Nie taki Urugwaj straszny...

Już w środę 14 listopada, reprezentacja Polski Waldemara Fornalika, zmierzy się z aktualnym mistrzem Ameryki Południowej - Urugwajem. I choć będzie to jedynie mecz towarzyski, to podopieczni Oscara Tabareza przyjadą do Gdańska nie tylko, żeby potruchtać po boisku. W kadrze powołanej przez selekcjonera tego kraju znaleźli się m.in: Diego Forlan, Luis Suarez czy Edinson Cavani. Na papierze reprezentacja Urugwaju jest zdecydowanym faworytem meczu, jednak wszystko wygląda na to, że nie powinniśmy ich się obawiać.

    Podopieczni Oscara Tabareza w niczym nie przypominają drużyny, która na ostatnim mundialu wywalczyła czwarte miejsce. Urugwaj w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Brazylii zajmuje dopiero 5. miejsce i jeśli tak skończyłaby się rywalizacja w ich grupie, to zabrakłoby ich na następnym mundialu (premiowane są pierwsze 4 zespoły). Ostatni raz Urugwaj wygrał mecz 10 czerwca, kiedy odnieśli pewne zwycięstwo 4:2 z reprezentacją Peru. Od tamtej pory zespół nazywany"Charrúas" w jesiennych rozgrywkach zdobył tylko jeden punkt i to w starciu ze słabym Ekwadorem - w dodatku na swoim stadionie. Poza tym notowali same bolesne porażki: 4:0 z Kolumbią, 3:0 z Argentyną, i 4:1 z Boliwią (!). Zdecydowanie w zespole Tabareza zawodzą piłkarze ofensywni, którzy w klubach są gwiazdami i prezentują świetną postawę, a na meczach kadry nie potrafią się wstrzelić w bramkę przeciwnika. Zarówno Luis Suarez jak i Edinson Cavani podczas jesiennych meczów, strzelili dla reprezentacji tylko po jednej bramce. Dodatkowo fatalnie spisuje się defensywa Urugwaju, na co wskazuje strata 12 goli w ciągu 4 meczów - co oczywiście daje fatalną średnią trzech straconych bramek na mecz!

        Nie wiadome jest także, ilu kluczowych zawodników reprezentacji Urugwaju, wybiegnie na murawę w środowy wieczór. Wśród powołanych przez selekcjonera Tabareza, znajduje się także pięciu debiutantów: bramkarz: Rodrigo Munoz; obrońcy: Alejandro Silva, Matias Aguirregaray; pomocnik: Mauricio Pereyra; napastnik: Christian Stuanti. Być może przed zbliżającymi się eliminacjami do Mistrzostw Świata w Brazylii, Tabarez będzie chciał sprawdzić nowych zawodników, nie ryzykując możliwą kontuzją największych gwiazd zespołu. Największa gwiazda Urugwaju - Diego Forlan pomimo swoich 33 lat na karku, wciąż nie zrezygnował z grania w kadrze narodowej, jednak ponoć nie jest zbyt zainteresowany graniem w meczach towarzyskich. Oczywiście zawodnik być może wystąpi w Gdańsku - jednak wiadome jest, że nastąpi to dopiero wtedy, jeśli otrzyma on odpowiednią premię za występ w meczu o "pietruszkę".

foto: Reuters

     Kogo możemy się obawiać? Z pewnością Edinsona Cavaniego, który prezentuje znakomitą formę w swoim klubie. Podczas ostatniej potyczki Napoli z Dnipro Dniepropietrowsk w Lidze Europy, zawodnik ten strzelił aż 4 gole! Dodatkowo zawodnik wraz z objawieniem Serie A - Stephan El Shaarawy prowadzi w klasyfikacji strzelców, mając na swoim koncie 8 bramek. Innym zawodnikiem, który może zabronić bramce biało-czerwonych, może być Luis Suarez. Pomimo problemów Liverpoolu FC, którzy notują jeden z najsłabszych startów w historii, zawodnik jest jednym najjaśniejszych ogniw w ekipie Brendana Rodgersa, w której strzelił tak jak jego reprezentacyjny kolega - 8 bramek w lidze. Oczywiście bez krycia nie może pozostać również Diego Forlan - to w końcu gwiazda zespołu bez którego Urugwaj nie zdołałby dojść na Mistrzostwach Świata w 2010 roku, aż do półfinału.

