Dlaczego nie lubię Roberto Manciniego

Są trenerzy, których lubię i szanuję, na czele z Jose Mourinho. Są tacy, którzy są mi obojętni, tych jest najwięcej, choćby Pep Guardiola. Naturalne jest więc to, że będą też trenerzy, których nie lubię - takim jest właśnie Roberto Mancini. Dlaczego nie lubię Roberto Manciniego?
No właśnie...

...tak naprawdę to nie wiem. Nie lubię i już. Od tak zwanego zawsze uważałem eleganckiego miłośnika szalików za słabego trenera. Pomyślałem, że podzielę się z Wami tym odczuciem, nie nazwę tego poglądem - za mało mam twardych argumentów. Miałem nadzieję, że może Wy macie podobnie i wiecie, dlaczego nie lubicie trenera Manchesteru City Roberto. A po za tym liczyłem, że przelewając "na papier" moje przemyślenia, odpowiem na to pytanie sam przed sobą. No i tu pojawił się mały problem.

Zerknąłem do Wikipedii (pomogła skończyć studia, więc czemu nie miałaby być znakomitym źródłem piłkarskiej wiedzy). Okazało się, że na papierze Mancini taki słaby nie jest. W swojej karierze trenerskiej prowadził cztery kluby: Fiorentinę, Lazio, Inter oraz Manchester City. Z Violą oraz Lazio zdobył po Pucharze Włoch. Szału nie ma, ale pamiętajmy że w obu przypadkach kluby toczone były finansowymi problemami (w Fiorentinie to nawet pensji nie dostawał na czas). Trenerskie prosperity zaczęło się podczas jego przygody z Interem Mediolan. Zdobywał trzy razy mistrzostwo Włoch (choć jedno dostał w spadku po aferze Calciopoli - mistrzostwa pozbawiono Juventusu na rzecz właśnie Internazionale). Trzy razy docierał do finału Pucharu Włoch - a wygrał dwa razy. Pomiędzy 25.09.2006 a 28.02.2007 zanotował rekordową serię 17 kolejnych zwycięstw w Serie A oraz zdobył rekordowe 97 punktów w lidze. Przyznam, że szukanie argumentów przeciwko temu trenerowi nie okazało się łatwe. Ale! Jest nadzieja. Już na arenie międzynarodowej Mancini nie radzi(ł) sobie tak dobrze. Inter nie wyszedł poza 1/4 finału Ligi Mistrzów. To właśnie po porażce w 1/8 finału z Liverpoolem w sezonie 2007-2008 właściciel Interu, Massimo Moratti, stracił cierpliwość. Kolejnym przystankiem na trenerskiej drodze Włocha był Manchester City. Gdy objął tę drużynę, pomyślałem - "z czym do ludzi". Ta trenerska atrapa (nie mylić z atrapą Darka Dźwigały) ma zarządzać szatnią złożoną z wielomilionowych gwiazd? Jednak na angielskiej arenie Mancini się nawet broni - zdobył pierwszy od 35 lat Puchar Anglii (i tu ciekawostka, którą pewnie zauważyliście - z każdym klubem, który trenował, zdobył krajowy puchar) i pierwsze od 44 lat mistrzostwo kraju. Nieźle, choć oczekiwania były większe (pytanie, czy realne). Ale znów rozgrywki międzynarodowe to jakiś dramat. W sezonie 2010-11 odpadł w 1/8 finału, przegrywając z Dymanem Dynamem Kijów. Kolejne dwa sezony to kompromitacja w Lidze Mistrzów i odpadnięcie po fazie grupowej.

Mój mały research za bardzo mi nie pomógł w ustaleniu źródła antypatii. Mimo sukcesów, które osiągał, Roberto Mancini nie jest dla mnie wybitnym trenerem. Jest nijaki, brakuje mu osobowości. Jego piłkarze nie poszliby za nim w ogień, a w szatni Manchesteru nikt płakać po nim nie będzie. A indolencja na arenie międzynarodowej tylko podkreśla jego słabość. I moim zdaniem ten brak charakteru przekłada się na zespoły, które prowadzi - niby dobrze, a jednak brakuje błysku - właśnie choćby tego międzynarodowego. 

Chętnie dowiem się, jakie jest Wasze zdanie na temat Manciniego. Zapraszam do komentowania!

Czytaj więcej

"Trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść niepokonanym"

   Futbol w przyszłym sezonie nie będzie już taki sam. Nic nie będzie takie samo. Fani Czerwonych Diabłów są zapewne gotowi na zmianę koszulek domowych - z czerwonych na czarne - żałobne. W końcu z ławki trenerskiej (nie, to Anglia - więc menadżerskiej) odeszła legenda. Twórca największych sukcesów w historii klubu, duma Manchesteru United, postać legendarna, mająca bowiem swój pomnik. Żegnaj, Sir Alexie Fergusonie.

   Szkot był różnie odbierany, szczególnie w angielskim środowisku piłkarskim. Jedni go nie cierpieli (czyt. ja, kibice: Chelsea, Arsenalu, a właściwie chyba wszystkich angielskich zespołów), inni podziwiali (kibice Man Utd). Wszystko z jednego powodu - jego sukcesów sportowych. Nie można temu Panu odmówić żądzy zwycięstwa, chęci bycia najlepszym, zaspokajaniu siebie i wszystkich sympatyków poprzez kolejne tryumfy. 71 lat, a on wciąż chciał wygrywać, wciąż mu było mało, ileż to ambicji. Piszę to ja - szczery kibic Manchesteru City.

   Mnie z kolei cieszyły jego porażki, których było bez porównania mniej w stosunku do sukcesów. Sromotne klęski, nerwowe żucie gumy, dziwne gesty w kierunku arbitrów. Tak, jestem w opozycji, co nie może mi pozwolić na bycie nieobiektywnym. Nie mam prawa twierdzić, że Ferguson nie jest trenerem wybitnym. Na jego odejściu traci cały piłkarski świat. Wracając jednak do opozycji - za co go w Anglii nienawidzą? Wiecie co to Fergie Time? Właśnie. Fergie Time to czas doliczony do 90 regulaminowych minut. Czas potrzebny Manchesterowi United do zmiany niekorzystnego rezultatu. Fergie Time kończy się w momencie zdobycia bramki przez Czerwone Diabły. Nie jest to zwykły doliczony czas, jest doliczonym czasem doliczonego czasu.

KWIECIEŃ 2009r. - Manchester United dość nieoczekiwanie remisuje z Aston Villą, Macheda daje prowadzenie gospodarzom w 93. minucie spotkania. Manchester zgarnia 3 punkty. Aston Villa nic.

WRZESIEŃ 2009r. - derby Manchesteru. Bellamy po błędzie Ferdinanda strzela niespodziewanie bramkę na remis. Mamy wynik 3-3. 96. minuta - Michael Owen pokonuje Shaya Givena, sędzia techniczny wyświetlił na tablicy 4 doliczone minuty. Grali 6. Mark Huhges nie wytrzymuje, podchodzi do technicznego, pokazując nerwowo palcem na zegarek, nic to nie daje, 4-3. Fergie Time.

