sztab szkoleniowy reprezentacji Niemiec. W jej pierwszym składzie wystawiony został tuż przed Euro 2012. Drużyna naszych zachodnich sąsiadów uległa w meczu towarzyskim Szwajcarii aż 3:5. Golkiper Gladbach bardzo szybko powędrował na ławkę rezerwowych kadry.

W Hiszpanii raczej z rezerwą podchodzi się do niemieckich bramkarzy. Wszyscy pamiętają bowiem casus Timo Hildebranda, który zawalił Valencii sezon 2007-8. Hildebrand przyszedł do klubu ze stolicy Lewantu jako gwiazda Bundesligi. Po serii katastrofalnych występów, musiał czym prędzej uciekać na z góry upatrzone pozycje. Obecnie całkiem nieźle radzi sobie w Schalke.

Utalentowany Marc-Andre Ter Stegen

3. Jose Manuel Pinto.

Serce FC Barcelony. Jako rezerwowy często czynnie uczestniczy w boiskowych wydarzeniach i "łapie" czerwone kartki. Urodzony w 1975 roku Jose Pinto w drużynie z Katalonii pełni rolę psychologa i ma wielu przyjaciół. Hiszpan zawsze wspiera kolegów, cały czas ma coś do powiedzenia. Nie przeszkadza mu rola rezerwowego, ale... z pewnością chciałby grać więcej. Mierzący 185 centymetrów wzrostu golkiper występuje w katalońskiej bramce od święta i nie prezentuje się najlepiej. Jednak kiedy w przeszłości (przed 2008 rokiem) zaliczał się do grona solidnych golkiperów La Liga, to oceniany był pozytywnie. Regularne występy w pierwszym składzie potrafią czasami czynić cuda. Jose Pinto następcą Valdesa? Tylko jako tymczasowe rozwiązanie.

Powszechnie w Katalonii lubiany Jose Pinto (po prawej) i Zlatan Ibrahimovic.

4. Thibaut Courtois

Wymysł mediów. Courtois wspaniale prezentuje się w barwach Atletico Madrid, ale do drużyny ze stolicy Hiszpanii jest tylko wypożyczony z Chelsea FC. W klubie Romana Abramowicza w bardziej lub mniej odległej przyszłości urodzony w 1992 roku Belg ma zastąpić Petra Cecha (który coraz częściej widywany jest w gabinetach lekarskich). Nie po to Coutois został sprowadzony za 9 milionów euro z KRC Genk, żeby odejść do Barcelony. 

Thibaut to całkiem niezły bramkarz, ale Valdesa zdecydowanie nie przypomina. Mierzy 199 centymetrów wzrostu i jest golkiperem w stylu Petra Cecha. Valdes w Barcelonie pełni funkcję bramkarza-libero. Courtois to golkiper, który najlepiej czuje się we własnym polu karnym. Dominuje w powietrzu, ale gorzej od "V-V" gra nogami. Jego podania do najcelniejszych nie należą (szczególnie te dalekie).

5. Wychowanek. 

Być może FC Barcelona da wkrótce szansę jakiemuś obiecującemu młodemu bramkarzowi. W końcu drużyna z Katalonii wielokrotnie stawiała na wychowanków swojej legendarnej akademii. Bramkarzami drużyny "B" są: prawie 24-letni Oier Olazabal (1 występ w pierwszej drużynie) oraz jego rówieśnik Jordi Masip. To golkiperzy już doświadczeni, ukształtowani piłkarsko. Być może otrzymają od sztabu szkoleniowego pierwszego zespołu szansę. 

FC Barcelona to drużyna powszechnie znana i lubiana. Zespół z Katalonii często odnosi sukcesy i przy okazji zarabia sporo pieniędzy. Nie wykluczamy więc kupna przez drużynę Tito Vilanovy golkipera o światowej klasy reputacji. Kogoś, kto nie figuruje na naszej liście (opartej na doniesieniach prasowych). Na świecie jest wielu bramkarzy, którzy by się nad ofertą z Barcelony pochylili. Być może już niedługo pojawią się plotki o możliwym transferze do Katalonii takich zawodników, jak: Gianluigi Buffon, Petr Cech, David de Gea, Fernando Muslera, Volkan Demirel, Salvatore Sirigu czy Vicente Guaita. W polskich mediach na pewno pojawi się coś o chęci pozyskania przez FC Barcelonę Wojciecha Szczęsnego. Ten temat powraca co jakiś czas, ale... jeszcze kilka lat temu na Camp Nou przeprowadzić miał się Artur Boruc. Podobno...