     Wszystko wskazuje na to, że reprezentacja Polski nie powinna drżeć przed drużyną Urugwaju. Niezależnie, czy Oscar Tabarez postanowi wystawić gwiazdy czy debiutantów w pierwszej jedenastce,
to ekipa z Ameryki Południowej jest zdecydowanie w naszym zasięgu. Należy jedynie wykorzystać ich słabe punkty, np. fatalną formę defensywy, czy dokładnie dopilnować, by ich snajperzy jak najrzadziej dochodzili do sytuacji podbramkowych. I choć to czy wygramy czy jednak padniemy przed ekipą Tabareza, zalezy jedynie od piłkarzy, to jednego jesteśmy pewni: nie taki Urugwaj jest straszny, jak go malują.

       Kadra Urugwaju na towarzyski mecz z Polską:

Bramkarze: Fernando Muslera (Galatasaray Stambuł), Martin Silva (Olimpia Asuncion), Rodrigo Munoz (Libertad Asuncion);

Obrońcy: Matias Aguirregaray (CFR Cluj), Alejandro Silva (Olimpia Asuncion), Maximiliano Pereira (Benfica Lizbona), Alvaro Pereira (Inter Mediolan), Diego Lugano (Paris Saint Germain), Diego Godin (Atletico Madryt), Sebastian Coates (Liverpool), Mauricio Victorino (Cruzeiro Belo Horizonte), Martin Caceres (Juventus Turyn);

Pomocnicy: Alvaro Gonzalez (Lazio Rzym), Alvaro Fernandez (Chicago Fire), Egidio Arevalo Rios (Palermo), Diego Perez (Bologna), Walter Gargano (Inter Mediolan), Sebastian Eguren (Libertad Asuncion), Cristian Rodriguez (Atletico Madryt), Mauricio Pereyra (Lanus), Gaston Ramirez (Southampton), Nicolas Lodeiro (Botafogo Rio de Janeiro), Gonzalo Castro (Real Sociedad San Sebastian);

Napastnicy: Luis Suarez (Liverpool), Edinson Cavani (Napoli), Sebastian Fernandez (Malaga), Diego Forlan (Internacional Porto Alegre), Sebastian Abreu (Figueirense), Emiliano Alfaro (Al Wasl), Cristian Stuani (Espanyol Barcelona).

foto: Getty Images

Czytaj więcej

Tytuł mistrzowski wędruje do Miasta Kontrastów. W Rio zaczyna się karnawał!

Po emocjonującym sezonie brazylijskiej Serie A znamy już tegorocznego triumfatora tych rozgrywek. Kto wygrał? Czy był to Santos z fantastycznym i "boskim" Neymarem? Nie! Sao Paulo z Lucasem Mourą i Luisem Fabiano? Nie! Atletico Mineiro z czarującym na boisku Ronaldinho? Też Nie! A może Flamengo z Vagnerem Love, Liedsonem oraz Ibsonem? PUDŁO! Tytuł wędruje do....

Fluminense. Nieoczekiwanie drużyna z Rio w sezonie 2012 całkowicie zdominowała rozgrywki Serie A i na trzy kolejki przed końcem ligi ma 10 punktów przewagi nad Gremio (trzecie jest Atletico Mineiro). Nowy Mistrz Brazylii na chwilę obecną przegrał tylko w trzech spotkaniach i może się pochwalić dodatnim bilansem bramkowym + 31 (jeśli chodzi o bilans, to Atletico Mineiro ma +25). Jak przystało na zwycięzców, jest to drużyna skuteczna w obronie i bezwzględna w ataku. W tym sezonie drużyna trenera Abela Bragi wygrała również Mistrzostwa Stanowe (stanu Carioca) i puchar Taca Guanabara.

Największą gwiazdą Fluminense jest 29-letni napastnik, Fred. W latach 2005-2009 w barwach Olympique Lyon trzykrotnie wygrał Ligue 1 i zrobił w Europie całkiem niezłe wrażenie. Nie grał w każdym spotkaniu, ale był pierwszym zmiennikiem Karima Benzemy i Milana Barosa. W lutym 2009 rozwiązał za porozumieniem stron umowę z Lyonem i podpisał pięcioletni kontrakt z Fluminense. Od tamtej pory czaruje w ojczyźnie. 56 bramek i wiele asyst w 84 meczach. To właśnie Fred jest ojcem tegorocznego sukcesu klubu z Rio i aktualnym liderem klasyfikacji strzelców (19 goli - w tym 4 z karnych i aż 12 asyst!). To jego drugi tytuł z Fluminense, poprzedni zdobył w 2010 roku.

Drugim rodzicielem tytułu został nieco już w Europie zapomniany... Deco! Brazylijski reprezentant Portugalii, była gwiazda FC Porto oraz Chelsea. W tym sezonie walczył z drobnymi kontuzjami, ale też przyczynił się do zdobycia upragnionego tytułu (również po raz drugi w karierze). Ma 35 lat, ale nadal jeszcze czerpie radość z biegania po boiskach.