KWIECIEŃ 2010r. - kolejne derby Manchesteru. Mecz wyrównany, znikoma ilość okazji bramkowych, wprawdzie było ich kilka, ale mecz nie porwał, 0-0, koniec... Nie, 93. minuta, dośrodkowanie z lewej strony, Paul Scholes uderza głową iii... 0-1. The Citizens przegrani. Shay Given pokonany. Scholes szaleje z radości. Koniec, Fergie Time.

   Przykładów jest zdecydowanie więcej. Weźmy na przykład mecze z tego sezonu, które znam z autopsji (nie wiem czy tak mogę napisać - chodzi  to, że na własnej skórze doświadczyłem Fergie Time, dzieląc ich punktami z kimś innym). Weźmy ten sezon: Manchester City, Chelsea, Newcastle, Aston Villa, Southampton. Te spotkania oglądałem. W końcówce Czerwone Diabły wyrywały rywalom punkty. Wszystkie 3. Nie od dzisiaj mówi się też o presji jaką Ferguson wywiera na sędziach. Jak wyliczył serwis angliakopie.pl, Sir Alex w 9 meczach, gdzie jego drużyna straciła punkty, aż 7 razy skrytykował pracę arbitrów.

   W czerwonej części miasta jest jednak uwielbiany. Ba, nie tylko w czerwonej części miasta, ale i na całym świecie. Wśród sympatyków Red Devils, rzecz jasna. Wyprodukował pokolenie Cantony i jego młodszych braci. Beckham, Butt, Scholes, bracia Neville, Giggs czerpali wzór z wielkiego Francuza - wielkiego charakterem, boiskowymi umiejętnościami, wybrykami pozasportowymi, po prostu wielkiego.

   Daję głowę, że gdy wchodził w symboliczny korytarz, utworzony przez Swansea i swój ukochany Manchester, to większość fanów płakała. Najzwyczajniej. Bezbronnie. - Co będzie dalej? Jak to będzie wyglądać? Dalej będziemy wielcy? - z pewnością fani Czerwonych Diabłów wyrywają sobie włosy, zadając powyższe pytania. Przyszedł David Moyes - Szkot równie charakterny, jednak zastąpić takiej legendy po prostu nie zdoła. Może co najwyżej - zająć jego miejsce. Cóż, pożyjemy to i zobaczymy.

   Manchester United w lidze zdeklasował rywali, w Lidze Mistrzów zaprezentował się lepiej niż Real Madryt, jednak przegrał. Jak twierdzi większość bezstronnych kibiców - zostali w tym wypadku pokrzywdzeni (kontrowersyjna czerwona kartka Naniego). Jak mawia klasyk - trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść niepokonanym. Sir Alex Ferguson prawdopodobnie słucha zespołu Perfect, bo dobrze o tym wiedział.

_________________________________________________________________________________


Blogową gablotę sukcesów i charakterystycznych momentów Fergusona w United sporządził na potrzeby mojego spóźnionego felietonu Kamil Rogólski, któremu serdecznie dziękuję.

1986
- 6 listopada, pracę rozpoczyna Alex Ferguson

1990
Pierwsze trofeum dla szkockiego menedżera: Puchar Anglii, a także Tarcza Dobroczynności, ale podzielona z FC Liverpool po remisie (1:1)

1991
MU wraca na europejską arenę, wygrywa Puchar Zdobywców Pucharów (2:1 z FC Barcelona) i Superpuchar Europy

1992
Kolejne trofeum - Puchar Anglii, do MU, grudzień -  z Leeds United na Old Trafford trafia Eric Cantona

1993
Pół roku po przybyciu Cantony MU zdobywa mistrzostwo Anglii, a później zdobywa Tarczę Dobroczynności

1994
MU zdobywa pierwszą podwójną koronę: mistrzostwo i Puchar Anglii. Na deser klub zdobywa Tarczę Dobroczynności

1995
- styczeń, słynny atak Cantony na kibica Crystal Palace - cios kung-fu, po którym Francuz zostaje zawieszony aż na 9 miesięcy

1996
Kolejna podwójna korona + Tarcza Dobroczynności

1997
Czwarte mistrzostwo Anglii w latach dziewięćdziesiątych. Kilka tygodni później Eric Cantona kończy piłkarską karierę. MU zdobywa Tarczę Dobroczynności

1999
Mistrzostwo Anglii, Puchar Anglii, Liga Mistrzów i Puchar Interkontynentalny. Jeden z najlepszych sezonów w historii klubu z Old Trafford.  Liga Mistrzów zdobyta w nieprawdopodobnych okolicznościach. Po wielkich sukcesach królowa Elżbieta II nadaje trenerowi Fergusonowi tytuł szlachecki

2000
Kolejne mistrzostwo kraju

2001
MU zdobywa trzeci raz z rzędu tytuł najlepszej drużyny w Anglii. Sir Alex Ferguson stał się pierwszym trenerem w historii, któremu udała się ta sztuka. Ogłasza, że po zakończeniu sezonu 2000/2001 zakończy karierę, po czym zmienia zdanie

2002
Za 30 mln funtów na Old Trafford przybywa Rio Ferdinand z Leeds United. Do tej pory to najwyższy transfer w historii klubu

2003
Manchester United odzyskuje mistrzostwo Anglii i zdobywa Tarczę Wspólnoty (zmieniona nazwa Tarczy Dobroczynności) 16 sierpnia - Cristiano Ronaldo rozgrywa swój pierwszy oficjalny mecz w barwach Czerwonych Diabłów. Po jednym z meczów sezonu dochodzi do nieprzyjemnego incydentu. Sir Alex Ferguson kopie leżący na murawie but, który nieszczęśliwie trafia w czoło Davida Beckhama. Trener dostał burę od samej Victorii Beckham.

2004
Po raz jedenasty MU zdobywa Puchar Anglii, pokonując  w finale Millwall (3:0)

2005
Klub przejmuje amerykański biznesmen - Malcolm Glazer, który wyłożył 800 mln funtów. Manchester United nie wychodzi z grupy Ligi Mistrzów. Uznaje wyższość Villareal, Benfiki i Lille

2006
Drugie w historii zwycięstwo w Pucharze Ligi

2007
Szesnaste mistrzostwo Anglii w historii klubu i Tarcza Wspólnoty

2008
Do gabloty na Old Trafford trafia kolejny puchar Ligi Mistrzów po pokonaniu w dramatycznych okolicznościach Chelsea Londyn na moskiewskich Łużnikach. Łupem ekipy Fergusona pada również Puchar Interkontynentalny. Ryan Giggs rozgrywa swoje spotkanie w barwach MU numer 760, bijąc dotychczasowy rekord Bobby'ego Charltona

2009
Mistrzostwo Anglii i Puchar Ligi. MU przegrywa w Paryżu finał Ligi Mistrzów z Barceloną (0:2). 11 czerwca  - Manchester United akceptuje ofertę kupna, którą złożył Real Madryt za Cristiano Ronaldo. Kwota transferu wyniosła 80 mln funtów (93,2 mln euro). Malcolm Glazer - właściciel MU - twierdzi, że Sir Alex Ferguson zezwolił na transakcję

2010
Manchester United zdobywa Puchar Ligi. Ferguson rozmyśla o zakończeniu kariery, ale nie podejmuje decyzji o rezygnacji.

