12 lutego 2013

Druga szansa Ahmeda Ghanema?


Poczynania polskich klubów potrafią zaskoczyć nawet najbardziej doświadczonego kibica. Czasami wydaje się, że nasze zespoły wyłaniają swoich nowych zawodników metodą losowania albo za pomocą jakiegoś tajemniczego castingu na odległość. W niektórych przypadkach zabawa kończy się na testach, ale całkiem często dochodzi do podpisania kontraktu. A odpalony w jednym klubie zawodnik, natychmiast dostaje zaproszenie do innej drużyny.

Pamiętacie Ahmeda Ghanema Soltana? To urodzony w 1986 roku egipski piłkarz, który w sezonie 2005/2006 został Mistrzem Polski z Legią Warszawa. 

Ahmed Ghanem do Warszawy został sprowadzony latem 2005 roku jako boczny obrońca. Kilka tygodni wcześniej ten zawodnik pojechał z kadrą Egiptu U-20 na Mistrzostwa Świata U-20 i wydawał się być niezłym materiałem na sportowca. Mierzący 172 centymetrów wzrostu piłkarz od razu nie przekonywał trenera Wdowczyka. Nie był jednak jedyną zagraniczną zagadką w drużynie, ponieważ równocześnie do Legii dołączył sprawiajacy problemy wychowawcze Daniel Lopes Cruz (po pół roku odszedł do "Brazylijskiej Pogoni").

19-letni wówczas Ghanem żadnych problemów nie sprawiał i całkiem szybko zaaklimatyzował się w naszym kraju, ale jego problemem okazał się być brak piłkarskich umiejętności. Egipcjanin zakończył przygodę z pierwszą drużyną "Wojskowych" po zaledwie dwóch ligowych występach, w których zdążył zaliczyć sporo kiksów. 

Ahmed Ghanem w meczu Orange Ekstraklasy.


W zimie 2005/2006 Legia sprowadziła Grzegorza Bronowickiego oraz Artura Chałasa. Ahmed Ghanem stał się pośmiewiskiem Warszawy zbędny i na stałe zdegradowano go do drużyny rezerw. Liczono na cudowne przełamanie tego młodziutkiego zawodnika i postanowiono dać mu trochę pograć na niżym poziomie rozgrywkowym.

Trenerzy rezerw Legii (pierwszym szkoleniowcem tego III-ligowego wówczas zespołu był Jerzy Kraska) wiosną 2006 regularnie wystawiali Egipcjanina w pierwszym składzie. Niestety kilka lig niżej wychowanek Zamalek SC prezentował się równie tragicznie. Na początku rozmontował obronę własnej drużyny, a potem zajął się pozostałymi formacjami. Z obawy o defensywę (wprowadzał tam sporo mnóstwo chaosu), Ahmed Ghanem Soltan został więc przesunięty do pomocy. W drugiej linii stwarzał własnej bramce znacznie mniej zagrożenia, ale nadal nie stanowił pewnego punktu Legii II Warszawa. Przejawiał braki taktyczne i lubił zapuścić się tam, gdzie nie powinno go być. Dostawał jednak kolejne szanse i zaliczał kolejne występy. Kiedy już było wiadomo, że ten egzotyczny przybysz latem pożegna się z Warszawą, w rezerwach Legii zabrakłlo napastników. Skoro Ghanem przeszkadzał zarówno w obronie, jak i pomocy, to postanowiono się go pozbyć i przesunąć do linii ataku. W swoich ostatnich spotkaniach w barwach Legii (2) Warszawa, Egipcjanin wcielał się w rolę snajpera i biegał gdzieś tam z przodu. I nawet udało mu się strzelić bramkę. Z Ahmedem Ghanemem rozstano się w przyjaźni, zawodnik ten był o kilka klas za słaby na grę w naszej ekstraklasie. Ale w CV mógł sobie wpisać "Mistrzostwo Polski 2005/6"


Marcin Chmiest i Ahmed Ghanem (po prawej) w barwach Legii Warszawa.


Co się dalej działo z sympatycznym Ghanemem? Jesień sezonu 2006/7 spędził w Azerbejdżanie (w klubie o ciekawej nazwie: Gənclərbirliyi Sumqayıt), ale nawet na ligę azerską był za słaby (chociaż być może i tam występował czasami jako napastnik - zdobył w ciągu siedmiu występach jednego gola). Od wiosny 2007 grał ponownie w zespole Zamalek, gdzie szybko wywalczył sobie miejsce w pierwszym składzie. Były piłkarz Legii zdobył w sezonie 2007/8 Puchar Egiptu i do roku 2010 miałe pewne miejsce w składzie drużyny z Kairu (czegoś mu jednak brakowało, bo niestety nie doczekał się powołania do reprezentacji kraju). Na podstawie statystyk można wywnioskować, że Ghanem pierwszoplanową pozycję w Zamalek stracił w sezonie 2010/11 (10 spotkań) i został zmuszony do zmiany otoczenia. Przez kolejny rok były Mistrz Polski reprezentował barwy klubu Telefonat Beni Suef, ale rozegrał w nim tylko dziewięć spotkań. Od lata 2012 jest wolnym zawodnikiem i prawdopodobnie już od wielu miesięcy szuka nowego miejsca pracy.

Ahmed Ghanem do Polski powrócił pod koniec stycznia 2013. Razem z Ibrahimem Hassanem, Osamą Yehią (gral kiedyś w Orliczu Suchedniów) i Mohamedem Maharanem (w rundzie jesiennej reprezentował Jaroty Jarocin - na boiskach drugiej ligi pojawił się trzykrotnie) został zaproszony na testy w Stali Rzeszów (trzynaste miejsce w grupie wschodniej II ligi).

Egipska czwórka miała zadebiutować w barwach Stali w sparingach z JKS-em Jarosław oraz Polonią Przemyśl, ale oba mecze zostały odwołane z powodu złych warunków atmosferycznych. 

Dalsze losy Ahmeda Ghanema pozostają nieznane, ale prawdopodobnie przygodę z piłką kontynuuował będzie właśnie w Polsce. Jak nie w Stali, to gdzieś indziej. Prędzej czy później ktoś go zatrudni, bo w końcu kiedyś został mistrzem Polski i nadal nie jest zawodnikiem starym. W kwietniu ten urodzony w Gizie sportowiec będzie obchodził 27. urodziny. Ile znaczy więc w CV tytuł mistrzowski? Całkiem sporo, nawet ten wywalczony siedem lat temu... 

Ahmedowi Ghanemowi życzymy wszystkiego najlepszego!

Ahmed Ghanem przeciwko drużynie z Kozienic (MKS Kozienice). Legia II wygrała wtedy 2:1. Ghanem grał wtedy w pomocy, a przed nim występował... Robert Lewandowski, który w tamtym meczu podobno zmarnował dwie stuprocentowe okazje.


Ahmed Ghanem (w białej koszulce, po prawej) na ławce rezerwowych Legii Warszawa. Po lewej od Egipcjanina siedzi przyszły golkiper Evertonu - Jan Mucha, a po prawej przyszły reprezentant Polski - Jakub Rzeźniczak (rówieśnik Ghanema).


Ahmed Ghanem w 2010 roku.


Ahmed Ghanem na treningu.




11 lutego 2013

"Pod katalońską bramką." Odcinek II: Młody czarodziej, który wybrał Hiszpanię.

Kolejny odcinek, kolejni bohaterzy, kolejne podsumowania. Dzisiejszy tekst będzie traktował właściwie o jednym bohaterze. Po dłuższych rozważaniach nad kolejnym felietonem uznałem, że warto napisać kilka zdań o kolejnym dojrzewającym brazylijskim magiku, który czaruje publiczność w trykocie klubu ze słonecznej Barcelony. W oczekiwaniu na starcia Champions League Realu, Barcelony, Valencii i Malagi (relacja ze spotkań na Podbramkowo) warto poświęcić kilka minut, wyluzować się przed meczem i usiąść wygodnie w fotelu. Będzie o kim czytać.



Pan zaprezentowany powyżej to Thiago Alcántara do Nascimento. Znany nam po prostu, jako "Thiago". Urodził się 11 kwietnia 1991 roku w miejscowości Bari we Włoszech. Thiago wychowywał się w Brazylii. Odpowiedzialna za małego szkraba była wówczas Valéria Alcántara - siatkarka żeńskiej kadry Brazylii. Z kolei ojciec Thiago stanowił już prawdziwą osobowość w futbolu. O kim mowa? Iomar do Nascimento inaczej znany jako "Mazinho" (urodzony 8 kwietnia 1966 roku w Santa Rita) ofensywy pomocnik Canarinhos. Był graczem, który dysponował niespotykaną techniką. Jego największym sukcesem było zdobycie w 1994 roku mistrzostwa świata z Brazylią. W kadrze Brazylii rozegrał 35 spotkań. Piłkarskie kroki stawiał w Vasco da Gama. Następnie wyjechał do Włoch gdzie reprezentował barwy Lecce i Fiorentiny. Kolejnym i znacznie dłuższym przystankiem była Hiszpania. Grał kolejno w Valencii, Celcie Vigo (114 spotkań), Elche i Deportivo Alaves.