A pozostali mistrzowie? O kilku z nich również warto wspomnieć.

Thiago Neves - Aktualny reprezentant Brazylii, ofensywny pomocnik. Brazylijski odpowiednik Sebastiana Mili. Ten 27-latek grał już w HSV Hamburg i Al Hilal (17 bramek w 31 meczach). Ale najlepiej jest mu w ojczyźnie, gdzie jest ulubieńcem kibiców i gwiazdą zespołu. Ostatnio próbowany w kadrze "Kanarków".

Diego Cavalieri - Trzydziestoletni bramkarz. Miał zastąpić w bramce reprezentacji Didę, ale został przeciętniakiem. W młodości grał w Palmeiras, a potem przeszedł do Liverpoolu. Tam zawiódł i po dwóch latach podpisał kontrakt z Ceseną. Włoskiej Serie A nie podbił, w swoim klubie wystąpił raz - w Pucharze Włoch i wrócił do Brazylii. W ojczyźnie prezentuje się przyzwoicie. Mocny punkt Fluminense. 

Thiago Carleto - Niespełniony talent, który nadal jest "młodym talentem". Grał w Valencii i wielu zespołach krajowych. Na wypożyczeniu z Sao Paulo. W Fluminense także "gra ogony" i raczej nie zostanie wykupiony. Czy ten obecnie 23-letni piłkarz jeszcze kiedyś oczaruje futbolowy świat? Nie sądzimy, ale nadal próbuje swoich sił w mocnych zespołach.

Rafael Sobis - Rocznik 1985. Swego czasu był gwiazdą Betisu. Wróżono mu transfer do znacznie lepszej drużyny, ale wybrał jednak petrodolary. Przez 4 lata związany był kontraktem z zespołem Al Jazira (dwukrotnie wypożyczany do ojczyzny). Aktualnie pomaga Fredowi w ataku i z zadania wywiązuje się całkiem nieźle. W lipcu Fluminense wykupiło go za 8,75 mln dolarów i związało się z niziutkim (172 cm wzrostu) napastnikiem trzyletnią umową. Zwolennikiem sprowadzenia Sobisa był sam trener, Abel Braga. Przed przejściem do Fluminense, ten mierzący 190 cm wzrostu szkoleniowiec prowadził klub... Al Jazira!

Wellington Nem - Odkrycie sezonu. 20-letni ofensywny pomocnik czaruje na boiskach krajowych i puka do bram Europy. W roku 2012 trzykrotnie pojawił się w składzie dorosłej reprezentacji Brazylii. W tym sezonie w lidze zdobywca 6 bramek w 26 spotkaniach. Liczy na występ na Mundialu 2014. Jest to możliwe.

A teraz kilka słów o przegranych sezonu. Po sprzedaży kilku kluczowych graczy (niedawno odeszli między innymi: Ganso, Borges i Danilo), Santos jest drużyną tylko jednego piłkarza - Neymara. 20-latek dokonuje rzeczy niemożliwych, ale nie jest maszyną (12 goli, 4 asysty - przy poczynaniach Freda jest to wygląd bardzo mizerny). Klub z miasta Santos (ze stanu Sao Paulo) zajmuje aktualnie dziewiąte miejsce w tabeli i raczej nie wystąpi w kontynentalnych pucharach. A Neymar? Chce się dalej rozwijać i być może już w zimie trafi do Europy. 

Clarence Seedorf. Dlaczego Holender - jedna z legend Europejskich Pucharów, gra w Brazylii? Bo z tego właśnie kraju pochodzi jego żona. Urodzony 36 lat temu w Surinamie ofensywny pomocnik radzi sobie w brazylijskiej Serie A znakomicie. W 18 meczach zdobył aż 8 goli i jest liderem swojej drużyny. Taki skuteczny w ataku nie był... nigdy. Przypadek? Wątpię! Seedorf dużo strzela, bo w środku pomocy towarzyszy mu Renato - urodzona w 1979 roku była gwiazda Sevilli i kadry Brazylii.  Drużyna Botafogo zajmuje piąte miejsce w tabeli ligowej i nadal ma szanse na puchary. 

Ronaldinho występuje aktualnie w Atletico Mineiro. Jest największym turbokozakiem tego zespołu i dzięki temu boiskowemu (i pozaboiskowemu) czarodziejowi, ta mało znana drużyna ma szanse na grę w pucharach. A "Ronni" na powrót do kadry Brazylii.

Słynny Adriano. Szansę na odbudowę kariery dostał niedawno od Flamengo (roczny kontrakt). Ostatnio ten wyraźnie ociężały napastnik... zniknął, a potem... pojawił się i powiedział, że chwilowo rezygnuje z gry w piłkę. Ale że zamierza wrócić za pół roku. Wróci?