2011
MU zdobywa dziewiętnaste mistrzostwo Anglii. W finale Ligi Mistrzów Manchester United po raz kolejny musi uznać wyższość Barcelony(1:3). W kolejnej edycji Champions League klub nie wychodzi z grupy. Zajmuje trzecie miejsce za Benficą Lizbona, FC Basel i przed Otelulem Galati.

2012
Manchester United w dramatycznych okolicznościach przegrywa walkę o tytuł mistrzowski z rywalem zza miedzy - Manchesterem City. Do zespołu trafia Robin van Persie za 23 mln funtów z Arsenalu Londyn.

2013
Czerwone Diabły odpadają w 1/8 finału Ligi Mistrzów z Realem Madryt po kontrowersyjnej decyzji tureckiego sędziego. MU zdobywa dwudziesty tytuł mistrza Anglii jako pierwszy zespół w historii. Jest to trzynasty tytuł odkąd na ławce trenerskiej zasiada Sir Alex Ferguson. 8 maja - Boss podejmuje ostateczną decyzję o rezygnacji z funkcji pierwszego trenera drużyny Manchester United 

Czytaj więcej

W drodze na Wembley: odwzajemniona miłość i pucharowy Hat-Trick

Zapraszam na kolejną opowieść z serii "W drodze na Wembley". Dzisiaj weźmiemy pod lupę najlepszy okres w historii obu klubów.











Borussia Dortmund

BVB to ewenement w skali Europy, a może i nawet świata. Borussia Dortmund jeszcze kilka lat temu rozpaczliwie broniła się przed spadkiem, mimo to na Westfalenstadion co mecz meldował się niemal komplet widzów. Doping na słynnej Südtribune, na której mieści się 27 tysięcy widzów, jest paraliżujący dla każdego rywala BVB. W sezonie 2006/2007, kiedy Borussia zajmowała przedostatnie miejsce w tabeli, frekwencję oszacowano na 73 tysiące widzów. Niewątpliwie BallspielVeiren Borussia to klub unikatowy i szczególny. Największy sukcesy klubu przypadły na sezon 1996/1997, kiedy to klub z Zagłębia Ruhry sięgnął po Ligę Mistrzów, a kilka miesięcy później po Puchar Interkontynentalny. Borussia Dortmund w wiosennej fazie pucharowej pokonała Auxerre (3:1 i 1:0) oraz Manchester United (1:0 i 1:0). Finał zbiegł się z jubileuszem - setnym meczem Żółto-Czarnych w europejskich pucharach. Borussia Dortmund w finale na stadionie odwiecznego rywala - Olympiastadion mierzyła się z Juventusem Turyn w składzie - Klos, Kohler, Sammer, Kree, Reuter, Lambert, Paulo Sousa, Heinrich, Möller, (88. Zorc), Riedle, (67. Herrlich), Chapuisat, (70.Ricken). Trenerem ówczesnej "złotej drużyny" Dortmundu był słynny Ottmar Hitzfeld. Setny mecz w europejskich pucharach okazał się jak do tej pory najważniejszym w historii klubu. Dwie bramki dla Borussii strzelił Karl-Heinz Riedle w 29 i 34 minucie. Dla Włochów był to szok. Bramkę kontaktową strzelił niespełna 23-letni wtedy Alessandro Del Piero w 64 minucie. Do historii niemieckiego futbolu przeszedł efektowny gol Larsa Rickena w 71 minucie. Ricken, określany super rezerwowym, przelobował wychodzącego z bramki Angelo Peruzziego. 19-letni Ricken przeżywa najpiękniejszy wieczór w swojej karierze, a Juventusowi nie pomogli m.in. Zidane i Vieri w polu oraz Marcelo Lippi na ławce trenerskiej. Era Hitzfelda w Dortmundzie powoli dobiegła końca. Na zakończenie wspaniałego roku Niemcy zdobywają Puchar Interkontynentalny po zwycięstwie (2:0) nad Cruzeiro Belo Horizonte. Hitzfeld odszedł do obozu znienawidzonego - Bayernu Monachium. Dzień 28 maja 1997 roku to historyczny sukces Borussii Dortmund, klubu, który nie zbliżył się do tego rezultatu aż do 2013 roku. Czyżby czekała nas powtórka z historii?



Bayern Monachium

Lata 70' w Europie zdominowała drużyna Bayernu Monachium, która zdetronizowała ówczesnych króli europejskich boisk - drużynę Ajaxu Amsterdam. Od razu przypomina to niedawną detronizację FC Barcelony. Czy ostateczną? Nie jestem przekonany, ale czas pokaże. Höneß, Rummenigge, Beckenbauer, Müller i Maier. To były filary tamtej piekielnie silnej jedenastki, największe europejskie gwiazdy, również gwiazdy reprezentacji RFN. Bayern wygrał wtedy Puchar Mistrzów trzy razy z rzędu! Nie podlega dyskusji to, że wtedy piłka nożna stała na niższym poziomie niż teraz, ale wtedy wystarczyło jedno potknięcie, aby odpaść, bo Puchar Europy rozgrywano systemem pucharowym. Pierwsze trofeum przypadło na sezon 1973/1974, a Bawarczycy paradoksalnie mieli największe problemy w pierwszej rundzie, kiedy dopiero po rzutach karnych pokonali szwedzki Atvidabergs FF. W kolejnych rundach Bayern pokonywał drużyny z ówczesnego Bloku Wschodniego - Dynamo Drezno, CSKA Sofia i Ujpest Budapeszt. Na uwagę zasługuje mecz z rywalami z NRD, gdyż w pierwszym meczu padł wynik 4:3, a w rewanżu padł remis 3:3. Dwumecz miał bardzo dramatyczny przebieg. W finale Bayern natrafił na Atletico Madryt. Do wyłonienia zwycięzcy potrzebowano aż dwóch spotkań. W pierwszym padł remis 1:1, mimo dogrywki. Niespełna dwa dni później  - 17 maja 1974 roku - Niemcy rozgromili Hiszpanów aż 4:0. W kolejnym sezonie Bayern drugi raz sięgnął po Puchar Mistrzów. W pierwszej rundzie klub miał wolny los, bo z rozgrywek wycofała się ekipa Omonii Nikozja. Droga do finału wiodła przez NRD i ZSRR. Najpierw zwycięstwo z 1. FC Magdeburg, a potem z niezwykle silnym mistrzem Związku Radzieckiego - ekipą Araratu Erewań. Finał to zwycięstwo 2:0 z Leeds United. Trzeci puchar, wieńczący "złota erę" Bayernu został zdobyty po pokonaniu Realu Madryt w finale. To był ostatni jak do tej pory okres dominacji Bayernu Monachium w Europie. Ważne jest również to, że w międzyczasie drużyna RFN, składająca się w dużej mierze z piłkarzy Bayernu zdobyła złoty medal mistrzostw świata Obecna jedenastka aspiruje do powtórzenia tamtego zjawiska, a droga do tego wiedzie przez Londyn i mecz z Borussią Dortmund.