Lansowani przez polskie media następcy Messiego i Valdesa.

 M.W.

Czytaj więcej

"Piłkarze to są w Lidze Mistrzów, a Ekstraklasie grają co najwyżej zawodnicy."

  Witamy w krainie T-Mobile Ekstraklasy. W Polskiej lidze zawodnikiem może zostać każdy - największy drewniak, gość z dwiema lewymi nogami, czy zwykły chłopiec, który niemiłosiernie był szykanowany przez swoich kolegów z klasy za to, że w przerwie bawił się z dziewczynkami, a nie biegał z brygadą naśladując Stalone'a z filmu "Rocky". Jednym słowem: chcesz pograć w najlepszej lidze w Polsce, zarabiać fantastyczne pieniądze i co nocy bawić się w nocnych klubach - wystarczy, że nie masz zbyt dużego mięśnia piwnego, a fajnie by było, jakbyś miał w CV jakiś zagraniczny klub, lub grę w reprezentacji. Niezależnie jakiej.

Fałdy Murasia. Metafora naszej piłki

    Piszę tak, bo sezon 2012/2013 jest kolejnym absurdem w historii naszej ligi. Po raz kolejny żadna drużyna nie chce wygrać tytułu Mistrza Polski! Legia - remisuje z najśmieszniejszym w lidze Bełchatowem; Górnik przegrywa na własnym terenie z Jagiellonią, gdzie najgroźniejszym zawodnikiem na boisku jest 17-letni Adam Dźwigała; Śląsk Wrocław w słabym terminie (Niedziela, 17:00) ledwo remisuje z Koroną; Lech Poznań przegrywa z chudą do szpiku kości Polonią Warszawa. "Czarne Koszule" jako jedyny klub z czołówki sięgnęły w ten weekend po trzy punkty. Tak. Ta sama Polonia, z której zimą uciekło 7 podstawowych piłkarzy! Klub w którym najlepiej zarabiający zawodnik, byłby w płacowym "bagnie" na Bułgarskiej. Z kolei na Łazienkowskiej postrachem Kuciaka był Kamil Wacławczyk, a w środku pola nie dominował zarabiający 100 tys. zł miesięcznie Ivica Vrdoljak, lecz jego boiskowe vis-à-vis - Patryk Rachwał (prawdopodobnie około 5-10 tys. zł miesięcznie). Świat się wali? Nie, w tej lidze - to po prostu standard.

    Tytułem moich krótkich poniedziałkowych rozważań, nie mogło być nic innego, jak słynne powiedzenie Ekstraklasowego walczaka - Daniela Gołębiewskiego z Polonii Warszawa. "Piłkarze to są w Lidze Mistrzów, a Ekstraklasie grają co najwyżej zawodnicy". Cholera, Daniel - chapeau bas!  Gdy czasami czytam o tym, że Tomasz Jodłowiec jest najlepszym obrońcą w Ekstraklasie, a młody talent Szymon Pawłowski (27 lat) powinien za chwilę wkręcać w ziemię piłkarzy Bundesligi, to naprawdę zaczynam się zastanawiać w jakim kierunku zmierza nasza rodzima liga.. Wracając jednak do samego Gołębiewskiego - mam wielki szacunek dla tego piłkarza. Gdy jako młody zawodnik, Daniel przechodził do Polonii z Bugu Wyszków (wtedy WOSIR Wyszków), każdy kto widział "Dyzia" w akcji śmiał się do rozpuku. Daniel miał wielkie problemy z techniką na tle swoich wyszkolonych kolegów, nie mówiąc już o strzałach na bramkę czy dryblingu. Ale nie można było mu odmówić jednego - walki od pierwszego, do ostatniego gwizdka. I dziś polska Ekstraklasa zweryfikowała. Z wicemistrzowskiego składu juniorskiego Polonii Warszawa ostał się właściwie tylko Cezary Wilk i właśnie Daniel Gołębiewski. I ten przykład ewidentnie nam pokazuje: może i nie jesteś wirtuozem, może nie zawsze trafisz czysto w piłkę, może czasem plączesz się o własne nogi - ale jeśli walczysz i biegasz - to w Ekstraklasie na pewno zostaniesz solidnym graczem.