Największe gwiazdy Fluminense - Fred i Deco. Mistrzowie Brazylii 2012.

Czytaj więcej

Brazylijski pomysł na rozgrywki piłkarskie w Polsce.

Od wielu lat w naszym kraju ciągnie się debata nad formą rozgrywek piłkarskich. Sezon trwa za krótko (kilka miesięcy wakacji), a zawodnikom trzeba dużo płacić. Pieniędzy od sponsorów jest mało (bo mało kto lubi fundować ludziom urlopy) i wiele drużyn boryka się z problemami finansowymi (a przy okazji sprowadza zagranicznych sportowców z przypadku). Europejskie puchary kończymy już na samym początku, a w Lidze Mistrzów możemy oglądać naszych wschodnich sąsiadów - Białorusinów i Ukraińców. Jesteśmy coraz niżej w światowych rankingów i coś wypada zmienić. Wpadłem na nieco brazylijskie rozwiązanie tego ogólnopolskiego piłkarskiego problemu.

Nie da się zwiększyć liczby drużyn w ekstraklasie, skoro nawet te grające obecnie w najwyższej klasie rozgrywkowej mają problem z uzyskaniem licencji. W dodatku kością niezgody zawsze stają się prawa  marketingowe związane z uczestnictwem w T-Mobile ekstraklasie. Wszystkie inne zmiany w obowiązujących w formule rozgrywek na najwyższym poziomie w Polsce także na chwilę obecną nie wchodzą w grę. Struktura lig krajowych przypomina w naszym kraju domek z kart - jeśli wyciągniesz cokolwiek, to reszta się załamie. Poza tym - czy naprawdę powiększenie ligi do tych 18 czy 20 klubów spowoduje, że więcej szans na grę dostaną młodzi Polacy? Nie sądzę. Rozwiązaniem muszą być krótkie (ale intensywne) oraz intensywne rozgrywki przedsezonowe (w naszym wypadku - zimowe), całkowicie niezależne od Ekstraklasy i o znacznie niższym prestiżu. 

Wzór takich rozgrywek znalazłem w odległej Brazylii. Ciekawym rozwiązaniem zapełnienia zbyt długiej przerwy w rozgrywkach jest stworzenie regionalnych lig zimowych wzorowanych na tamtejszych ligach stanowych. Coś w stylu koszykarskiej NBA Summer League. System lig pre-seazonowych w Kraju Kawy nastawiony jest przede wszystkim na grę i promowanie młodych talentów wyszkolonych w regionalnych klubach przy zachowaniu ciekawej formuły oraz emocji na najwyższym poziomie (to głównie interesuje sponsorów).  Jak to działa?

Serie A (najwyższa liga - odpowiednik naszej Ekstraklasy) funkcjonuje w systemie wiosna-jesień (to na pewno by się u nas nie sprawdziło), ale poprzedzona jest krótkimi mistrzostwami stanowymi. W tych rozgrywkach występują najlepsze drużyny ze stanu (niekoniecznie grające w ekstraklasie). O mistrzostwo każdego stanu walczy 20 drużyn i odbywa się to w dwóch fazach ("faza otwarcia" i "faza zamknięcia"). Każda faza obejmuje rozgrywane co trzy dni mecze "każdy z każdym"(ale bez rewanżu), obie zakończone są play-off'ami. Nagroda? Nagroda nie jest wielka - prawo do występowania w Pucharze Brazylii i trochę pieniędzy (kilkaset tysięcy dolarów). Słyszeliście o Campeonato Paulista (od 1902 roku!), Campeonato Cearense (od 1915 r.) lub Campeonato Carioca (od 1906 r.). To właśnie nazwy niektórych stanowych rozgrywek.

Jakie są zalety mistrzostw stanowych i dlaczego warto wprowadzić coś podobnego w Polsce? Oprócz ogranych piłkarzy, na boiskach pokazuje się dużo młodzieży. Zespoły ze słabszych lig mają okazje zmierzyć się z najlepszymi drużynami w regionie podczas spotkań o punkty (przy okazji rozgrywa się wiele meczów derbowych), a przedstawiciele potentatów mogą zobaczyć regionalne gwiazdki na żywo. Wyjazdy meczowe nie kosztują za wiele, bowiem wszystko rozgrywa się w poszczególnych stanach (dzięki temu koszty są niskie). A od meczów sparingowych, dużo lepsze są mecze o punkty. O jakiekolwiek punkty. 