Już teraz zapraszam na kolejny odcinek serii, który będzie opowiadał o starciach Borussii i Bayernu z polskimi klubami.

                                              Kamil Rogólski

  

Czytaj więcej

Niespodzianka na Ulleval - Anglia pokonana!

Dziś chciałbym opowiedzieć wam o jednej z największych kompromitacji w historii angielskiej reprezentacji. Nie mam tutaj na myśli naszego "zwycięskiego" remisu na Wembley w 1973. Zespół w którym grało tylko pięciu zawodowców pokonał naszpikowaną gwiazdami reprezentację "Lwów Albionu". 

Piłkarze wyszli na zniszczoną i nasiąkniętą wodą płytę stadionu Ullevaal w Oslo. Był 9 września 1981 roku Norwegia podejmowała Anglię w meczu kwalifikacji do Mistrzostw Świata 82. Rok wcześniej Anglicy pokonali "Wikingów" 4-0 na Wembley. Strona norweska oczekiwała kolejnej bolesnej lekcji od profesorów z Wysp Brytyjskich, którzy notowani byli wówczas na ósmym miejscu w rankingu FIFA, gospodarze ulokowali się na 46 miejscu. To nie tak miało być!

Norwegia wieczny słabeusz. Ilekroć ktoś trafił w kwalifikacjach na Skandynawów, tyle razy nikt się nią nie przejmował, ani nie bał. Podobne podejście mieli sami Norwegowie. Związek Radziecki? Cholera, przynajmniej będziemy starać się przegrać jak najniżej. Anglia? Ahhh. Nasze szanse są nikłe. Na prawdę. RFN? Nigdy nam się to nie uda. Holandia? Postawmy wszystkich graczy w naszym polu karnym. To nasza szansa.

Jak widać wówczas piłka nożna była dla Wikingów żartem i najchętniej kibice oddawali by walkowery tylko żeby nie przeżywać kolejnej kompromitacji. Szacunek dla Anglii jako piłkarskiego narodu był głęboko zakorzeniony w norweskiej mentalości. W 1948 państwowy bukmacher Tippekupongen wprowadził zakłady na mecze ligi angielskiej. Początkowo nikt nie wiedział czy Portsmouth jest lepszym zespołem niż Everton, Sunderland czy Tottenham, Tippekupongen postanowił zwiększyć zainteresowanie zakładami dzięki omawianiu meczów, sprawdzanie wyników stało się narodowym hobby wśród mężczyzn. Następnie w 1969 roku miał miejsce kolejny przełom. NRK (telewizja norweska) rozpoczęła nadawanie na żywo spotkań angielskiej pierwszej ligi (obecnie Premier League) w każde sobotnie popołudnie, zwane potocznie Tippekampen. Derby County, Leicester, Coventry nagle posiadały swoich kibiców w Norwegii. Hull, Leeds, Barnsley i Sunderland stały się równie znane jak Wolverhampton, Arsenal, Ipswich czy Liverpool. 

Statystyki przed spotkaniem były druzgocące dla Norwegów: 14 maja 1937, Norwegia vs Anglia 0-6, 9 listopada 1937 Anglia vs Norwegia 4-0, 18 maja 1949 Norwegia vs Anglia 1-4, 28 czerwca 1966 Norwegia vs Anglia 1-6, 19 września 1980 Anglia vs Norwegia 4-0.

 

Czas na przedstawienie głównych aktorów widowiska (klub w nawiasie): Norwegia: Tore Antonsen (Hamarkameratene), Bjarne Berntsen (Viking), Åge Hareide (Molde FK), Einar Jan Aas (Nottingham Forest, Anglia),Svein Grøndalen (Moss FK)

, Roger Albertsen, (KFC Winterslag, Belgia), Anders Giske (Brann), Hallvar Thoresen (PSV Eindhoven, Holandia), Arne Larsen Økland (Bayer Leverkusen, Niemcy) (87. Trond Pedersen (Start)), Pål Jacobsen (Vålerenga), Tom Lund (Lillestrøm SK) (76. Arne Dokken (Lillestrøm SK)). Trener: Tor Røste Fossen

Anglia: Ray Clemence (Liverpool FC), Phil Neal(Liverpool FC), Mick Mills (Ipswich Town)

, Russell Osman (Ipswich Town), Phil Thompson (Liverpool FC) Bryan Robson (West Bromwich Albion), Kevin Keegan (Southampton FC), Terry McDermott (Liverpool FC), Glenn Hoddle (Tottenham Hotspur) (Peter Barnes (Leeds United)), Trevor Francis (Birmingham City), Paul Mariner (Ipswich Town) (Peter Withe (Aston Villa))Trener: Ron Greenwood

Sędzia: Kacprzak, Polska

Po stronie angielskiej wielkie nazwiska, natomiast w ekipie norweskiej zaledwie pięciu zawodowców.

Po 15 minutach wszystko układało się po myśli Lwów Albiionu, za sprawą Bryana Robsona. W 35 minucie, Tom Lund dośrodkowuje z prawej strony i gol! Został on przypisany Rogerowi Albertsenowi, który podobno dotknął piłkę. Po latach przyznał, że nigdy nie dotknął jej, w oficjalnych statystykach nadal figuruje jako strzelec. Sześć minut póćniej Hallvar Thoresen dostał piłkę na linii pola karnego, obrócił się i niespodziewanie pokonał Ray`a Clemence`a. Nieoczekiwanie Norwegia wygrała 2-1! Po 90 minutach i doliczonym czasie. Polski sędzia zakończył spotkanie. 

Norwegia oszalała. 80 lat występuje na arenie międzynarodowej, wygrywała bardzo rzadko, tym razem uczeń pokonał mistrza! Komentator radiowy Bjorge Lillelien wpadł w ekstazę, gdy usłyszał końcowy gwizek. Oto co mówił w publicznym radiu norweskim:

"... i leci czas, i leci czas. Anglia przegra... jest gwizdek! Jest gwizdek! Norwegia pokonała Anglię 2-1! Jesteśmy najlepsi na świecie! Jesteśmy najlepsi na świecie! Pokonaliśmy Anglię 2-1! To nieprawdopodone! Pokonaliśmy Anglię! Anglia wielcy faworyci! Lordzie Nelsonie! Lordzie Beaverbrook! Sir Winston Churchill! Sir Anthony Eden! Clement Attlee! Henry Cooper! Lady Diana! Pokonaliśmy was i każdego z osobna! Maggie Thatcher słyszysz mnie? Mam dla Ciebie wiadomość! Mam dla Ciebie wiadomość w samym środku kampanii wyborczej: wyrzuciliśmy Anglię z walki o Puchar Świata! Maggie Thatcher! (Po angielsku) Twoi chłopcy trafili do piekła! Twoi chłopcy trafili do piekła! Bo Maggie Thatcher, Norwegia pokonała Anglię! Jesteśmy najlepsi na świecie!"