Daniel Gołębiewski od tej rundy jest kapitanem Polonii. Zasłużenie.

   Gwoli zakończenia. Jakie umiejętności powinien posiadać młody zawodnik, by zawojować Naszą Ekstraklasę? Dobra kondycja - to przyda się na pewno. Fajnie by było, jeśli taki piłkarz zawodnik by miał całkiem dobre przyspieszenie i robił tak minimum 5 rajdów na jedno spotkanie. Na solidnego gracza te cechy już wystarczą. W tej chwili mamy już  "wymodelowanego" Tomasza Jodłowca, Mateusza Klicha i Rafała Boguskiego. Jak dodamy do tych cech jeszcze ambicje i jedną dowolną cechę, to zdobędziemy profil topowego gracza T-ME. Więcej nie potrzeba. Bardzo przykre, ale jakże prawdziwe. Ale co poradzić, kiedy w naszej lidze niemalże emerytowany Serb zarabia 8 tys. euro za strzelenie bramki, a gwiazdą czołowego zespołu zostaje Fin, który w swojej karierze jeszcze niczego specjalnego nie osiągnął. T-Mobile Ekstraklasa jest już daleko za murzynami. Wiem tylko jedno - na polskich boiskach już nic mnie nie zdziwi. Jak napisałem na Facebookowym profilu "Podbramkowo" - w tej lidze o mistrzostwie powinien decydować jeden rzut kostką. Ale jak powiedział jeden z naszych czytelników - ale przecież wtedy Legia i Lech miałyby szansę na tytuł. A jak spojrzę na ostatnie wyniki - chyba same by tego nie chciały.



JO

Czytaj więcej

Maluch w Formule 1. Legia 0:0 GKS Bełchatów

Dwa mecze, ujemny bilans bramkowy i tylko jeden punkt - tak właśnie w 2013 roku prezentuje się ligowy dorobek Legii Warszawa, która w wyścigu Formuły 1 wystawiła najwyraźniej... małego fiata.

Dokonane w zimowym okienku transferowym zakupy miały wznieść drużynę lidera T-mobile Ekstraklasy na wyższy poziom. Z drużyny Jana Urbana odszedł tylko Rafał Wolski, doszlo za to czterech całkiem niezłych zawodników. Doskonały w rundzie jesiennej (w barwach Polonii) Władimer Dwaliszwili, wielokrotnie grający z orzełkiem na piersi (lub na klatce piersiowej) Tomasz Jodłowiec, utalentowany Bartosz Bereszyński oraz solidny i słynący z waleczności Tomasz Brzyski. Wyzdrowiał również doświadczony Marek Saganowski, który potrafi strzelać gole.

Legia przestała być skazana w ataku wyłącznie na Ljuboję. Na lewej obronie ambitnego konkurenta  "dostał" Jakub Wawrzyniak. Spokojnie odstawiony na boczny tor mógł zostać Marko Suler, który aktywny ostatnio jest wyłącznie na facebook'u.

"Wojskowi" mają więc: szeroką kadrę, wielu piłkarzy doświadczonych i ogranych na najwyższym poziomie, kilku reprezentantów różnych krajów, niezwykle utalentowanych juniorów oraz dwunastego zawodnika - fanatycznych kibiców. Miał być hit i spacerek po złoto (i Ligę Mistrzów), ale na chwilę obecną drużyna lidera przypomina ekipę znanych i lubianych wyśmiewanych przez wszystkich przedszkolaków w latach 90-tych kitowców (z serialu Power Rangers).

Do czego jeszcze można porównać drużynę Legii w aktualnej formie?

Do tego właśnie samochodu. Skład Legii prezentuje się wyjątkowo pięknie - tak samo, jak załączony na moim zdjęciu z piątkowej imprezy mały fiat. W Legii mamy dream team, zaś fiat ze zdjęcia został przepięknie "odpimpowany". Zarówno z piłkarzami "Wojskowych", jak i z "Maluchem", wszyscy chcą robić sobie zdjęcia. I mają rację - zawodnicy są nieźli, a Fiat jest designerski (oraz całkowicie sprawny). Królami warszawskich parkietów są piłkarze Legii, ale nie ustępuje im w tym niepozorny samochód. Którego czasami trzeba było pilnować przed nadmiernym rozbujaniem (czy piłkarzy drużyny z Warszawy ktoś pilnuje?)