W Polsce nie ma podziału na stany, więc trzeba zająć się tworzeniem sztucznych regionów. Takie rozwiązanie funkcjonuje w niższych klasach rozgrywkowych i w stu procentach się sprawdza (np w III Lidze istnieje grupa Łódzko-Mazowiecka"). Tego typu "przedsezonowa liga" na pewno by musiała być mniejsza od Brazylijskich. Jak takie coś by wyglądało? Oto mała symulacja:

Przykładowy twór:

Liga Zimowa, Grupa Łódzko-Mazowiecka.

Przykładowi uczestnicy (wybrałem 10 zespołów, w brazylijskich ligach stanowych jest ich po 20):

1. Legia Warszawa

2. Polonia Warszawa

3. Dolcan Ząbki 

4. GKS Bełchatów

5. Widzew Łódź

6. ŁKS Łódź

7. Dolcan Ząbki

8. Wisła Płock

9. Świt Nowy Dwór Mazowiecki

10. Pelikan Łowicz

O atrakcyjności takich rozgrywek:

Kilka hitów, trochę meczów derbowych, spora dawka emocji i drobny zastrzyk pieniędzy. Przy całej swojej "regionalności", Liga Zimowa gwarantuje utrzymanie całkiem wysokiego poziomu sportowego i znaczne zwiększenie potencjału marketingowego uczestniczących w rozgrywkach drużyn. Promowanie oraz odkrywanie graczy młodych (u nas scouting jest na bardzo niskim poziomie), ogrywanie starszych i bardziej doświadczonych. Granie co 3 lub 4 dni (na świecie taka dawka nie jest nowością) wbrew pozorom wcale nie osłabi naszych graczy - oni w zimie i tak grają w sparingach. Zimowa liga wzmocni ich piłkarsko, dzięki temu być może kiedyś coś wygrają. Aby wygrać - trzeba grać. A na urlopowanie przyjdzie czas.

Terminarz Campeonato Paulista - Mistrzostw stanu Paulista. Kibice mogą obejrzeć mecze bardziej (Sao Paulo - Santos) i trochę mniej hitowe (Ceste - Ituano). 

Reprezentanci Brazylii. Wszyscy ci piłkarze na początku kariery czarowali umiejętnościami w ligach stanowych (a dopiero potem w brazylijskiej Serie A). Z numerem 10 bohater naszego niedawnego tekstu dla Podbramkowo Extra - Paulo Henrique Ganso. fot. Nike

Czytaj więcej

Ofensywny problem Realu

      Real Madryt to jeden z najlepszych zespołów w historii futbolu i nie ma co do tego wątpliwości. I choć "Królewscy" nie wygrali już Ligi Mistrzów od paru ładnych lat, to nadal stanowią zagrożenie dla najlepszych ekip świata futbolu. Złota era miała przyjść na czasy Jose Mourinho, który z krótkim czasie miał zdobyć z Realem wszystkie możliwe trofea. I faktycznie - zespół "The Magic One" sięgnął już po mistrzostwo La Liga, Puchar Hiszpanii i Superpuchar. Jednak w zespole Mourinho brakuje wciąż jeszcze jednego trofeum - zwycięstwa w Lidze Mistrzów. Co może być przeszkodą? Brak klasowych napastników.

Wielu z Was zapewne będzie się z nami o to spierać. W końcu ofensywny tercet "Królewskich" - Gonzalo Higuain, Karim Benzema wsparci przez Cristiano Ronaldo, strzelili w tamtym sezonie łącznie aż 161 bramek! Niezaprzeczalnie jest to niesamowity wyczyn. Jednak czy nie jest nieco złudny? Nie licząc meczów z Barceloną - w każdym spotkaniu Real Madryt był praktycznie niekwestionowanym faworytem, a eksperci nie zastanawiali się czy ekipa Mourinho wygra, tylko czy zwycięży trzema czy czterema bramkami. I nawet tak dobre statystyki nie zawsze potrafią przekonać, o wielkiej przydatności napastników, w zespole "Królewskich".

      Być może problem rozwiązałby się sam, gdyby Mou zdecydował się na postawienie Cristiano Ronaldo na samej szpicy. Jednak i to rozwiązanie nie byłoby chyba rozsądne. Ronaldo traciłby dużo swoich atutów, jakim są przyspieszenie, strzały z daleka czy niekonwencjonalne zagrania do swoich partnerów z przodu. Jose Callejon, który zastąpił Higuaina w ostatnim meczu z Borussią, również nie jest klasowym napastnikiem, a w jego przypadku głównym mankamentem jest gra tyłem do bramki, która w nowoczesnym futbolu jest typowemu snajperowi bezcenna. 