Thiago z ojcem - Mazinho oraz z bratem - Rafą
Wracając jednak do naszego głównego bohatera, mały Thiago swoją przygodę z piłką rozpoczął w dziecięcych kategoriach brazylijskiej drużyny CR Flamengo. Możliwości finansowe rodziny pozwoliły na przeprowadzkę do Hiszpanii. Thiago liczył sobie wtedy 5 wiosen. Pierwszym klubem Brazylijczyka była Ureca (obecna nazwa: E.D.Val Miñor Nigrán Caixanova). Pierwszy epizod w Hiszpanii nie należał do udanych, zmiana klimatu nie wpłynęła dobrze na Thiago. Liczne choroby układu oddechowego nie pozwalały mu na regularną grę. Po pięciu latach wrócił do brazylijskiego Flamengo. Dzięki przeprowadzce Thiago znów stanął na nogi. Zaczął prezentować nietuzinkowe umiejętności, co zauważyli skauci Barcelony. Alcantara wrócił ponownie do Hiszpanii w 2004 roku podpisując kontrakt z Barceloną. Dzielnie przebijał się przez szczeble La Masii zdobywając uznanie wielu trenerów. W Barcelonie B młodego Thiago wypatrzył nie kto inny, jak Josep Guardiola. Częsta gra młodziana pozwoliła mu na rozwinięcie swoich umiejętności. Wkrótce Thiago stał się filarem drugiej drużyny Barcelony. Po zwolnieniu Rijkaarda Guardiola objął stanowisko pierwszego trenera katalońskiej drużyny. Widząc wielki potencjał Thiago, Guardiola w 2009 roku dał szansę młodemu i walecznemu Alcantarze. Thiago zadebiutował w pierwszej drużynie dokładnie 17 maja 2009 roku, kiedy to wszedł na ostatnie 18 minut w spotkaniu z RCD Mallorca zmieniając Eidura Gudjohnsena. Nie był to udany debiut, ponieważ drużyna odniosła porażkę na Majorce. Nie miała jednak ona znaczenia, gdyż już wcześniej Barcelona zapewniła sobie tytuł Mistrza Hiszpanii w sezonie 2008/2009.

Thiago w Barcelonie B
Niecały rok później 20 lutego 2010 roku Thiago zdobył swoją pierwszą bramkę w La Liga. Miało to miejsce w spotkaniu z Racingiem Santander. Po zdobyciu potrójnej korony w sezonie 2010/2011, Guardiola zaczął dawać więcej szans młodemu Brazylijczykowi, który mógł wejść na kolejny szczebel w swojej piłkarskiej karierze. Thiago zaczął regularnie trenować z pierwszą drużyną Barcelony. W całym sezonie zaliczył łącznie 22 występy w La Liga, Lidze Mistrzów oraz w Copa del Rey. Grał również w drugiej drużynie Barcelony prowadzonej przez Luis'a Enrique. Thiago rozegrał w drużynie rezerw 11 spotkań.
Co ciekawe Thiago zamiast Brazylii wybrał kadrę Hiszpanii. Jego brat Rafa postąpił odwrotnie. Na chwilę obecną wybór Thiago jest znacznie lepszy. Z drużyną U-17 uczestniczył w Młodzieżowych Mistrzostwach Europy w Turcji na których Hiszpanie zajęli pierwsze miejsce. W finałowym meczu z reprezentacją Francji młody Thiago zdobył jednego z goli. 2 lata później Thiago uczestniczył w Mistrzostwach Europy U-19 odbywających się we Francji. Był podstawowym zawodnikiem reprezentacji Hiszpanii, która dotarła wówczas do finału. We wrześniu 2010 roku zadebiutował w reprezentacji Hiszpanii U-21 w meczu z Holandią. Na mistrzostwach Europy w 2011 roku w Danii forma Thiago eksplodowała. Każdy mecz w wykonaniu Brazylijczyka był kapitalny. W finale zachwycił Europę strzelając przepięknego gola, co pozwoliło Hiszpanom świętować pierwsze miejsce.

Thiago w kadrze Hiszpanii U-19 i U-21

Bramka Thiago z finału ME:

W kwietniu Thiago skończy 22 lata. Można śmiało powiedzieć, że w najbliższych latach będzie mu powierzona rola rozgrywającego w Barcelonie. Podobnie było niegdyś z młodym Xavim, który miał za zadanie zastąpić odchodzącego do Włoch Guardiolę.


Czy wykonał to zadanie? Chyba nie muszę odpowiadać na to pytanie. System Barcelony obecnie osiąga szczyty swoich możliwości a machina produkująca wychowanków nie zamierza przestać.
Do pierwszej drużyny z pokolenia lat 90' dołączyli już Muniesa, Tello oraz wspomniany Thiago. W kolejce czekają już kolejni: Deulofeu, Rafinha (brat Thiago), Planas, Oier oraz Jean Marie Dongou.
Stopniowo Thiago zaczyna rozgrywać więcej spotkań w Barcelonie. Rzadko kiedy zdarza mu się zagrać katastrofalne spotkanie, co może świadczyć o wielkim wkładzie, którym obdarza drużynę.

Thiago w pierwszej drużynie Barcelony
Do drzwi pukały już takie kluby, jak Real, Inter, Manchester United, Manchester City. Thiago jednak odprawia wszystkie oferty z kwitkiem, gdyż podpisał profesjonalny kontrakt do 2015 roku. Brazylijczyk stąpa twardo po ziemi, ponieważ jest świadom, że gra jest warta świeczki. Zastąpienie w składzie Xaviego i przejęcie roli generała Barcelony byłoby dla niego ogromnym życiowym sukcesem. Czy mu się uda? Możemy jedynie mocno trzymać kciuki, oglądać i wspierać chłopaka, ponieważ posiada niesamowitą technikę, zapał do gry oraz zaangażowanie. Oto próbka jego umiejętności:




10 lutego 2013

Losy mistrzostwa Anglii są przesądzone? Obrońcy tytułu jakby zaprzestali pogoni za United


Piłkarze Manchesteru City ostatnio nie zachwycają formą. Dlatego może i dobrze, iż nie reprezentują już Anglii w europejskich pucharach. Jedna kompromitacja mniej. A przy okazji ekipa Roberto Manciniego może się skupić jedynie na obronie tytułu mistrza kraju. Choć zadanie to wydaje się dziś potwornie trudne.

W teorii ostatnie zimowe okienko transferowe powinno przynieść drużynie z Etihad Stadium sporą dawkę spokoju. Tamtejsi działacze nie ściągnęli może Argentyńczyka Leo Messiego, o którym marzą od dawna, ale pozbyli się z kolei enfant terrible włoskiej piłki - Mario Balotellego. Ten kapryśny gwiazdor będzie mógł teraz rozrabiać w Mediolanie. Zatem w Manchesterze wreszcie cisza i spokój? Nic z tego. 

Od zarania dziejów piłki nożnej wiadomo, iż dobrą atmosferę w zespole, w klubie, tworzą głównie wyniki. Jak są, to w niepamięć idą wszelkie inne przeciwności losu. Gdy ich nie ma - nawet małe nieporozumienia czy kłopoty urastają go wielkich granic. "Obywatele" w tym sezonie grają wyjątkowo chimerycznie, co skrzętnie wykorzystuje ich lokalny, a zarazem największy rywal w walce o mistrzostwo Anglii - Manchester United. 

Wczoraj City skompromitowało się na wyjeździe z Southamptonem, któremu uległo aż 1:3. Jako Polacy możemy się ekscytować kilkoma niezłymi paradami w wykonaniu Artura Boruca i ogólnie sukcesem "Świętych" (bo mimowolnie tak już jest, że kibicujemy tym klubom w Europie, w których grają nasi rodacy), ale patrząc z boku trzeba zauważyć - to nie gospodarze byli zdecydowani faworytami tego spotkania. To goście z Manchesteru powinni zwyciężyć łatwo i przyjemnie, a jednak znów zgubili punkty. A "Czerwone Diabły" nie zamierzają się rozczulać nad kiepską formą przeciwników. Drużyna sir Alexa Fergusona skrupulatnie gromadzi kolejne "oczka", dziś ograła Everton 2:0 i odjechała już The Citizens na 12 punktów. To spora przewaga. Niby mamy dopiero początek lutego, do rozegrania pozostaje jeszcze 12 kolejek. Ale nic nie wskazuje na to, by obrońcy tytułu znaleźli w sobie tyle siły, aby rzucić się w pogoń za zawodnikami United.

Światełka w tuneli nie widać. Zespół gra słabo, mało wyraźnie i nie potrafi narzucić swojego stylu gry nawet takiemu Southamptonowi. Od zdobywania bramek jest już tylko trzech napastników - Aguero, Tevez i Dzeko. Nieważne jak oceniamy samo pozbycie się Mario Balotellego - ale brak ściągnięcia w jego miejsca innego ofensywnego piłkarza, to błąd. Błąd, który może mieć spore znaczenie dla dalszej części sezonu. Aktualnie w Manchesterze City nie ma zawodnika, który zwyczajnie mógłby pociągnąć swoich kolegów do przodu. Podczas meczu ze "Świętymi" nad stadionem St Mary's Stadium unosiło się jedno słowo, opisujące całą grę mistrza Anglii w ostatnim czasie  - "bezradność".

Bezradni byli piłkarze na boisku (gospodarze grali z nimi momentami w dziada), bezradny był trener Roberto Mancini, który nie miał nawet za bardzo kogo wprowadzić na boisko, kogoś kto mógłby odmienić postawę jego ekipy. A zmienić należałoby wiele, gdyż wciąż aktualni mistrzowie Anglii we wczorajszym spotkaniu zaprezentowali bardzo mało ciekawych rozwiązań w konstruowaniu ataku. Zawodnikom brakuje elementu zaskoczenia, ich akcje łatwo można rozszyfrować. Najczęściej były grane bokiem lub długą piłką na Edina Dzeko.