Małym fiatem nie można jednak wygrać wyścigu w Formule Pierwszej. Jest przepiękny i fotogeniczny, - ozdobiony twórczością utalentowanych młodych architektów, ale na torze rajdowym ustępuje znacznie bardziej sportowym pojazdom.

Kolejny beznadziejny mecz Legii pokazał, że aktualnym składem nie można wygrać meczu. Piłkarze jak na naszą ligę są gwiazdami, ale (w obecnej formie?) nie potrafią pokonać drużyny outsidera. Mimo designerskiego autokaru (kosztował 2 miliony złotych, ale wygląda słabiej od powyższego małego fiata), wysokich pensji i zagranicznych zgrupowań.

Różnica pomiędzy składem Legii, a małym fiatem jest dosyć spora: Drużyna Jana Urbana musi występować w ekstraklasie i powinna ma obowiązek ją wygrać (taki został wyznaczony cel). A mały fiat nie musi brać udziału w rajdach samochodowych - jest on bowiem bardzo ładnym miejskim samochodem osobowym.

Nowy autokar Legii. Pozyskany podobno na prośbę piłkarzy.

Teraz wszystko zależy od profesjonalizmu zawodników drużyny ze stadionu Pepsi Arena oraz umiejętności sztabu szkoleniowego. Nie ma już miejsca na eksperymenty i narzekanie. Trzeba biegać, szybko operować piłką, stosować pressing i zdobywać gole. Mistrz musi dominować. 

Aby jeszcze myśleć o tytule najlepszej drużyny w Polsce, Legia musi wygrywać. Punktów dla "Wojskowych" nie zdobędzie prezes. Mogą je zdobyć tylko i wyłącznie piłkarze. W końcu to oni grają w piłkę. Zawodowo.

M.W.

Czytaj więcej

Jonathan Legear - zabójcza broń Tereka

Niemalże każdy klub w Europie chce mieć swojego Hazarda, ale nie wszystkich na takiego piłkarza stać. Dodatkowym problemem jest ograniczona liczba Hazardów (jest ich dwóch) lub ich wysokiej klasy substytutów. W reprezentacji Belgii występuje wielu utalentowanych zawodników, ale nie da się nimi wzmocnić wszystkich możnych futbolowego świata. Kluby z całego świata ściągają więc tańsze odpowiedniki. Nie wszystkie są jednak bezpieczne.

Dlatego też każdy zainteresowany posiadaniem belgijskiej gwiazdy kupuje takiego "Hazarda", na jakiego go stać. Zenit sprowadził Axela Witsela, Everton ściągnął Kevina Mirallasa, Christian Benteke przeszedł do Aston Villi, a Jonathan Legear występuje w Tereku Grozny. Wszyscy obdarzeni są większym lub mniejszym talentem piłkarskim, ale ten ostatni... najbardziej znany jest ze swoich spektakularnych osiągnięć pozaboiskowych. Kim jest kolega z drużyny Macieja Rybusa i Marcina Komorowskiego?

Jonathan Legear urodził się w 1987 roku w Liege i rozpoczął swoją karierę w szkółce Standardu. Po pewnym czasie utalentowanego juniora podkupiła akademia Anderlechtu. W Brukseli wielokrotny reprezentant juniorskich reprezentacji Belgii zadebiutował w seniorskiej piłce. Piłkarzem pierwszej drużyny "Fiołków" został w wieku 17 lat. 

Legear stosunkowo szybko przebił się do pierwszego składu Anderlechtu. Postacią pierwszoplanową stał się rok po odejściu Michała Żewłakowa do Olympiacosu. Od sezonu 2007/8 młodziutki Legear regularnie brylował w pierwszej jedenastce i nieźle spisywał się w europejskich pucharach. Wraz z dobrą grą i sukcesami (mistrzostwo Belgii i Puchar 2006 oraz 2007, Puchar Belgii 2008), w życiu błyskotliwego skrzydłowego pojawiły się także gigantyczne pieniądze. Legear coraz więcej czasu zaczął poświęcać rozrywkom i nie wzniósł się na wyższy poziom sportowy. Na ligę belgijską to jednak wystarczało. Na brawurową jazdę samochodem - już nie.