      Z różnych stron słychać, że z takiego powodu menadżer Realu poważnie rozgląda się po europejskich boiskach, w poszukiwaniu nowego klasycznego napastnika. Ostatnio w polskiej prasie Mou bardzo pozytywnie wypowiedział się o Robercie Lewandowskim, ale z całym szacunkiem to nie rozwiązałoby problemu, gdyż Robert klasowo od takiego Higuaina wiele się nie różni. Według Nas, najlepszym kandydatem na tę pozycję jest Sergio Aguero, który do Realu Madryt pasuje wręcz perfekcyjnie. Zawodnik ten już nie raz był do Realu przypisywany, jednak zawsze stało coś na miejscu. A to powiązania z Atletico, a to podpisanie kontraktu z Manchesterem City. I tu też nasuwa się pytanie: czy jeśli padłby temat Aguero, to czy szejkowie z Manchesteru zgodziliby się na transfer, jeśli tak to za ile i jeśli oba kluby by się dogadały... to czy sam zainteresowany, byłby chętny na transfer. Przy otrzymywaniu takich kokosów, jakie otrzymuje w zespole Manciniego - sami nie jesteśmy tego pewni. Pasującym zawodnikiem do Realu jest także Edison Cavani, który chętnie zamieniłby Napoli na klub, który walczy o zwycięstwo w europejskich pucharach. Może Falcao? To byłby znakomity wybór, jednak kolumbijczykowi ponoć bliżej na Wyspy, a konkretnie do zespołu Chelsea Londyn. Z kolei gwiazda szwedzkiego futbolu - Zlatan Ibrahimović po przejściu do PSG chyba przekreślił sobie szansę transferu do "Królewskich" - bliżej mu jest do petrodolarów, niż do walki o najwyższe cele. Z kolei będący ostatnio w niezgodzie z Fergusonem, Wayne Rooney mógłby się w "Królewskich" szybko spalić, tak jak zrobił to za dawnych czasów Michael Owen. Pamiętajmy także o brylującym na brazylijskich boiskach Neymarze, który wciąż jest pod obserwacją najlepszych klubów na świecie.Sytuacja w Realu jest o tyle ciekawa, że kupno nowego piłkarza spowodowała by przesyt gwiazd co akurat w przypadku klubu z Madrytu... jest najlepszym plusem, jeśli przypomnimy sobie czasy "Galacticos". Czy Mourinho sprowadzi nowych piłkarzy, czy jednak zdecyduje się na pozostanie przy swoich snajperach, tego dowiemy się w najbliższym miesiącach.

I jeszcze na koniec gwoli wyjaśnienia: my Benzemy i Higuaina się nie czepiamy. To klasowi zawodnicy, którzy w niejednym zespole wyższej rangi, udowodniliby swoje znakomite umiejętności. Sądzimy jednak, że Real Madryt to coś więcej niż klub. Tutaj od lat brylowali tacy zawodnicy jak Di Stefano, Puskas, czy Hugo Sanchez a dzisiaj w ekipie "Królewskich" brakuje właśnie takiego piłkarza. A my na sam koniec jesteśmy ciekawi: jakie jest Wasze zdanie w tej kwestii?

Czytaj więcej

Kupujesz bez ładu i składu? Po chwili nie ma składu. Był, a nie ma.

Drodzy dyrektorzy sportowi polskich klubów - jeśli kupujecie jakiegoś zawodnika, to najpierw swoją decyzję skonsultujcie z trenerem. Skoro później potencjalna gwiazda ma nie pasować do koncepcji drużyny, to może lepiej z takim zawodnikiem umowy nie podpisywać i zaoszczędzić nieco floty. Nie zapominajcie także o niezwykle ważnym okresie adaptacyjnym.

Czytaj więcej

Kadra na Urugwaj wybrana! Kto jest, a kogo brakuje?

Najnowsze powołania selekcjonera kadry Polski po raz kolejny wzbudziły wiele kontrowersji. Pominiętych zostało wielu doskonale prezentujących się na boiskach krajowych i zagranicznych zawodników. Jak dobór piłkarzy na mecz z Urugwajem skomentuje serwis Podbramkowo?

Czytaj więcej

Kilka pytań i kilka odpowiedzi! Kolejne mecze za nami!

 

Mamy już listopad, za nami kolejne sportowe wydarzenia oraz Halloweenowe imprezy. Zimowa pogoda nie zaskoczyła ligowców na całym świecie, którzy dzielnie stawili czoło wszystkim żywiołom i wyszli na boiska krajowe i zagraniczne. Po raz kolejny zadaliśmy sobie kilka pytań, na które znaleźliśmy odpowiedzi. Zapraszamy do lektury! 

Czytaj więcej

Nastał czas młodości, w polskiej Ekstraklasie.