Skrót spotkania Southampton - Manchester City 3:1

Roberto Mancini niedawno przyznał, ze obrona krajowego mistrzostwa jest jeszcze wciąż możliwa. Tylko, że takie bajki nie trafiają już chyba do jego podopiecznych, z których ewidentnie uszła chwilowo cała para. Wielu chwali Southampton za mądrą grę, tak jak Liverpool tydzień temu, gdy również mierzył się z City i potrafił się postawić faworytowi (padł remis 2:2) Być może ostatni rywale The Citizens grają rzeczywiście wybornie. Ale może też ulegamy złudnemu wrażeniu, gdyż na tle City nie aż tak trudno jest dobrze się zaprezentować. Zawodnicy Manciniego są w dołku. W 24. kolejce Premier League również nie zgarnęli pełnej puli, a bezbramkowy remis z Quuens Park Rangers chluby im nie przyniósł.

Trzy mecze bez zwycięstwa sprawiły, ze na Etihad Stadium nikt już nie pamięta o przyzwoitym początku 2013 roku (m.in zwycięstwo nad Arsenalem). Liczy się tylko tu i teraz, które jest okrutne dla drużyny finansowanej przez szejków. Jak to zwykle w przypadku tego klub aż huczy od plotek, czy to stricte transferowych, czy bardziej dyscyplinarnych. Jedni widzą w pracującym obecnie w Juventusie Turyn Antonio Conte następcę Maniciniego, inni szepczą o niezadowoleniu piłkarzy. Podobno Carlos Tevez i Samir Nasri mają być latem pierwszymi ( a za nimi mogą pójść inni), którzy opuszcza Manchester City. To pewnie plotki, ale nie pomagają one w konsolidacji zespołu w tak trudnym okresie. Tym bardziej zespołu osłabionego brakiem swojego defensywnego lidera - Belga Kompany'ego (zmaga się z urazem).

Podobno historia lubi się powtarzać. W zeszłym sezonie "Czerwone Diabły" również na kilka kolejek przed końcem sezonu prowadziły w tabeli. A jednak sąsiedzi z Etihad Stadium zdołali ich przegonić w klasyfikacji rzutem na taśmę. Ale chyba tym razem nawet sami kibice Manchesteru City nie wierzą w powtórkę tej sytuacji. Tym bardziej, że gracze United wydają się być niezwykle zmotywowani. Francuz Patrice Evra na łamach prasy przyznał niedawno, że jeśli on i jego koledzy znów wypuszczą taką przewagę z rąk, to ich słynny szkocki trener powinien ich zwyczajnie wszystkich zwolnić.

Jeleń trafi do... Wisły? Szukamy klubu dla byłej gwiazdy AJ Auxerre


Za dwa tygodnie rozpocznie się runda wiosenna T-mobile ekstraklasy, a pół uczestniczących w tych rozgrywkach drużyn nadal nie ma skompletowanych składów. Kluby szukają piłkarzy, a zawodnicy coraz intensywniej poszukują nowych pracodawców. Już późną jesienią wiadomo było, że Ireneusz Jeleń w zimie rozstanie się z Podbeskidziem Bielsko-Biała. Podobno do menadżera piłkarza napłynęło sporo zapytań, ale nie został złożony żaden podpis. Trwa telenowela transferowa z prawie 32-letnim napastnikiem w roli głównej, a my domyślamy sie jej hucznego zakończenia.

Wszystkie zagraniczne oferty dla Jelenia są podobno odrzucane. Z przyczyn osobistych, były piłkarz Lille planuje pracować blisko domu. W grę wchodzą prawdopodobnie tylko i wyłącznie propozycje z T-mobile ekstraklasy. Ligi, której popularny "IJ-31" jesienią delikatnie mówiąc "nie zwojował". Bilans byłego gracza Wisły Płock w tym sezonie to: 7 meczów ligowych, niewykorzystany rzut karny, zero goli. Nie wygląda to najlepiej, ale na korzyść mierzącego 184 cm. wzrostu zawodnika przemawia ponadprzeciętne (jak na polskie warunki) piłkarskie CV. Czy Podbeskidzie nie wykorzystało w pełni umiejętności Ireneusza Jelenia? Już niedługo przekonać się o tym spróbuje kolejny ekstraklasowy zespół!

Która to będzie ekipa?
Dokonajmy małego przeglądu pola bitwy. Rzućmy okiem na tabelę Ekstraklasy i składy ligowych ekip.

1. Legia Warszawa - Legia nie potrzebuje 32-letniego i nieprzygotowanego do gry Jelenia, ponieważ posiada średnio przygotowanego 35-letniego Danijela Ljuboję oraz jego rówieśnika - raczej słabo przygotowanego Marka Saganowskiego (powraca do futbolu po przerwie spowodowanej poroblemami z sercem). Legia ma w składzie również Kucharczyka, Żyro i Efira. Jeśli "Wojskowi" pozyskają wiosną jakiegoś napastnika, będzie nim Dwaliszwili.

2. Lech Poznań - Lech posiada dwóch doświadczonych snajperów. Bartosza Ślusarskiego (rówieśnik Jelenia) oraz prawie 41-letniego Piotra Reissa. W odwodzie pozostają Vojo Ubiparip i utalentowany Patryk Wolski. Od lata piłkarzem "Kolejorza" będzie Łukasz Teodorczyk. Być może jednak drużyna trenera Rumaka wykupi reprezentanta Polski z Polonii wczesniej. Jeśli oferta będzie dobra... Nie jest to niemożliwe.

3. Polonia Warszawa - Polonia może być zainteresowana Jeleniem, ale Jeleń może nie być zainteresowany Polonią. "Czarne Koszule" borykają się aktualnie z gigantycznymi problemami natury finansowo-prawnej. Z prezesem Królem w stanie wojny jest aktualnie pięciu zawodników (Dwaliszwili, Kokoszka, Cotra, Todorovski i Piątek), jeden piłkarz szuka klubu (Przyrowski), a czterech już odeszło (Cani, Brzyski, Isidoro, Baszczyński). Pięciu "buntownikow" uciekło z Belek do Warszawy (zazwyczaj ekstraklasowi piłkarze preferują wyjazdy w przeciwną stronę) i chyba już do kadry Polonii nie wrócą. W Polonii na pewno znajdzie się miejsce dla Jelenia, ale... raczej nie znajdą się na niego pieniądze. Przyszłość drużyny Ireneusza Króla i dalsze losy zawodników "zbuntowanych" to największa zagadka roku 2013. Z drużyną "Czarnych Koszul" nadal trenuje Łukasz Teodroczyk, który od lipca będzie piłkarzem Lecha Poznań. Prawdopodobnie wiosnę spędzi on w Warszawie.

4. Górnik Zabrze - Arkadiusza Milika zastąpiono... Zahorskim. Nie jest to chyba najlepszy wybór. Były reprezentant Polski dostanie jednak od trenera Nawałki szansę (kilka szans) i na pewno postara się powalczyć o miejsce w składzie. Z przodu grać może także "Prezes" Nakoulma. W kadrze Górnika są też całkiem doświadczeni Marcin Wodecki i Przemysław Oziębała. O szeroki skład walczy Mateusz Zachara. Nie, w Górniku nie ma aktualnie miejsca dla "IJ-31". Może kiedyś...

5. Śląsk Wrocław. Mistrz Polski 2012 ma wielu napastników (często gra tylko z jednym). Pierwszym chyba jest Cristian Omar Diaz. W składzie są także: Łukasz Gikiewicz (może odejdzie), Johan Voskamp, Sylwester Patejuk, Dariusz Góral (zostanie wypożyczony?), Jakub Więzik (snajper bardzo zagadkowy) i mogący grać również z przodu niezawodny Piotr Ćwielong. Atak Śląska jest wręcz przepełniony. "Pełno nas, a jakoby nikogo nie było..."

6. Lechia Gdańsk. Odszedł Razack, ale został Rasiak. Sprowadzony został Buzała, jest Piotr Grzelczak. O miejsce w kadrze meczowej walczy Adam Duda. Nie widzimy w Lechii miejsca dla Jelenia, wystarczy im doświadczony Grzegorz Rasiak (ma się odbudować i rozegrać w końcu dobrą rundę).

7. Piast Gliwice. Tutaj w ataku bogactwo. Urodzeni w 1980 roku Adrian Sikora i Wojciech Kędziora. A także Tomasz Bzdęga, Pavol Cicman i Tomas Docekal. W kadrze meczowej Piasta jest również leczący się Jakub Świerczok (podobno ma zdążyć z powrotem na drugą połowę rundy). Tam Jeleń też nie trafi.

8. Pogoń Szczecin. Daleko od Cieszyna (mieszka tam Jeleń) i pełno napastników. Z przodu mogą grać: Murayama, Djousse, Traore, Chałas, Wiśniewski, Zieliński. A czasami też i Frączczak. To nie miejsce dla "IJ-31".