Ten komentarz został został wybrany numerem jeden w historii komentarzy sportowych w rankingu The Observer. 

Ostatecznie dla Norwegów było to zwycięstwo, które dało tylko radość moralną, gdyż sportowo zajęłi ostatnie miejsce w grupie z której do Mistrzostw Świata awansowały Węgry i Anglia.

Na koniec napiszę tylko, że każdy kto kibicuje słabszym jest zwyciezcą. Kibicujmy gorszym, niespodzianki pokazują piękno sportu! Wiele zespołów było Norwegią, która pokonywała Anglię. Mając w składzie tylko pięciu zawodowców udało im się pokonać państwo, które wymyśliło tą grę.

Czytaj więcej

Futbol na wyspach... japońskich

W ostatnich sezonach na europejskich boiskach nie trudno nie zauważyć wzrastającej liczby piłkarzy sprowadzonych z Kraju Kwitnącej Wiśni. Japończycy robią furorę w, między innymi, lidze niemieckiej, belgijskiej, włoskiej, rosyjskiej, no i oczywiście angielskiej. W tej ostatniej, głównie za sprawą Shinjiego Kagawy. To właśnie Kagawa stał się pierwszym piłkarzem pochodzącym z kontynentu azjatyckiego, który w Premier League zanotował hat-trika. Europejskie kluby prześcigają się w sprowadzaniu młodych talentów z Azji... No właśnie, skąd ten fenomen?

Na początek trochę historii

Nie będzie kłamstwem jeśli powiem, że liga japońska w porównaniu do lig europejskich dopiero raczkuje. JLeague, a raczej JRiigu, bo tak by to powiedział Japończyk, powstała zaledwie w 1992 roku. Oficjalnie, rozgrywki w profesjonalnej już wtedy JLeague rozpoczęły w 1993 roku. Do rozgrywek przystąpiło 9 klubów. Początkowo, jak nietrudno to sobie wyobrazić, frekwencja na stadionach nie była zbyt wysoka. W Japonii, do tej pory, za sport narodowy, zaraz obok tradycyjnego sumo, uważa się... baseball. Ten niedoceniony w Polsce, ba, w Europie sport, jest w Kraju Kwitnącej Wiśni powszechnie uwielbiany.

W 2012 roku mistrzostwo zdobył klub Sanfrecce Hiroshima

Wracając do piłki nożnej. Przełom nastąpił w 1997 roku, kiedy to coraz więcej ludzi zainteresowało się meczami ligi japońskiej. Wówczas, frekwencja, w porównaniu z tą sprzed pierwszych kilku lat istnienia profesjonalnej ligi piłkarskiej, wzrosła blisko dwukrotnie. W tym czasie powstał też plan Stuletniej Wizji JLeague. Warto wspomnieć co nie co o jego założeniach, bo bez wątpienia, Japończycy podeszli do sprawy bardzo ambitnie. Otóż, w ciągu stu sezonów, czyli do 2092 roku, za główny cel postawiono sobie utworzenie 100 profesjonalnych klubów piłkarskich na terenie Japonii. Mniejsze kluby bazować mają na wsparciu lokalnych władz i firm oraz samych miast. W zamian za to, klub odwdzięczy się zdrową, sportową atmosferą, a także przyjaznymi dla najmłodszych miejscami do uprawiania sportu. Nie bez powodu, główny slogan towarzyszący planowi brzmi Making people Happier with Sport.

W 2005 roku struktura rozgrywek ligowych w Japonii przyjęła dobrze nam znany wygląd, wzorowany na europejskiej piłce nożnej. Zwrócono również uwagę na wielkie znaczenie rozwoju najmłodszych talentów piłkarskich. Dlatego też, dwa lata później, swoje miejsce w japońskiej piłce znalazły rozgrywki drużyn U-13, a niedługo po tym, również U-14.

Na szczególną uwagę zasługuje klub Kashima Antlers. Jest to drużyna z największymi, do tej pory, sukcesami w lidze japońskiej. Antlersi od początku założenia JLeague utrzymują się na bardzo wysokim poziomie. Siedmiokrotne zwycięstwo w lidze, czterokrotne w Pucharze Cesarza i pięciokrotne w Pucharze Ligi robią nie lada wrażenie. W latach 90. duży wkład w zwycięstwa Kashimy mieli, między innymi, Brazylijczycy Zico, a później Jorginho, którzy w Kashimie zanotowali kilka bardzo owocnych sezonów. Zico, uważany swego czasu w Japonii za bohatera, w 1994 roku zakończył karierę piłkarską i został doradcą technicznym japońskiego klubu. W 1999 wcielił się w rolę trenera. Praca w Japonii na tyle przypadła mu do gustu, że w 2002 objął na 4 lata posadę trenerską w reprezentacji Japonii. Jorginho również wrócił po latach do japońskiego klubu. W 2012 roku poprowadził drużynę z ławki trenerskiej.

Najlepsi w Azji

Co ciekawe, mimo niezbyt wielkiego doświadczenia, liga japońska jest najlepsza na kontynencie azjatyckim. Takie statystyki zostały przedstawione w 2012 roku przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Statystyków i Historyków Futbolu (IFFHS). W rankingu najlepszych lig w Azji, Japonia zajęła pierwsze miejsce wyprzedzając tym samym koreańską KLeague i ligę Arabii Saudyjskiej.

Stadiony

Stadion w Saitamie

Najbardziej pokaźnym stadionem w Japonii jest Nissan Stadium, który pomieścić może 72 327 widzów. Gospodarzem stadionu jest Yokohama F. Marinos. To właśnie na tym stadionie odbywają się najczęściej najważniejsze mecze reprezentacji narodowych.  Nie gorzej prezentuje się Saitama Stadium, na którym swoje spotkania rozgrywa klub Urawa Red Diamonds. Obiekt pomieścić może 63,700 osób. Takiego stadionu na pewno nie powstydziłby się niejeden europejski klub, nie wspominając o Azji. Saisuta, bo tak w skrócie jest nazywany stadion w Saitamie, jest obecnie największym stadionem w Azji, spośród tych, które wybudowane zostały specjalnie na potrzeby rozgrywek piłki nożnej.

A co z piłkarzami?

Są piękne stadiony, doskonała organizacja rozgrywek, plan na następne sto lat... Ale przecież ktoś musi te mecze rozgrywać. Cóż, mimo wszystko, liga japońska wciąż nie cieszy się takim zainteresowaniem jak nawet te bardziej przeciętne ligi europejskie, co też nie powinno dziwić, bo przecież i Rzymu nie zbudowano od razu. Kluby japońskie nie mogą sobie pozwolić na szalone transfery, dlatego też, oglądając rozgrywki, nawet czołowych drużyn JLeague, nie zobaczymy zbyt wielu piłkarzy zza granicy. Co prawda, kluby japońskie nie bazują też stuprocentowo na rodzimych piłkarzach. JLeague szczególnie upodobali sobie Brazylijczycy, i to właśnie oni najczęściej są tymi "big in Japan".  Co innego, jeśli chodzi o ławki trenerskie. Tu zazwyczaj kluby stawiają na szkoleniowców zza oceanu.