W polskiej Ekstraklasie dzieje się ostatnio dużo dobrego. Nie, nie chodzi nam teraz o wyniki sportowe czy grę w europejskich pucharach, bo póki co jesteśmy jeszcze w zbyt głębokiej dupie, żeby o takich rzeczach mówić. Ale jest widoczny progres, szczególnie jeśli spojrzymy na... młodych gniewnych, którzy w tym sezonie wybijają się w każdym meczu, w jedenastkach swoich drużyn. Właśnie tak powinniśmy uzdrawiać nasz futbol: stawiajmy na młodych!

 (foto: Agencja Gazeta)

Mówiąc o młodych i niezwykle utalentowanych zawodnikach, którzy ostatnią brylują na polskich boiskach, mamy na mysli tutaj oczywiście Łukasza Teodorczyka, Pawła Wszołka (obaj Polonia), Jakuba Koseckiego (Legia) oraz Arkadiusza Milika (Górnik Z.) Szczerze ciężko przypomnieć sobie czasy, kiedy to w kilku klubach grało tylu dobrze rokujących piłkarzy. Można śmiało powiedzieć, że to są zawodnicy, którzy w największej mierze decydują o tym, jakie miejsce zajmują ich kluby w tabeli T-Mobile Ekstraklasy, a przypomnijmy, że wszystkie te kluby zajmują miejsce na tzw. pudle. Co się stało z polską myślą szkoleniową, która zawsze wolała dać miejsce w składzie 'GWIAZDOM' polskiej Ekstraklasy jak Grześkowi Boninowi, Grzegorzowi Rasiakowi czy zagranicznym gwiazdom jak Manu, tudzież Cesarowi Cortezowi? I proszę. Okazuje się, że czasem starego fajfusa trzeba zastąpić młodym, dobrze rokującym piłkarzem, żeby nagle przyszły wyniki i znakomita gra zespołu! Czym byłaby dziś Polonia bez goli i asyst Wszołka i Teodorczyka? Czym byłaby Legia bez będącego w świetnej formie Koseckiego? I czym byłby Górnik bez Milika? Odpowiedzi na to pytanie na całe szczęście nie znamy, bo właśnie dzięki tym zawodnikom, T-Mobile Ekstraklasa jest o wiele ciekawsza.

Ogromną korzyść z takiej sytuacji, czerpie także Waldemar Fornalik, który dzięki powiewowi młodości w Ekstraklasie, ma nieprawdopodobnie duży urodzaj w ofensywie reprezentacji Polski (jak na nasze warunki). Jakub Błaszczykowski ma kontuzje i nie pojawi się na zgrupowaniu? Żaden problem - mamy Koseckiego i Wszołka. Lewandowski rozgrywa kiepskie spotkanie? Trudno - wstawmy Teodorczyka lub Milika! Powiedzmy sobie szczerze: tak dobrej sytuacji nie miał ani Leo Beenhakker za swojej kadencji, ani Franz Smuda. Jednak czy nasz selekcjoner nie będzie bał się podejmowania ryzykownych decyzji, wprowadzając młodych zawodników do kadry? Fornalik już podczas poprzednich powołań udowodnił, że krytyki się nie boi i daje szansę występów wszystkim tym, którzy na to zasługują. Jego jedyną wadą jest tylko stałe powoływanie Arkadiusza Piecha, który bez formy jest już od dłuższego czasu. O decyzje Waldka my się nie boimy, z pewnością zrobi to, co w danym momencie będzie najlepsze dla sytuacji polskiej reprezentacji. A my idąc za tym tropem apelujemy: Panie selekcjonerze! W kolejce czeka gotowy Teodorczyk!

(foto: Bartłomiej Zborowski/PAP)

Czytaj więcej

Angelos Charisteas w Legii? Nie wykluczamy!

Ostatnio w mediach pojawiła się wiadomość o możliwości dołączenia Angelosa Charisteasa do zespołu stołecznej Legii.
Po tajemniczej chorobie Marka Saganowskiego, w ataku drużyny Jana Urbana pozostał tylko Danijel Ljuboja i Michał Kucharczyk. Obaj jednak w ostatnim czasie lepiej lub gorzej grali w drugiej linii. "Wojskowi" jak najszybciej muszą zatrudnić skutecznego snajpera. Czy będzie nim mistrz Europy 2004? Co tam u niego słychać? Czy ma szansę zostać gwiazdą Legii?

Czytaj więcej

Kamil Glik przełamuje Serie A!