9. Widzew Łódź. Też sporo tutaj napastników (Ben Dhifallah, Jonczyk, Pawłowski, Rybicki, Stępiński). Każdy z nich liczy na regularne występy w rundzie wiosennej. Sporo minut dostaną zawodnicy młodzi. Nie ma tutaj miejsca dla drogich w utrzymaniu piłkarzy z przeszłością w Champions League (do tej grupy należy Jeleń)

10. Jagiellonia Białystok. Są tutaj doświadczeni Smolarek i Frankowski. Jest też Plizga. O miejsce w szerokim składzie walczy Fidziukiewicz. "Jaga" chyba nie planuje kupna dodatkowego atakującego, ponieważ ostatnio sprowadziła sporo ofensywnych i zarazem niezwykle zagadkowych  pomocników (Dani Quintana, Min-Kyun). Na różnych pozychach z przodu mogą grać także: Dżalamidze, Kupisz i Plizga. 

11. Zagłębie Lubin. Trener Hapal stawia na skutecznego i coraz lepiej prezentującego się w naszej lidze Michala Papadopulosa, który kiedyś był piłkarzem Arsenalu Londyn. Zagłębie ma też Arkadiusza Woźniaka i Damiana Kowalczyka. Być może do "Miedziowych" ktoś jeszcze dołączy, ale stawiamy na zawodnika zagranicznego (transfer napastnika nie jest jednak konieczny, ponieważ Zagłębie pewnie zastosuje ustawienie z jednym snajperem). Jeleń to piłkarz podobny do Sernasa. A Litwin został wypożyczony do Gaziantepsporu.

12. Wisła Kraków. Są tutaj Rafał Boguski (może też grać jako ofensywny pomocnik), wybitnie nieskuteczny Daniel Sikorski oraz będący na wylocie Cwetan Genkov (prawdopodobny jest transfer Bułgara na wschód) i młody Michał Szewczyk. Romell Quioto odszedł i nie został nikim zastąpiony. W dodatku jeśli wspomniany Gekov odejdzie.... to pojawi się miejsce dla kogoś taniego, znanego i z niezłym CV. Najlepiej - Polaka. Wypisz, wymaluj - idealne miejsce pracy dla Ireneusza Jelenia. Z Krakowa jest całkiem blisko do Cieszyna. A i utrzymanie w lidze jest pewne.

13. Korona Kielce. Zespół ten nie planuje kupna nowego napastnika, bo ma już w kadrze kilku atakujących. Są tam doświadczeni Żewłakow i Korzym (już 159 spotkań w ekstraklasie w karierze) oraz młody Marković, urodzony w 1996 roku Karol Angielski. O miejsce w ataku Korony walczy także Łukasz Jamróz. IJ-31 nie pasuje także do stylu gry drużyny trenera Leszka Ojrzyńskiego. W Kielcach trzeba dużo biegać i cały czas walczyć.

14. Ruch Chorzów. Odszedł Piech, ale Ruch nadal ma kilku całkiem wartościowych napastników (jak na dolną połowę tabeli) i raczej nie szuka na tej pozycji wzmocnień. Są tam: Kuświk, Niedzielan, Sultes, Kwiatkowski. Z przodu może grać także Janoszka.

15. Podbeskidzie. Jeleń nie wróci do Podbeskidzia. Podbeskidzie musi też załatać dziurę po odejściu Kamila Adamka.

16. GKS Bełchatów. "Brunatni" najpierw muszą się rozstać z Dawidem Nowakiem. Dopiero potem będą mogli rozejrzeć się za nowym napastnikiem. 


Z powyższej analizy wynika, że... Ireneuszowi Jeleniowi najbliżej jest do Krakowa. Przy odrobinie szczęścia były napastnik AJ Auxerre może się w Wiśle odbudować i strzelić kilka goli. Do reanimacji tego prawie 32-letniego zawodnika potrzeba jednak wielu treningów i przygotowań. Zarówno potencjalnego nowego pracodawcę Jelenia, jak i samego zainteresowane zachęcamy do szybkich działań. Każdy dzień treningów "indywidualnych" działa na niekorzyść byłego reprezentanta Polski. A nieprzygotowany do gry Ireneusz Jeleń jest jak... jeleń bez poroża. Wybrakowany.

Konkurencja nie śpi, na rynku transferowym "do wziecia" za darmo jest całkiem sporo piłkarzy z "CV". Nowego pracodawcy szuka między innymi Marcin Robak...


A może... Górnik Zabrze.

08 lutego 2013

Król jest nagi. Polonia rozbrojona - czy przetrwa wojne?

A jednak stało się. Ireneusz Król nie dotrzymał swojej obietnicy i nie udało mu się doprowadzić pieniędzy na konta swoich podopiecznych do 6 lutego. Piłkarze się spakowali i czym prędzej wylecieli do Warszawy, by dziś z szatni odebrać swoje rzeczy i skontaktować się z mecenas Wantuch. Od 7.02.2013 Władimir Dwaliszwili, Đorđe Čotra, Adam Kokoszka, Aleksandr Todorovski i Łukasz Piątek nie są już do dyspozycji Piotra Stokowca. Co się stanie z drużyną młodego trenera, która grała bardzo atrakcyjny futbol?

    Mimo wszystko warto podkreślić, że Król kompletnie "nagi" nie jest, lecz dysponuje funduszami jedynie dla drużyny o całkiem niskich płacach, jak na T-Mobile Ekstraklase. I choć bez wątpienia byli to piłkarze o dobrych, lub znakomitych umiejętnościach - to patrząc na wysokość ich kontraktów, które podpisali jeszcze za Józefa Wojciechowskiego, można było się lekko zdziwić. Jednak "Czarne Koszule" zostały osłabione i to bardzo odczuwalny sposób. Co teraz? Bez wątpienia sztab szkoleniowy Polonii Warszawa został położony w niezwykle trudnej sytuacji, ale nie oznacza to z kolei, że będzie dysponował jedną z gorszych kadr w Ekstraklasie. Śmiemy twierdzić, że rudowłosy szkoleniowiec "Czarnych Koszul" gdzieś w głowie miał już przygotowany plan B i teraz zapewne wprowadzi go w życie. Przyjrzymy się wobec tego zawodnikom, którzy Stokowcowi pozostali i którzy mogliby wzmocnić zespół Polonii przed nadchodzącymi rozgrywkami.



Bramkarze

    To bez wątpienia najmocniejsza pozycja w zespole "Czarnych Koszul" i taka, o której sile kibice warszawskiego klubu są spokojni. Na pierwszego bramkarza wyrasta Sebastian Przyrowski - zawodnik, który już w rundzie jesiennej rozpoczął mecze na ławce, jednak wyrwał miejsce w 11-stce popełniającemu błędy Mariuszowi Pawełkowi. W sparingach "Przyroś" wydawał się dosyć pewny, nie raz ratując zespół Polonii od utraty bramki, choćby w sytuacjach sam na sam. Co ciekawe, ostatnio... strzelił nawet bramkę z rzutu karnego i przełamał fatalną passę - 8 niestrzelonych goli z tego stałego fragmentu gry. Drugim na tę pozycję, jest wcześniej wspomniany Mariusz Pawełek. Były golkiper Wisły Kraków nie jest jednak bez szans. Przyrowski dostał bowiem pozwolenie na szukanie sobie nowego klubu. W takim przypadku, to Pawełek zostałby numerem "1" w bramce Polonii. Wątpliwe jest jednak, by "Przyroś" chciałby już opuścić "Czarne Koszule". Najpewniej, zrobi to dopiero przed następnym sezonem. Trzecie miejsce w składzie, bedzie miał na pewno Michał Olczak - zaledwie 16-letni golkiper z Młodej Ekstraklasy. Dominik Budzyński zostanie wypożyczony do Stomilu Olsztyn, gdzie będzie mógł szlifować swoją formę, przed nadchodzącym sezonem w Polonii.

Obrońcy

    Tutaj jest zdecydowanie gorzej. Z zespołu odeszło praktycznie trzech podstawowych zawodników i na pewno ciężko będzie załatać tak wielką dziurę. Lewa obrona będzie zdecydowanie należała do Adama Pazio, który jest obecnie wielką nadzieją i melodią przyszłości dla reprezentacji Polski na tę pozycję. Środek obrony będzie pewnie obstawiony przez doświadczonego wychowanka Polonii - Wojciecha Szymanka, któremu partnerować będą nowo zakontraktowani Igor Morozov lub Martin Baran. Który z nich wywalczy miejsce w pierwszej 11-stce? Raczej ten drugi, gdyż w sparingach wyglądał nadspodziewanie pewnie - Morozov z kolei musi jeszcze zdobyć nieco tkanki mięśniowej. Największy problem, to obstawienie prawej obrony. Tutaj Aleksandr Todorovski nigdy nie miał dobrego zmiennika i ta pozycja będzie piętą achillesową "Czarnych Koszul". Stokowiec w tej chwili nie ma innej alternatywy niż postawienie na Jakuba Tosika, który z podkulonym ogonem powrócił ostatnio z Karpat Lwów. Nie jest to piłkarz klasowy, jednak póki co pozwoli Polonii zachować miejsce w środku tabeli. Problem będzie dopiero wtedy, gdy któryś z obrońców dozna kontuzji. Alternatyw na tę chwilę - praktycznie brak.