Polski akcent

W lidze japońskiej swego czasu można było zobaczyć również kilku piłkarzy z Polski. Pierwszym Polakiem, który zagościł na japońskich stadionach był Tomasz Frankowski, obecny zawodnik Jagiellonii Białystok. Tomasz Frankowski w 1996 roku zaliczył krótką przygodę w japońskim klubie Nagoya Grampus. Drużyna z Nagoi była ówcześnie prowadzona przez Arsena Wengera. Następnym polskim piłkarzem, który w poszukiwaniu doświadczenia wybrał się na Daleki Wschód był Piotr Świerczewski. W 1999 roku wystąpił w 12 meczach w barwach Gamby Osaka, dwukrotnie wpisując się na listę strzelców. Od 2000 roku kibice JLeague mogli śledzić poczynania Andrzeja Kubicy. Kubica w 1999 roku został wybrany królem strzelców ligi izraelskiej. Niedługo po tym, przeniósł się do Japonii, gdzie spędził dwa lata, grając w barwach klubu Urawa Red Diamonds, a następnie Oita Trinita. Swoją przygodę w JLeague Andrzej Kubica zakończył w sumie po 45 występach, z liczbą 17 goli na swoim koncie.

Kto następcą Beckhama?

Największą popularność w Japonii zdobywają japońscy piłkarze grający w klubach zagranicznych. Dla japońskich kibiców nie straszna jest daleka i męcząca podróż... A wszystko po to, by zobaczyć na żywo wyczyny swoich rodaków na zagranicznych boiskach. Japończycy bacznie obserwują poczynania piłkarzy na europejskich murawach, czego dowodem jest chmara Japońskich dziennikarzy usiłujących przeprowadzić chociaż krótki wywiad z bohaterem z Kraju Kwitnącej Wiśni, jak również niemała liczba fotografów z wycelowanymi obiektywami aparatów wprost na Japońskiego piłkarza. A jeszcze kilka lat temu, gdy zagraniczne kluby nie interesowały się tak bardzo piłkarzami z Dalekiego Wschodu, Japońscy kibice upatrzyli sobie inny obiekt podziwu i uwielbienia. Niedługo po Mistrzostwach Świata 2002, w Japonii nastąpił istny boom związany z postacią Davida Beckhama. Gwiazdę można było zobaczyć wszędzie, od czasopism, przez liczne programy telewizyjne, po reklamy... I nie muszę też chyba tłumaczyć, jaka była najpopularniejsza fryzura wśród mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni w tym czasie.

Mistrzowie Pucharu Azji w 2011 roku.

Obecnie, Japończycy kibice mają spory wybór wśród rodowitych gwiazd footballu. Co więcej, z sezonu na sezon liczba piłkarzy ściągniętych z Japonii zwiększa się. Japońska piłka nożna rozwija się w niesamowitym tempie. Dowodem tego może być też japońska drużyna narodowa. Niebiescy Samurajowie odnoszą coraz więcej sukcesów. Zac's Japan, bo tak, od nazwiska trenera, Alberto Zaccheroniego, nazywana jest powszechnie drużyna narodowa w Japonii, znajduje się na wysokim jak na Azjatycką drużynę, 29. miejscu w rankingu FIFA. Czyżby powoli wzrastał nam nowy gigant na kontynencie azjatyckim?

Czytaj więcej

W drodze na Wembley: nawiedzony ksiądz kapelan i bawarski awanturnik

Z dniem dzisiejszym zaczynam serię pt. "W drodze na Wembley". Będę opisywał w formie notek najważniejsze fakty z historii Borussii Dortmund i Bayernu Monachium. Seria zakończy się 25 maja, czyli w dniu finału. Pierwsza notka opisze wam powstanie obydwu klubów. Zapraszam do lektury...






Borussia Dortmund

Dzisiaj skojarzenia z Borussią Dortmund są oczywiste. Trzech Polaków - wizytówka polskiej piłki w Europie. Borussia stała się najbardziej polskim klubem z tych zagranicznych. Mało kto wie, że drużynę założyli... polscy emigranci. W ponad stuletniej historii klubu, zawodników z polskimi nazwiskami przewinęło się przez klub - co najmniej kilkudziesięciu. Byli to zawodnicy z Polski wywiezieni, bądź z polskimi korzeniami. Kto wie, może dzisiaj Borussii w ogóle by nie było, gdyby nie Polacy. Ballspiel Verein Borussia powstał w 1909 roku, założony przez członków katolickiej organizacji wspierającej właśnie emigrantów z polskich terenów, którzy na początku mieli problemy z ułożeniem sobie życia w protestanckim Dortmundzie. Młodzi ludzie pomagali rodakom i organizowali sobie czas wolny. Jednym ze sposobów była gra w piłkę. Przewodniczący organizacji - kapelan Hubert Dewald uważał grę w piłkę za grzeszną działalność. Żeby zapobiec tej degrengoladzie, kapelan organizował dodatkowe niedzielne msze wokół Borsingplatz, gdzie młodzi Polacy spotykali się, aby trochę pograć. Kapelan w ten sposób chciał zmusić wiernych do rezygnacji z futbolu na rzecz Kościoła. Z grupy wyłamało się kilkudziesięciu buntowników, którzy postanowili stworzyć organizację, aby sprzeciwić się upierdliwemu księdzu. 19 grudnia 1909 roku spotkali się w knajpie "Zum Wildschütz" i powołali klub do gier z piłką. Problem tkwił w tym, że nikt wcześniej nie zastanowił się nad nazwą. Wszyscy zaczęli rozglądać się po lokalu, szukając jakiejkolwiek inspiracji. Po czasie intensywnego myślenia nad nazwą, wybór padł na Borussię. Dlaczego? Bowiem tak nazywało się... ulubione piwo polskich emigrantów. Borussia to po łacinie Prusy, ale klubowi historycy uważają, iż Polacy o tym z pewnością nie wiedzieli. Kościół otwarcie skrytykował szatańską działalność, a ksiądz Hubert Dewald poświęcił całą mszę wigilijną na krytykę buntowników. W kilka miesięcy klub powiększył się do 100 członków. W pierwszym meczu rozegranym w 1911 roku Borussia Dortmund wygrała (9:3) z VfB Dortmund. Klub bez problemu uzyskał pozwolenie na grę w najniższej klasie rozgrywkowej. Z sezonu na sezon piął się wyżej, aczkolwiek na czas I wojny światowej (1914-1918) działalność zawieszono, gdyż niektórzy piłkarze byli na froncie. Borussia Dortmund wznowiła działalność w 1920 roku.