Po raz pierwszy o Legearze-rajdowcu zrobiło się głośno w roku 2009. Ofensywny pomocnik interesował się samochodami oraz imprezami. Pewnego razu postanowił połączyć swoje pasje i wjechał swoim BMW w dom. Był pod wpływem alkoholu i został za swoje zachowanie ukarany karą... 50 godzin prac społecznych. 

Samochód Legeara po bliskim spotkaniu z pewnym domem.

Niedługo potem Anderlecht wygrał ligę belgijską (w 2010 roku), a ofensywnego zawodnika po raz pierwszy powołano do dorosłej reprezentacji Belgii. Skończyło się tylko na dwóch występach, ale były to  spotkania w meczach o punkty. 

Wkrótce popularne "Fiołki" zdecydowały się sprzedać swojego notorycznie imprezującego zawodnika po zakończeniu kolejnego sezonu. Wiadomo było, że skrzydłowy lepszy już prawdopodobnie nie będzie. Sprawiającego problemy 23-letniego zawodnika można było się pozbyć i przy okazji zarobić sporo pieniędzy.

Legear świętuje mistrzostwo Belgii.

W sierpniu 2011 roku Terek Grozny zapłacił za Legeara 4,5 miliona euro. Belg związał się z czeczeńską ekipą kontraktem ważnym do czerwca 2014. W Barwach Anderlechtu wystąpił łącznie w 122 spotkaniach, w których zdobył 19 goli.

Legear nie podbił ligi rosyjskiej i z marszu został tylko piłkarzem szerokiego składu. Jeśli bowiem zawodnik Tereka nie prezentuje odpowiedniej formy sportowej, to nie ma dla niego miejsca w pierwszym składzie. Belg demonem pracy nigdy nie był, a do Rosji przyciągnęły go najprawdopodobniej tylko wysokie zarobki... Sam talent jednak czasami nie jest wystarczający...

Latem 2012 Legear po raz kolejny dał poznać się jako raczej słaby rajdowiec. Swoim samochodem Porsche Panamera piłkarz Tereka wjechał o godzinie piątej rano do środka stacji benzynowej firmy Esso położonej w Tongeren (Belgia). Podobno pomylił gaz z hamulcem.

Poziom alkoholu w organiźmie sportowca podobno tylko nieznacznie przekraczał dozwolone granice. Legearowi odebrano prawo jazdy na... dwa tygodnie. Straty zdemolowanej stacji benzynowej oszacowano na około 300 tysięcy euro. Na szczęście w budynku przebywało mało ludzi (była to sobota) i tylko jedna osoba została ranna. Legear przeprosił wszystkich poszkodowanych i momentalnie uciekł do Rosji. Niedługo potem doznał jakiejś drobnej kontuzji, do gry powrócił w połowie września.

W sezonie 2012/13 25-letni Legear nie jest kluczowym piłkarzem drużyny z Czeczenii. Terek odnosi sukcesy, ale belgijski skrzydłowy na murawie pojawił się tylko ośmiokrotnie. W ciągu 318 minut zdobył gola i zaliczył jedną asystę. Często był zmieniany. Były piłkarz Anderlechtu stopniowo coraz bardziej zawodzi, a jego wartość transferowa szacowana jest obecnie na dwa miliony euro (ale pewnie nikt go by za tyle nie kupił). Być może jeszcze w tym okienku transferowym Belg zostanie zmuszony do zmiany zespołu.

Czy Jonathan Legear zamieni piłkę nożną na rajdy samochodowe?

Raczej nie, ale kolejnym krokiem w karierze dwukrotnego byłego reprezentanta Belgii może być w bardziej lub mniej odległej przyszłości transfer do któregoś z zespołów polskiej ekstraklasy. Nie tacy atleci występują już w naszej ekstraklasie...

Rok 2009. BMW X5 22-letniego wówczas Jonathana Legeara po liftingu.

Lato 2012. Legear wpada do stacji benzynowej na drobne zakupy.

Czytaj więcej