Pomocnicy

   W tej formacji, sytuacja wyglądałaby na całkiem komfortową w obecnej chwili, jednak taka nie jest - z powodu kontuzji. W zespole przez jeszcze kilka miesięcy będą się leczyć Dmitrije Injac (wrzesień 2013), Jimmy Yahiya (kwiecień 2013) i do tego dochodzi jeszcze nieprzewidywalny Jacek Kiełb, u którego w każdej chwili można spodziewać się jakiegoś urazu. Przy odejściu z klubu Łukasza Piątka i kontuzji dwóch defensywnych pomocników, bardzo krucho jest w środku pomocy. Zdrowy praktycznie jest jedynie Tomasz Hołota, który uchodzi za jednego z lepszych środkowych pomocników młodego pokolenia w Ekstraklasie. Kto zatem będzie mu partnerował? Teoretycznie na defensywną pomoc można przesunąć M. Barana. Możliwe jest także sprowadzenie Daniela Ciacha, któremu parę dni przed obozem podziękował Stokowiec. Być może teraz w obecnej sytuacji, zawodnik otrzyma angaż na Konwiktorkskiej. Gdzieś tam do pierwszej drużyny puka jeszcze Borys Rusak, ale jest szansa, że zostanie on wypożyczony do innego zespołu. Szkoleniowiec "Czarnych Koszul" mógłby też zrezygnować z drugiego środkowego i grać ofensywnym pomocnikiem. Tutaj grać może choćby Jacek Kiełb czy zakontraktowany Litwin - Vytautas Luksa, który bardzo dobrze spisywał się w ostatnich meczach kontrolnych. Z kolei całkiem mocno obstawione są Polonijne skrzydła. Tutaj wciąż Polonia ma reprezentanta Polski - Pawła Wszołka, który na pewno będzie wciąż grał pierwsze skrzypce w zespole Stokowca. Młody zawodnik w tej rundzie wiosennej musi wykazać się z jak najlepszej strony, by w lecie otrzymać oferty z solidnych europejskich klubów. Wygląda na to, że drugim zawodnikiem na skrzydle będzie młody i utalentowany Miłosz Przybecki. Do tego w kadrze Polonii zostanie najprawdopodobniej Krzysztof Kopciński, zawodnik Znicza Pruszków. Jeśli Stokowcowi uda się załatać środek pomocy, to druga formacja Polonii nie będzie wyglądać tak tragicznie, a wręcz - nadal będzie wyróżniać się na tle połowy drużyn w T-Mobile Ekstraklasie.

Napastnicy

    Odejście Dwaliszwilego to najgorsze, co Polonię mogło spotkać. "Lado" był wyróżniającym się zawodnikiem na polskich boiskach i strata tego piłkarza jest wielkim osłabieniem. Dodatkowo jedynym postrachem dla obrońców będzie reprezentant Polski - Łukasz Teodorczyk, który na całe nieszczęście klubu z Konwiktorskiej, ma już podpisany kontrakt z Lechem Poznań. "Teo" na dobrą sprawę strzelać nie musi, bo angaż w innym zespole ma już załatwiony - oczywiście tylko wtedy, jeśli i jemu Król płacić nie będzie. Jednak wciąż młodemu zawodnikowi gdzieś w głowie chodzi po głowie gra z orzełkiem na piersi i jest szansa, że będzie strzelał, żeby wciąż być w kręgu zainteresowań Waldemara Fornalika. Drugim napastnikiem jest Daniel Gołębiewski. Co do jego umiejętności można mieć pewne zastrzeżenia, ale jednego odmówić mu nie można. "Dyziek" to jeden z tych piłkarzy, którym na Polonii faktycznie zależy. Jest z klubem zżyty i zawsze gdy pojawia się na boisku, biega i walczy o każdy kawałek boiska. Pytanie, czy to wystarczy, by podbijać boiska Ekstraklasy... Drugim problemem jest brak rezerwowego w drużynie Stokowca. Teoretycznie w kadrze są Mateusz Gliński i Mateusz Michalski - ale to chyba mimo wszystko nadal nie ten poziom. 

    Dzisiaj z rana pojawiła się odpowiedź prezesa "Czarnych Koszul", na wczorajsze rewelacje. Król chce by zawodnicy wrócili na zgrupowanie, bo pieniądze przecież przesłał. Twierdzi także, że np. Dwaliszwili już dawno otrzymał pieniądze i nie ma pojęcia skąd taka decyzja tego napastnika z Gruzji. Cała ta szopka będzie najprawdopodobniej trwała przez najbliższy tydzień. Możliwości są dwie: nastraszony Król prześle w końcu zaległe pieniądze, a zawodnicy dokończą ten sezon w Polonii - po czym w lecie poszukają nowego klubu. Dzięki temu Polonia zarobi i będzie miała fundusze na transfery łatające dziure. Druga opcja - mniej korzystna dla "Czarnych Koszul" - to ostateczny bunt piłkarzy i rozwiązanie kontraktów, z winy klubu. W tym przypadku Polonia nie zarobi ani grosza, a Król i tak będzie zobowiązany do spłaty zaległych pieniędzy. Mecenas Wantuch straszy także odebraniem licencji, zakazem transferowym... ale to chyba należy włożyć między bajki. Jeśli Król podstawiony pod ścianą spłaci pieniądze (a raczej tak będzie) to najprawdopodobniej w najgorszym wypadku, skończy się tylko na rozwiązaniu kontraktów.











Aktualizacja 12.02.2013
 Zespół opuścił już Sebastian Przyrowski, który miałby podpisać kontrakt z Cracovią Kraków. Do Turcji natomiast przylecieli kolejni testowani. Są to napastnicy Uroš Đerić oraz Paweł Tarnowski, a także defensywny pomocnik Igor Jugović. Nie są to piłkarze wysokiej półki, ale do obecnego składu "Czarnych Koszul" być może się sprawdzą. Wszystko okaże się w swoim czasie...





     Kadra Piotra Stokowca nie wygląda najgorzej, aczkolwiek z takim składem Polonia nie utrzyma wysoko zajmowanego miejsca. Z tymi zawodnikami klub zakończy pewnie rozgrywki na mniej więcej 7-9 miejscu, co i tak będzie nie lada wyczynem, ze strony sztabu szkoleniowego. Nie znaczy to jednak, że nad "Czarnymi Koszulami" nie zbierają się czarne chmury. Otóż już w lecie, zespół opuści kilku następnych zawodników, z racji kończących się kontraktów. Co będzie wtedy? Czy Król nadal będzie dobrodziejem Polonii, czy jednak w Warszawie znajdzie się inny inwestor? Tego nie wiemy. Ireneuszowi Królowi za to, w dedykacji przesyłamy taką piękną piosenkę, w wykonaniu Ireny Kwiatkowskiej. Pasuje jak ulał!

Ps. Zapraszamy do udziału w konkursie "Wygraj książkę na Podbramkowo"! Do wygrania biografie Mourinho, Guardioli i Kloppa. Jesteście zainteresowani? Kliknijcie TUTAJ ;)

J.O

07 lutego 2013

Belek niszczy każdego. W poszukiwaniu ziemi obiecanej.


Belek to zdecydowanie najpopularniejsze miejsce zimowych zgrupowań naszych ligowców oraz reprezentacji Polski. To piękne miasteczko położone w tureckiej prowincji Antalaya (zatem jeśli ktoś powie że jedzie Antalyi, to na 99% udaje się właśnie do Belek).

Wydaje się, że prekursorem wyjazdów sportowych do Belek był... Polski Związek Piłki Nożnej. Malownicza miejscowość położona u podnóża gór Taurus po raz pierwszy gościła nasze "orły" w roku 2007. Od tamtego czasu zmieniają się selekcjonerzy i kadrowicze, ale miejsce wyjazdów zmianie nie ulega nigdy (z wyjątkiem wyjazdu na "prestiżowy" turniej Puchar Króla Tajlandii w 2010 roku). Wszyscy tym legendarnym Belek są zachwyceni, ale... nie przekłada się to na formę sportową. Każdy mówi "jedziemy szlifować formę do Belek", ale forma do końca nie jest oszlifowana.

Tutaj zakwaterowana była kadra Polski podczas ostatniego zgrupowania w Belek.


Miejscowość Belek zaskakująco szybko zyskała nowych fanów. Każdy chce zasmakować lokalnych uroków i od niedawna co roku udaje się tam kilka(naście) polskich drużyn. 

Polonia Warszawa była tam wiosną 2012 roku, a w 2013 roku pojawiła się tam ponownie. Wisła Kraków do Belek wiosną 2013 pojedzie aż... dwukrotnie. Do Belek w najbliższą sobotę uda się także drużyna Podbeskidzia Bielsko-Biała. W Belek przygotowywać się będą do rundy wiosennej także zawodnicy Pogoni Szczecin, w pobliżu zakwaterują się zawodnicy Górnika Zabrze i Zagłębia Lubin. W zeszłym roku było podobnie. Co więcej, w lutym 2012 w Antalayi zjawili się nawet piłkarze... II-ligowej Drutex Bytovii Bytów (w czasie podróży samolotowych czołowy piłkarz tej drużyny oraz trener bramkarzy upili się i zostali dwukrotnie wyproszeni z pokładu). Do Belek ostatnio udał się także klub SSV Jahn Regensburg prowadzony przez... Franciszka Smudę.

Jagiellonia Białystok, Ruch Chorzów oraz Lechii Gdańsk (w 2010 i 2012 roku byli w Belek) jadą do miejscowości Side. Inne warunki? To zmyła! Side leży 45 kilometrów na wschód od Belek, to bliźniacza miejscówka.

Nie będę wspominał o pozostałych wyjazdach polskich drużyn do Belek i okolic, ponieważ nie da się tych zgrupowań policzyć na palcach całego tuzina rąk. Do Turcji w dzisiejszych czasach jedzie prawie każdy, z pobytu na tamtejszych zgrupowaniach szczęśliwi są wszyscy. Efektu sportowego.... raczej nie widać (często jest to regres).