Bayern Monachium

Do czasu powstania Bayernu Monachium w mieście istniał jeden klub - MTV 1879 Monachium. Bayern Monachium powstał z inicjatywy niejakiego Franza Johna i 10 jego kolegów, którzy wcześniej należeli do MTV. Wszystko zapoczątkowała kłótnia o formację, jaką miał zastosować klub na jeden z meczów towarzyskich. Jedni chcieli ustawienia 2-4-4, a drudzy, do których należał Franz John, chcieli ustawienia 2-3-5. Późniejszy założyciel Bayernu uważał, że ustawienie z dwoma pomocnikami i czterema napastnikami jest zbyt... ostrożne i asekuracyjne. Tak głosi pierwsza z legend. Druga mówi o tym, że Johnowi nie spodobał się fakt, iż MTV 1837 Monachium miał tylko sekcję gimnastyczną, a prezes MTV miał uznać, że sekcja gimnastyczna wystarczy i nie trzeba tworzyć nowej - piłkarskiej. W obu opowieściach spójne jest to, że wściekli rebelianci udali się 27 stycznia 1900 roku do knajpy o nazwie "Gisela", gdzie powstał nowy klub w Monachium. Tak powstał Bayern Monachium, dziś jeden z najlepszych klubów świata. Początkowe lata działalności przyniosły od razu pierwsze sukcesy. Bayern w 1901 roku dotarł do półfinału mistrzostw południowych Niemiec. Rok później do Bayernu trafiło pierwsze trofeum - puchar... Bayernu. Były to mały turniej powołany przez Franza Johna, w którym brały udział wszystkie cztery monachijskie drużyny, nazywany nieoficjalnymi mistrzostwami miasta. Jak widać, okoliczności powstania klubu były dosyć trywialne. Taka panowała wtedy mentalność.

                                              Kamil Rogólski

Czytaj więcej

Transferowa wojna trwa w najlepsze

Choć do otwarcia letniego okienka transferowego pozostały jeszcze prawie dwa miesiące, to media już teraz prowadzą zaciętą wojnę na newsy transferowe. Często są to wiadomości wyssane z palca i z rzeczywistością mają tyle wspólnego co korona króla strzelców dla Łukasza Gikiewicza.

Jednak kilka z tych największych przeprowadzek da się przewidzieć już dzisiaj.

Neymar

W Brazylii uważany jest za bożka. Dziewczyny za nim szaleją, rzucają pod nogi staniki, panowie zaś marzą by być tak bogatym, przystojnym i utalentowanym jak on.

Sam 21-latek namaszczany jest w Kraju Kawy na następcę Pelego i największą nadzieję na ponowne panowanie brazylijskiej piłki.

Neymar to przede wszystkim niesamowity drybling, piękne gole i niespotykana wyobraźnia. Robi on na boisku rzeczy, o których większość piłkarzy tylko śni lub próbuje powtórzyć grając na PlayStation. Futbol go cieszy, to widać. Gra tak, jakby dalej był dzieckiem i kopał z kolegami na ulicy chwaląc się nowo poznanymi sztuczkami.

Największą jednak niewiadomą jest fizyczność brazylijskiego napastnika. Neymar jest wątły i w europejskim futbolu może być mu ciężko się zaaklimatyzować. Dlatego najlepszym rozwiązaniem dla niego byłaby Hiszpania, gdzie gra się zdecydowanie bardziej technicznie, niż w Anglii, czy w Niemczech.

Prawie pewne jest, że 21-latek latem zasili szeregi Barcelony. Mówi się nawet, że włodarze katalońskiego klubu wpłacili już na konto Santosu 10 milionów euro. Końcowa kwota wydana na sprowadzenie Brazylijczyka będzie oscylować w granicach 50 milionów euro.

Neymar zapewne z miejsca wskoczy do pierwszej jedenastki Blaugrany, ale najlepszym jej zawodnikiem nie będzie.

Na razie nie będzie…

- Zawsze mówiłem, że Messi jest najlepszym piłkarzem na świecie – powiedział przed Klubowymi Mistrzostwami Świata Neymar.

Brazylijczyk będzie miał szansę ogrywać się u boku mistrza i przygotowywać do roli mistrza. Tak jak Messi zajął miejsce Ronaldinho, tak z cała pewnością Neymar zajmie miejsca Argentyńczyka.

Gareth Bale

Dla Bale’a obecny sezon to zdecydowanie najlepszy rok w karierze. Bez Walijczyka Koguty nie myślałyby nawet o zakończeniu rozgrywek w pierwszej piątce, a tak Tottenham ma spore szanse na wywalczenie miejsca w następnej edycji najsilniejszej ligi świata – Champions League.

Największymi zaletami 23-latka są niespotykana szybkość, znakomity strzał z dystansu i siła, która pozwala mu utrzymać się na nogach nawet w starciu z największymi defensorami Premier League.

Bale choć niesamowity, przy odpowiednim szkoleniu może być jeszcze lepszy.

W tym sezonie w 30 spotkaniach Premiership strzelił aż 20 goli i zaliczył dziewięć kończących podań. Jednak gdyby Walijczyk grał bliżej pola karnego rywala i za plecami miał (nie deprecjonując umiejętności Kogutów) zawodników, którzy jeszcze lepiej potrafią dograć piłkę, mógłby być gwiazdą na miarę Messiego, czy Ronaldo.

Bardzo prawdopodobne jest, że Bale będzie mógł już w następnym sezonie z bliska przypatrywać się poczynaniom Cristiano Ronaldo, bowiem to właśnie Real Madryt najbardziej zabiega o Walijczyka. Kwota odstępnego za 23-latka wahać się będzie w granicach 50-60 milionów euro.

To chyba nie dużo patrząc na potencjał i wiek Garetha.

Radamel Falcao

Jednym z najciekawszych, ukształtowanych już w pełni zawodników, który opuści obecny klub w nadchodzące wakacje jest 27-letni napastnik rodem z Kolumbii Radamel Falcao.

Przez wielu uważany jest on za najlepszą dziewiątkę na świecie. Falcao jest silny, a przy tym bardzo zwinny i co najważniejsze strzela gole jak na zawołanie. W obecnym rozgrywkach Primera Division zdołał zebrać na swoim koncie aż 26 trafień, a przecież nie gra w najsilniejszym klubie w Hiszpanii. Radamel występuje bowiem w trzeciej sile Półwyspu Iberyjskiego Atletico Madryt.

Los Indios nie maja już jednak żadnego asa w rękawie by zatrzymać Falcao w swojej drużynie.

Napastnika podkupić chce rywal zza miedzy Real Madryt bądź odległa o prawie 2000 kilometrów drużyna z Londynu, Chelsea.

Oczywiście przeprowadzka bramkostrzelnego napastnika do najtańszych należeć nie będzie, gdyż trzeba będzie wyłożyć na stół okrągłe 50 milionów euro.

Edinson Cavani

El Matador to także nie lada kąsek. Każdy ze światowych potentatów piłkarskich chciałby mieć Urugwajczyka w swoich szeregach.

26-latek to typowy napastnik. Cavani znakomicie gra głową, świetnie wykańcza akcje i jest silny jak tur. A do tego dochodzi skuteczność. W barwach Napoli w tym sezonie Edinson zdołał ustrzelić 23 bramki w Serie A oraz zaliczył sześć asyst, co jest znakomitym wyczynem.