Niesamowite ostatnio wydarzenia dzieją się w polskiej piłce. I to o dziwo - wszystko na duży PLUS! Wystarczyła zmiana prezesa PZPN-u, żeby nagle naszym piłkarzom pozytywnie poprzewracało się w głowach. Okazało się dziś bowiem, że Polak nie tylko Bundesligą stoi. Kolejny dobry występ w Serie A zaliczył "Bohater z Narodowego" Kamil Glik, który strzelił dzisiaj swojego premierowego gola w lidze i dał swojemu zespołowi punkt, w potyczce z Lazio Rzym.

Uprzedzamy pytania osób, które ligi włoskiej w ogóle nie śledzą i nie wiedzą co tam w trawie piszczy. Otóż nasz reprezentant, który był już skazywany na powrót do kraju i podzielenie losu Radosława Matusiaka, dziś jest filarem defensywy Torino FC, a przez niektórych uznawany za jednego z najlepszych stoperów Serie A! Pamiętając drogę Glika po transferze z Piasta Gliwice, można było się spodziewać, że po takich perturbacjach, ten obrońca na włoskiej ziemi kompletnie sobie nie poradzi. W końcu to właśnie z defensywy słynie włoski futbol, taktyka jest zdominowana przez grę obronną. Jak miał się tam sprawdzić piłkarz, który nigdy nie był wybitnym piłkarzem w rodzimej Ekstraklasie, a dodatkowo przechodził do niezłego zespołu jakim było wtedy Palermo? Nikt w to nie wierzył, a początki wcale nie były najlepsze. Na Sycylii Glik się sparzył, bynajmniej na boisku. Zagrał tam tylko 4 oficjalne mecze (2 w kwalifikacjach do LE z Mariborem i 2 w fazie grupowej LE), a w lidze ostatecznie nie zadebiutował. Stamtąd trafił na wypożyczenie do Bari, gdzie reprezentant Polski szybko wywalczył sobie miejsce w składzie. Jego debiut przyszedł na niezwykle ważny derbowy pojedynek z Lecce wygrany 1:0. Początek Polaka w klubie był bardzo obiecujący, ale potem było już tylko gorzej. Drużyna z hukiem spadła do drugiej klasy rozgrywkowej, a spory udział miał przy tym Glik. W Polsce zaczęto wtedy huczeć o upadku kolejnego piłkarza za granicą, a media spekulowały o powrocie do Ekstraklasy i możliwego transferu do Wisły Kraków. Zbawienna oferta okazała się jednak kaczką dziennikarską i Glik z podkulonym ogonem wrócił do Palermo, gdzie klub chciał się go jak najszybciej pozbyć. Nie wiadomo jak potoczyłyby się sprawy gdyby nie pewien trener z Torino, Giampiero Ventura - ten sam, który pół roku wcześniej ściągał Polaka do Bari. Póki co Kamil Glik nie zawodzi i jest pewnym punktem popularnych "Byków".

W sezonie 2012/2013 reprezentant Polski rozegrał 9 z 10 meczów w Serie A. Na tę chwilę, Glik strzelił jedną bramkę, dwa razy został graczem meczu, zarobił dwie żółte kartki i dwa razy sprokurował karnego - ale co najważniejsze - zbiera bardzo przyzwoite noty od włoskich gazet. Warto zaznaczyć, że według wrześniowych statystyk portalu 'whoscored.com', Glik był najcelniej podającym piłkarzem Serie A, a jego statystyka celności podań wynosiła aż 95,4%. Znalezienie jego nazwiska pośród takich gwiazd jak Andrea Pirlo, Kevin-Prince Boateng czy Vladimir Weiss mówi samo za siebie.

 

(fot. whoscored.com)

Jaka jest przyszłość Glika w barwach Torino FC? Runda jesienna w jego wykonaniu jest póki co bardzo dobra, jednak najbliższe kolejki będą dla niego i klubu kluczowe. Torino zmierzy się w najbliższym miesiącu m.in z Napoli, AS Romą i Fiorentiną, a przecież tuż po tym na początku grudnia, czeka ich najważniejsze spotkanie sezonu - derbowy mecz z Juventusem Turyn. Przed Kamilem bardzo ciężkie zadanie, jednak my wierzymy, że ten chłopak osiągnie coś we włoskim futbolu i mocno będziemy trzymać za niego kciuki. Glik już w meczu z Anglią emanował wielkim spokojem i bez wątpienia był bohaterem w meczu z "Synami Albionu". Torino  będzie potrzebowało Polaka w najlepszej formie, gdyż zdobycie każdego punktu, będzie zależne przede wszystkim od dobrej gry defensywy tego zespołu. A każde oczko w tabeli dla tego klubu ma ogromne znaczenie, ponieważ "Byki" mają bowiem jedynie 2 punkty przewagi nad strefą spadkową.

A tak Kamil Glik strzelił bramkę z Lazio Rzym:

(fot. główne - weszlo.com)

Czytaj więcej