Prawie wszystkie drużyny po powrocie z Belek spisują się gorzej, niż po jakimkolwiek innym zgrupowaniu. Wszystkie rekordy pobiła chyba reprezentacja Polski, która po wypadach do Belek oklep zbiera regularnie. W lidze najczęściej rządzą ci, którzy do Turcji nie jadą. Na czym polega fenomen Turcji i dlaczego nie polecam tej miejscówki?

Czy lubicie jeździć do Mielna, Dębek, Karwi, Jastrzębiej Góry, Juraty, Sopotu lub Władysławowa? Można się tam doskonale bawić. Gwarantują to doskonale rozwinięte Beach-bary, fajne plaże i mnóstwo klubów. Są imprezy, słońce, dziewczyny, picie do rana i cudowna atmosfera lenistwa. Mnóstwo eventów, koncertów - nie można się nudzić. Jest zabawa! Czy jasno, czy ciemno...



A gdybyście zarządzali klubem piłkarskim? Czy byście zaplanowali swojej drużynie zgrupowanie w Mielnie? Albo w Sopocie? Pewnie teraz się uśmiechnęliście, ale... Belek to takie właśnie Mielno. Tureckie. 

Belek i Antalyia to bardzo popularne adresy dostępne w ofertach wielu polskich i zagranicznych biur turystycznych. Chcesz pojechać na leniuchowanie albo imprezowanie? (a może i to i to). W hotelu o wysokim standardzie? W dobrej cenie? Zapraszamy do Belek, gdzie atrakcji jest sporo. Hotelowych dyskotek też. 

To właśnie z turystyki i grubych imprez słynie Belek. W pobliżu dominuje tylko jeden sport - i nie jest to piłka nożna. To golf. W 2012 obył się tam Turkish Airlines World Golf Final. Golfistów z całego świata w tamten rejon przyciągają liczne hotele cztero i pięciogwiazdkowe oraz możliwość zabawy w centrum tureckiej turystyki. 

Wymagający przybysze mogą wstąpić na przedstawienie wystawiane w zabytkowym teatrze Aspendos, który może pomieścić 15 tysięcy osób. Taki troche odpowiednik stadionu piłkarskiego. Mniej wymagający wczasowicze zazwyczaj ograniczają się do hotelowych rozrywek. Całkiem atrakcyjnych.



Piłka nożna? Infrastruktura sportowa? Na pewno kilka boisk tam jest (w końcu łatwiej zrobić boisko do "piły", niż wysokiej klasy pole golfowe), ale Belek zdecydowanie nie jest miastem nastawionym na futbol i nigdy takim nie będzie. Ciężko tam o jakieś duże kompleksy sportowe, mega atrakcyjne zaplecze lub coś extra. Przy tylu rozrywkach, mało kto myśli o sporcie. A zbędne kilogramy zdecydowanie łatwiej jest zrzucić na parkiecie. 

Dlatego to właśnie nie tureckie minsterstwo sportu inwestuje i promuje Belek. Głównym zainteresowanym rozwojem tej przepięknej miejscowości jest... Tureckie Ministerstwo Turystyki. Belek jest dla niego prawdziwym oczkiem w głowie i powodem do dumy. Jeśli chodzi o roczną liczbę przebywających golfistów, to więcej ich odwiedza chyba tylko portugalskie Al-Gharb Algarve. A i to może się zmienić przy pomocy bogatego mecenasa.

Dlaczego polskie kluby i reprezentacja naszego kraju notorycznie udają się na zgrupowania do wybitnie turystycznego kurortu (a potem osiągają beznadziejne wyniki)? Dlaczego 95% liczących się na świecie drużyn się tam nie udaje i osiąga lepsze wyniki? Dlaczego Jahn Regensburg w pierwszym ligowym meczu po zgrupowaniu w Belek przegrał 1:5 (najwyższa porażka tego klubu w sezonie) ? Odpowiedzi nasuwają się same. Jeśli zajmujecie się planowaniem zgrupowań dla klubów piłkarskich - raczej poszukajcie sobie jakiegoś innego miejsca. Nie twierdzę, że wszyscy piłkarze imprezują i bawią się do rana. Do Belek nie polecam jechać z powodów czysto profilaktycznych. W końcu gra w piłkę jest pracą piłkarzy, a do turystycznego kurortu nie jedzie się na wczasy.


Zeszłoroczny plan wyjazdu do Belek zespołu Drutex Bytovia Bytów.






Zapraszamy do udziału w konkursie Podbramkowo. Link do wydarzenia dostępny jest TUTAJ. Można wygrać ciekawą książkę!

06 lutego 2013

PODBRAMKOWO EXTRA: W poszukiwaniu recepty na atak Chelsea FC


Już w zeszłym sezonie Chelsea Londyn miała poważne problemy ze skutecznością. Legendarny Didier Drogba bramki strzelał tylko w ważniejszych konfrontacjach (w lidze zdobył tylko pięć bramek, czarował w LM), Nicolas Anelka nie pasował do koncepcji Villasa-Boasa i odstrzelony został po rundzie jesiennej (zdobył jednego gola w 9 spotkaniach), Salomon Kalou był na pierwszy skład londyńczyków po prostu za słaby, a Fernando Torres... walnie przyczynił się do zajęcia kompromitującego (szóstego) miejsca w rozgrywkach Premier League. Hiszpan w 32 meczach ligi angielskiej pokonał bramkarza przeciwnika tylko sześciokrotnie. W składzie "The Blues" znajdował się również Daniel Sturridge, jednak zazwyczaj Anglik pełnił rolę zmiennika "El Nino" (nie przeszkodziło mu to w zdobyciu 11 bramek i  zostaniu wspólnie z Lampardem najlepszym strzelcem zespołu w lidze). Poczynaniom doświadczonych "wyjadaczy" przyglądał się "Nowy Drogba" Romelu Lukaku, który od czasu do czasu dostał kilka minut gry. W zimie do ekipy Romana Abramowicza dołączył prosto z Brazylii Lucas Piazon. Młodziutka gwiazda Instagrama oraz innych portali społecznościowych nie doczekała się wtedy debiutu w Premier League. Piazon pierwszego gola w dorosłym zespole Chelsea zdobył dopiero podczas przedsezonowego Tournee (zgrupowanie w USA) w wakacje 2012 roku.

W lecie wymieniono klocki, ale nie sprowadzono żadnego wybitnie skutecznego snajpera. Odszedł Didier Drogba, wypożyczono Lukaku do WBA (Belg zaczął nagle zdobywać gole). Podstawowym napastnikiem oficjalnie został świeżo upieczony... król strzelców Euro 2012 - Fernando Torres, a jego zmiennikiem mianowano Daniela Sturridge. Trzecim snajperem został z konieczności Lucas Piazon, a czwartego nie było i nadal nie ma. Jakie są efekty naiwnej wiary w "El Nino" - każdy widzi. Hiszpan w 25 meczach ligowych trwającego sezonu strzelił nieco więcej goli (o jednego więcej) niż w całych zeszłorocznych rozgrywkach Premier League, ale nadal jest regularnie wygwizdywany przez fanów "The Blues". Napastnik za 50 milionów euro bramek powinien strzelać co najmniej 30 w sezonie. Wychowanek Atletico Madryt w ciągu ponad dwóch lat podbytu na Stamford Brige strzelił ich 27. W 107 spotkaniach (liczymy jego występy we wszystkich rozgrywkach). 

Jesienią 2012 zbyt wielu goli nie strzelał wyżej wspomniany Torres, skuteczny nie był też Sturridge, Lucas Piazon nie otrzymywał szans. Honor "Niebieskich" uratowali pomocnicy dzięki znakomitej postawie Franka Lamparda, Edena Hazarda, Juana Maty oraz przebłyskom Oscara i kilkoma efektownymi akcjami sympatycznego Davida Luiza wystawianego od czasu do czasu w drugiej linii. 

Mimo beznadziejnej skuteczności napastników, Chelsea aktualnie (stan na 05.02.2013) zajmuje trzecie miejsce w Premier League. Ale przy dalszej tak słabej grze atakujących drużyna Rafaela Beniteza będzie mogła tylko pomarzyć o udziale w przyszłorocznej edycji elitarnej Champions League. 

W celu wzmocnienia siły rażenia napadu "The Blues", zastąpiono Sturridge'a (od razu po transferze zaczął seryjnie strzelać dla Liverpool'u) dotychczasowo całkiem skutecznym Dembą Ba (znanym jako "człowiek ze szkła"). Lucasa Piazona wypożyczono zaś do całkiem mocnej Malagi (!) i nie zastąpiono nikim (bo kupiony w lecie 2012 Victor Moses to raczej skrzydłowy, a pół rundy wiosennej ma "z głowy" z powodu obowiązków reprezentacyjnych).

Nic się nie zmieniło, problem nadal nie został rozwiązany. Fernando Torres nadal bramki strzela od święta, a Demba Ba w lidze zdobył tylko jednego gola w pięciu spotkaniach i ostatnio doznał kontuzji (cios w nos był mocny, a Ba jest niestety wyjątkowo łatwo łamiącym się piłkarzem). Rafa Benitez został więc z jednym, wyjątkowo beznadziejnym napastnikiem (za to jest to ulubiony snajper tego hiszpańskiego szkoleniowca).

Drużyna Romana Abramowicza znalazła się w prawdziwie podbramkowej sytuacji. Okienko transferowe zostało zamknięte i prawdopodobnie tylko odważna decyzja może uzdrowić atak  Chelsea. Kilka możliwych rozwiązań prezentuje Podbramkowo, które przygotowało dla rosyjskiego oligarchy i całego zarządu "The Blues" kilka wskazówek. Jak można rozwiązać ofensywny problem Chelsea? Kim zastąpić Torresa? Co robić?


  • Można zastosować manewr użyty przez Vicente del Bosque podczas Euro 2012 - na szpicy ustawić odpowiednik "barcelońskiego" Messiego. W kadrze Hiszpanii był to David Silva, w Chelsea może to być wychowanek Realu Madryt - Juan Mata (razem z Frankiem Lampardem jest to najskuteczniejszy strzelec Chelsea w trwajacym sezonie Premier League). Nie oszukujmy się, Juan Mata i tak jest skuteczniejszy od Torresa. Może lepiej zamiast "sępa pola karnego" wystawić schodzącego napastnika (OK - trochę naciąganego napastnika) i dzięki temu jeszcze bardziej opanować środek pola?

  • W juniorach Osasuny na pozycji napastnika grał... Cesar Azpilicueta. 23-letni Hiszpan aktualnie jest jednym z lepszych prawych obrońców grających w Premier League, ale... może warto by było wypróbować go na szpicy? W defensywie Cesara można zastąpić Ivanoviciem, a Torresa należy zastąpić kimkolwiek mającym pojęcie o strzelaniu goli. Może Azpilicueta takie pojęcie ma. Cesara Azpilicuetę z ataku do obrony przestawił podobno Kibu Vicuna, II trener Legii Warszawa.

  • David Luiz. Człowiek orkiestra i jeden z najlepszych przyjaciół Neymara. David Luiz lubi dryblingi i kocha strzelać gole. Świetnie gra głową, dysponuje niezłym uderzeniem (bardzo mocnym), jest niesamowicie uniwersalny. Niedawno świetnie grał na pozycji środkowego pomocnika (i to nie do końca takiego defensywnego). Tym razem Brazylijczyka można wypróbować na pozycji napastnika. Pomysł jest szaleńczy, ale... sprawdził się w naszej Ekstraklasie. Pavol Stano występował w barwach Korony kilka razy na pozycji napastnika w barwach Korony Kielce i zdobył parę bramek. 

  • Brzmi to bardzo abstrakcyjnie, ale... być może na pozycji napastnika lepszy od Torresa może być Yossi Benayoun. Reprezentant Izraela aktualnie powrócił do Chelsea i znajduje się w szerokiej kadrze zespołu Beniteza. Przed transferem do poważniejszych lig (na poziomie seniorskim), Benayoun... wiódł życie łowcy bramek. W wieku 16 lat młody Yossi był najlepszym strzelcem i najbardziej wartościowym zawodnikiem juniorskich drużyn Ajaxu Amsterdam. Potem przeniósł się razem z rodziną do Izraela i w wieku 17 lat zdobył 15 bramek w 25 spotkaniach dla Hapoelu Be'er Sheva. Hapoel jednak spadł z izraelskiej ekstraklasy i Yossi podkupiony został przez Maccabi Haifa. W Haifie nadal często strzelał bramki (55 goli w 130 meczach), ale dał się poznać bardziej jako kreator gry. Jako skrzydłowy/rozgrywający wyjechał do Hiszpanii, a potem rozpoczął przygodę z angielskim futbolem. Czy Benayoun może ponownie zostać łowcą goli? Nie możemy tego wykluczyć, nie takie rzeczy w futbolu się zdarzały. Yossi jako napastnik może być skuteczniejszy od Torresa. Trzeba tylko mieć odwagę i wystawić go w ataku.

  • Napastnik z akademii/rezerw. Fajnie jest promować wychowanków własnej szkółki lub dawać szanse młodym piłkarzom drugiego zespołu. Ci bardziej utalentowani są aktualnie wypożyczeni (Bamford, Pirez), ale na boiskach treningowych w Cobham da się znaleźć kilku napastników (trzeba ich tylko poszukać). Nadal można sięgnąć po 22-letniego Adama Philipa lub urodzonego w 1995 roku Isalama Feruza (reprezentant Szkocji).

  • Hazard w ataku. Wariant ten był już przez Beniteza próbowany, ale Belg lepiej spisywał się na pozycji ofensywnego pomocnika i z przodu nie czuje się najlepiej. Być może jednak warto zaryzykować i jeszcze wypróbować piłkarza z numerem 17 na szpicy? 

  • Ściągnięcie jakiegoś napastnika z wolnego transferu. Na rynku dostępnych jest kilku zawodników bez kontraktów, których można namówić na grę w barwach The Blues. Zakończyli oni kariery (Filippo Inzaghi), melanżują (Adriano) lub po prostu szukają pracy (Luis Saha). Ściągnięty z wolnego transferu zawodnik na początku będzie musiał dojść do odpowiedniej formy fizycznej, ale... może okazać się wartościowym wzmocnieniem. Jest to jednak wariant bardzo ryzykowny.

  • W Cobham nadal trenuje Florent Malouda, który jest niezwykle zasłużonym dla Chelsea zawodnikiem. Przyjaciel Didiera Drogby trenuje z juniorskimi drużynami "The Blues", ponieważ nie zgadza się na rozwiazanie obowiązującego go do końca tego sezonu kontraktu.  "Flo" nadal potrafi grać w piłkę i można z jego usług skorzystać. Nie jest to klasyczny snajper, ale... już kiedyś występował w Chelsea na pozycji lewego napastnika (było to za czasów gry ustawieniem 4-3-3) i prezentował się na tej pozycji bardzo dobrze. Być może ten doświadczony zawodnik może okazać się przydatny drużynie Abramowicza i wspomóc ofensywę drużyny czymś więcej, niż umiejętnościami - doświadczeniem.


David Luiz - kandydat na napastnika Chelsea FC ?


Bez względu na zajęte miejsce w Premier League oraz wynik w Lidze Europy, po sezonie z Chelsea raczej na pewno pożegna się Rafa Benitez - menadżer wybitnie tymczasowy (my radzimy jak najszybsze pozbycie się tego "specjalisty"; najlepiej - razem z Fernando Torresem). Roman Abramowicz będzie musiał po raz kolejny znaleźć odpowiedniego dla "The Blues" menadżera. Bez względu na osobę nowego szkoleniowca, w Chelsea prawdopodobnie zostanie przeprowadzona  rewolucja w ataku. Zespół walczący o najwyższe cele w lidze angielskiej oraz europejskich pucharach musi mieć co najmniej 2-3 wysokiej klasy napastników. Nie wypada, aby najlepszymi strzelcami drużyny tego kalibru byli pomocnicy.



Florent Malouda i Didier Droba prezentują Puchar Mistrzów.

Kilka lat wcześniej obaj panowie występowali w barwach Guingamp. Stanowili o sile ofensywy tego zespołu.






M.W.





Zapraszamy do udziału w konkursie Podbramkowo - można wygrać książkę. Więcej info znajdziecie TUTAJ.

05 lutego 2013

Mourinho moblizuje piłkarzy Barcelony do dalszych sukcesów - wywiad z Piotrkiem Olejnikiem, redaktorem serwisu Blaugrana.pl


Gdy z końcem ubiegłego sezonu Pep Guardiola odchodził z katalońskiej drużyny, wielu kibiców na całym świecie zastanawiało się: jaka będzie ta nowa Barcelona? Barcelona Tito Vilanovy. Choć stery przejmował zaufany człowiek poprzedniego trenera, to jednak obaw było bez liku. Nawet wśród najwierniejszych fanów Blaugrany. A jak jest dziś? "Duma Katalonii" znów niepodzielnie rządzi w kraju, ma szansę na trzy korony. Zespół Vilanovy gra podobnie jak za czasów Guardioli, ale można dostrzec pewne różnice. M.in o nich własnie, o gorączkowych poszukiwaniach następcy dla Victora Valdesa oraz o kondycji samej La Liga rozmawialiśmy z Piotrkiem Olejnikiem, redaktorem serwisu Blaugrana.pl

Podbramkowo: Zacznijmy może od ostatniego ligowego spotkania Barcelony. To lider grał w niedzielę tak słabo, czy też Valencia wysoko zawiesiła mu poprzeczkę?

Piotr Olejnik: Nietoperze pod wodzą nowego trenera spisują się dużo lepiej (fatalnie dobraną taktykę na mecz  z Realem przemilczmy), zatem należało się spodziewać ciężkiego pojedynku z bardzo dobrze zorganizowaną w defensywie Valencią. W dodatku od lat na przełomie stycznia i lutego „Duma Katalonii” notuje największy dołek formy w całym sezonie (ma to związek z tzw. mikro-cyklami). Stąd ta słabsza gra i trochę wymęczony remis.

Jak już powiedziałeś, pierwsze miesiące w piłkarskim kalendarzu od jakiegoś czasu są w wykonaniu Barcelony słabsze. Myślisz, że tylko w tym Real Madryt może upatrywać swoich szans przed rewanżowym spotkaniem Pucharu Króla 26 lutego?

Powiedziałbym, że najgorsze miesiące to styczeń i luty (tegoroczny styczeń był naprawdę wyjątkowo udany), a forma szykowana jest na przełom lutego i marca. W zeszłym sezonie Barca pod koniec lutego rozbiła Valencię 5-1 i na początku marca ograła Bayer 7-1. "Królewscy" będą mieli spory problem, ponieważ ich odwieczny rywal będzie gotowy na rewanż. W dodatku drugi mecz 1/8 finału Ligi Mistrzów gra dopiero 12 marca, a nie tak jak Real już tydzień później (5.03).

Barcelona jak dotychczas prezentuje się w tym sezonie wybornie. Szczerze, czy spodziewałeś się takiego obrotu sprawy? Nie do końca było wiadomo, jak drużyna pod wodzą Vilanovy będzie się prezentować. I czy widzisz coś, co nowy opiekun zdołał zmienić, poprawić w grze?

Byłem pełen obaw, bo tak naprawdę niewiele było wiadomo o Vilanovie i jego warsztacie trenerskim. Zawsze znajdował się on w cieniu Guardioli. Nie martwiłem się jednak o reakcję zespołu - niektórzy piłkarze znali go jeszcze z czasów juniorskich. Tito przyspieszył grę Blaugrany, przesunął środek ciężkości drużyny z Xaviego na Fabregasa i Iniestę. Niestety pojawił się też problem w defensywie, która w poprzednich sezonach spisywała się dużo lepiej. Barca ma w tym sezonie najlepszą średnią bramek w swojej historii, ale z drugiej strony tak dużo goli traciła ostatnimi czasy, gdy na ławce zasiadał Luis Van Gaal.

Czyli mimo pewnego prowadzenia w lidze, widzisz jeszcze pewne „rezerwy” w tej drużynie, jak choćby w obronie. Tę formację można byłoby z pewnością jeszcze ulepszyć. Zawodnikami z aktualnego składu, czy też ściągnąć innych? I czy w tym kontekście dobrze się stało, że Barcelony odpuściła sobie zimowe okienko transferowe?

Barca nie lubi robić zakupów zimą. Obrońców należało zakupić latem i klub nie zdecydował się na to, argumentując solidnym zapleczem w drużynie rezerw. Niestety najzdolniejszy ze środkowych obrońców, Marc Bartra, praktycznie nie gra. Powstał problem ponieważ Javier Mascherano zalicza najgorszy sezon od czasu transferu do Blaugrany i para Pique-Puyol jest jedyną, która gwarantuje odpowiednią jakość. Ciężko mi jednak wymienić potencjalne cele transferowe - Barcelona jest od kilku lat bardzo "hermetyczna", piłkarzom sprowadzonym z innych drużyn ciężko jest się wpasować w ten unikatowy styl
.
Mimo pewnych niedoskonałości w defensywnie, katalońska drużyna pewnie mknie po kolejne tytułu. Czy możliwe jest Twoim zdaniem, by Vilanova powtórzył te wszystkie sukcesy Guardioli? Czy też może - "nic dwa razy się nie zdarza"?

Nawet gdyby piłkarze Barcelony byli nasyceni pucharami, co najmniej dwa czynniki mobilizują ich do dalszych sukcesów. Najważniejszym jest choroba Tito, która jednoczy szatnię w dążeniu do dodania sił trenerowi poprzez kolejne zwycięstwa. Drugą kwestią jest osoba Jose Mourinho, który swoimi wypowiedziami i zachowaniem nie pozwala piłkarzom Blaugrany na nic innego, jak udowadnianie swojej wyższości na boisku. Liga jest już praktycznie wygrana, a zatem cel na ten sezon jest prosty - potrójna korona.

W 1/8 Ligi Mistrzów czeka już Milan. To będzie spacerek, czy jednak Włosi mogą się postawić?

Nie wyobrażam sobie innego scenariusza niż gładkie rozstrzelanie w 1/8 finału przeciętnej drużyny, jaką w tej chwili jest AC Milan. Jak wspomniałem, forma szykowana jest na przełom lutego i marca, a zatem w Mediolanie może paść typowy dla wyjazdowych meczów Barcelony remis, ale rewanż powinien już być demonstracją siły Blaugrany.

W 1/8  "Champions League 2012/2013" Barca zagra z Milanem

Wracając jeszcze do Pepa. Jak zapatrujesz się na jego pracę w Bayernie? Bo jedni chwalą go za mądrą decyzję, ale są też tacy, którzy twierdzą, że bał się prawdziwego wyzwania. Bawarczycy to ułożony zespół, który dominuje w swojej lidze. Guardiola spróbuje zbudować w Monachium Barcelonę II i ściągnąć tam jakiś Hiszpanów, np. Valdesa?

Bayern to idealny klub dla Guardioli - uznana marka, bogata historia, sympatyzujący z Barceloną kibice, spora ilość wychowanków w składzie i zarząd, którego nie tworzą kapryśni szejkowie, ale niezwykle szanowani w świecie futbolu byli piłkarze. Pep nie musi nikomu niczego udowadniać - skoro chcą go zatrudniać zespoły ze światowego topu to należy rozpatrywać wyłącznie takie kandydatury. Nie liczę na napływ Hiszpanów do Bawarii - Guardiola skorzysta z lokalnego bogactwa. Ponadto na bramce ma znakomitego Neuera.

A co do Valdesa, czemu aż takie zamieszanie w Hiszpanii wywołała jego deklaracja, iż nie przedłuży kontraktu? I czy w tym kontekście Blaugrana ma już jakiegoś następcę? Od plotek aż huczy, np. de Gea, Reina czy nawet Vorm ze Swansea.

Wydawało się, że Valdes zostanie w Barcelonie do końca kariery, w końcu jest mu tu dobrze i stał się symbolem tej drużyny, zdobywając w niej przez ostatnie 10 sezonów wszystkie możliwe trofea. Tymczasem postanowił spróbować sił w innym zespole, prawdopodobnie po to by zamknąć usta krytykom oraz by mieć w meczach więcej pracy i więcej okazji do zaprezentowania swoich umiejętności. Moim faworytem jest Jose Reina - rówieśnik Valdesa, wychowanek Barcelony, który szybko odnajdzie się w tym systemie.

Co do ewentualnych transferów w kontekście Barcelony, co jakiś czas w naszym kraju wymienia się polskich zawodników. Raczej pół-żartem, ale niektórzy serio, jak np. Roman Kołtoń w przypadku Roberta Lewandowskiego. A Ty jak to widzisz? Czy  którykolwiek z naszych piłkarzy może być kiedyś blisko przenosin na Camp Nou? Czy też dywagacje Kołtonia i innych są po prostu niepoważne?

Oczywiście takie wypowiedzi są niepoważne i wynikają z marzeń o Polaku grającym w polu w drużynie o jeszcze większym prestiżu niż Borussia. Lewandowski to znakomity piłkarz, klasy europejskiej, ale gdzie mu do Cavaniego, Van Persiego, Higuaina, Benzemy, Aguero? Tylko gracze tej klasy mogą się sprawdzić w Barcelonie, tym bardziej, że obecny system nie zakłada klasycznej "dziewiątki". Piszczek to już kompletne sci-fi. Boczni obrońcy Barcelony są o klasę lepsi.

Roman Kołtoń przekonuje, że "Lewy" nadaje się do Barcelony

Chciałem też zapytać, jak to się wszystko zaczęło w Twoim przypadku? Skąd miłość do katalońskiego klubu i od jak dawna ona trwa?

Odpowiedź jest dość prosta - pierwszą dużą imprezą, którą naprawdę dobrze pamiętam był Mundial 98' we Francji. Wszyscy zachwycali się grą Holendrów z Kluivertem, Overmarsem, braćmi De Boer, a także Brazylią z Rivaldo i Ronaldo. Tak się złożyło, że wszyscy grali w Barcelonie przed lub po tych mistrzostwach. Gdy dodać do tego już wtedy piękny, ofensywny styl i wspaniałą, poruszającą historię - wybór mógł być tylko jeden.

Najpiękniejsze wspomnienie?

Gol Iniesty w pamiętnym półfinale z Chelsea, po którym padłem na kolana przed telewizorem i zacząłem drzeć się wniebogłosy. I finał Ligi Mistrzów w Rzymie, który oglądałem w... pizzeri nieopodal rzymskiego Koloseum, wraz z 50 Cules z Polski, z którymi wybrałem się w dniu finału do Włoch autokarem.

A najgorsze? Było Ci kiedykolwiek wstyd z powodu gry, wyników zespołu?

Tak, było mi wstyd na początku 2008 roku gdy rozsypywała się drużyna Rijkaarda. Wówczas Holender nie potrafił zapanować nad imprezującymi Ronaldinho i Deco. Gdy ten pierwszy był regularnie  "kontuzjowany", a Deco i Eto'o umyślnie wyłączyli się z meczu z Realem, w którym reszta drużyny musiała robić szpaler. To było kibicowskie katharsis, po którym sukcesy Guardioli smakowały jeszcze lepiej.

Na koniec chciałem zapytać o przyszłość samej La Liga. Jeszcze na początku XXI wieku coś do powiedzenia miały Valencia czy Deportivo. Dziś na dłuższą metę nikt nie jest w stanie konkurować z Realem i Barceloną. To może się kiedyś zmienić?

Niestety obawiam się, że obecny stan rzeczy będzie trwać jeszcze długo i nie podoba mi się ta sytuacja. Deportivo czy Valencia żyły ponad stan na przełomie wieków, by dorównać potentatom i później srogo za to zapłaciły olbrzymimi problemami finansowymi. Dopóki nie ulegnie zmianie umowa dotycząca praw do transmisji (olbrzymie dysproporcje pomiędzy pieniędzmi otrzymywanymi przez Barcę i Real w stosunku do reszty stawki), dopóty dwaj giganci będą się rotować na pierwszym miejscu. Szkoda, brakuje mi na dłuższą metę większej rywalizacji.