Już w ubiegłym roku dużo mówiło się o przeprowadzce Cavaniego na Wyspy Brytyjskie. Wtedy najbardziej prawdopodobnym kierunkiem był Londyn, ale Chelsea szybko zrezygnowała z usług Urugwajczyka i skupiła się na zakontraktowaniu innego piłkarza pochodzącego z Ameryki Południowej Radamela Falcao.

Jak wiadomo, Cavaniemu do twarzy w błękitnym dlatego obecnie największe szanse na pozyskanie 26-latka mają szejkowie z błękitnej strony Manchesteru. To właśnie oni chcą zaoferować za Urugwajczyka bagatela 50 milionów euro.

Innym walczącym o podpis Cavaniego jest klub z Hiszpanii, a dokładniej Real Madryt. Królewscy nie odpuszczą więc możemy spodziewać się ostrej walki do ostatniego dnia okna transferowego.transferowego.


Obserwuj @kczyzycki

Czytaj więcej

Roman Abramowicz - ojciec Chelsea

W Europie w ostatnich latach wytworzyła się moda na kupowanie klubów piłkarskich przez bogatych Rosjan, szejków, ludzi różnych narodowości. Jedyny warunek to posiadanie pieniędzy, nawet nie trzeba kochać piłki nożnej. Dla jednych klub to tylko zabawka, dla innych biznes, choć nie do końca opłacalny. Protoplastą klubu "prywatnego" w czyichś rękach stała się drużyna Chelsea Londyn, za sprawą bajecznie bogatego Rosjanina - Romana Abramowicza. Kim jest naprawdę ten tajemniczy dobrodziej? Zapraszam do lektury.

Bogaci Rosjanie w szczególności upodobali sobie Anglię jako świetne miejsce do wydawania swoich pieniędzy. Niektórzy wręcz nazywają Londyn "Londongradem", tak jak o Chelsea mówią "Chelski". Co na to Anglicy? Nie podoba im się, że majętni przybysze ze wschodu coraz bardziej panoszą się w ich kraju. Szczególne oburzenie wykazywała i wykazuje dalej tzw. angielska klasa wyższa. Nie protestują tylko Ci, którzy zarabiają na fanaberiach oligarchów. W prawdziwą złość wprowadził wszystkich dopiero Roman Arkadiewicz Abramowicz. Gdy kupił Chelsea, głośno temu sprzeciwił się były minister sportu w Anglii - śp.Tony Banks, który zasiadał w parlamencie, a prywatnie był kibicem The Blues. 

- Klub został sprzedany człowiekowi, o którym tak naprawdę nic nie wiemy. Trzeba sprawdzić, kim naprawdę jest, by mógł kierować tak wielkim klubem jak Chelsea - apelował do ówczesnego ministra sportu - Richarda Carbona. Jego obawy były jak najbardziej zrozumiałe. - Nie patrzę na zakup klubu jak na inwestycję, ale raczej jak na hobby. Ma to być dla mnie źródło rozrywki, więc nie liczę na zwrot kosztów - tłumaczył Abramowicz.

Abramowiczowi trzeba oddać, że w przeciwieństwie do angielskich bogaczy, którzy odziedziczyli majątek, sam się dorobił własnej fortuny. Był żydowską sierotą, wychowany przez wujka i babcię. Jako dziecko handlował plastikowymi i gumowymi kaczkami. Niesamowite, że biedne dziecko z małego miasteczka - Saratow w byłej ZSRR, po latach jako dorosły człowiek stał się oligarchą. Od lat powtarzam, że on jest bardzo mądrym człowiekiem, ale kibice innych angielskich drużyn nie chcą mi wierzyć. Rok 1995. Abramowicz wraz z Borysem Bierezowskim kupuje spółkę Sibneft za 100 mln dolarów, choć jej rzeczywistą wartość wyceniano na bagatela 5 mld dolarów. Oczywiście kupno Sibneftu było wynikiem znajomości wśród rosyjskich władz. Obaj należeli do biznesowego okręgu, który był skupiony wokół Borysa Jelcyna. Bierezowski potem popadł w niełaskę Władimira Putina, a Abramowicz zaś stał się jego serdecznym przyjacielem - jak to w Rosji. Późniejszy właściciel The Blues świetnie odnalazł się w nowej rzeczywistości politycznej Rosji. Został współwłaścicielem rosyjskich linii lotniczych - Aerofłot, giganta stalowego - Rusał i wielu mniejszych spółek z różnych sektorów gospodarki. Odsprzedał swoje udziały w Sibnefcie Gazpromowi za... 13 mld dolarów.

Wiadomo, że w przypadku dużego majątku, pojawiają się podejrzenia o oszustwa. Abramowicz został oskarżony o defraudację pieniędzy, które szacuje się na 4,8 mld dolarów. Pieniądze te miały pochodzić z funduszu, jaki Rosja otrzymywała od Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Sprawę w swoje ręce postanowili wziąć Szwajcarzy, ale na Rosjanina nic nie znaleźli. Francuzi z kolei wszczęli śledztwo w sprawie prania brudnych pieniędzy. Anglicy na razie nie wzięli pod lupę żadnych jego spraw. Abramowicz z majątkiem szacowanym na około 25 mld dolarów jest najbogatszym człowiekiem w Europie wschodniej i Zjednoczonym Królestwie. Jest właścicielem posiadłości o powierzchni 440 ha w posiadłości West Sussex, gdzie znajdują się baseny, korty tenisowe, pola golfowe, tor gokartowy, strzelnica i stadnina dla 100 koni. Jest największym w świecie posiadaczem prywatnej flotylli statków i luksusowych jachtów, na które nie omieszka zapraszać swoich przyjaciół i zawodników. Legenda głosi, że Abramowicz negocjował transfer Żirkowa z Chelsea do Anży Machaczkała z dagestańskim oligarchą - Sulejmanem Kerimowem, płynąc bardzo blisko jego jachtu. Przez nieuwagę uszkodził jacht Kerimowa, po czym w odszkodowaniu oddał Żirkowa za darmo do Machaczkały. Jednym słowem, ma chłop gest. O jego Maybachach, Ferrari i odrzutowcach nie ma nawet co pisać, bo posiadanie ich przez Abramowicza jest oczywiste.

Abramowicz ma też swoją karierę polityczną. W 1999 roku został deputowanym do Dumy, a w 2000 roku został gubernatorem Czukotki, regionu we wschodniej Rosji. Na rozwój tegoż regionu wydał setki milionów dolarów z własnej kieszeni. Mieszkańców Czukotki nawet nie interesowało i nie interesuje do dzisiaj, skąd brał te pieniądze, gdyż Abramowicz ten biedny region uczynił rajem dla mieszkańców. Powstało mnóstwo budowli, hoteli, nowe miejsca pracy. Zbudował uniwersytet, szpital, odnowił lotnisko i wiele szkół. Złośliwi mówią, że to spłata wobec rosyjskich władz, którym zawdzięcza swoją fortunę. W 2000 roku otrzymał - uwaga - 92% głosów.

Choć Abramowicz raczej stroni od mediów, na jaw wychodzą jego przygody z kobietami. Rozwodził się z żoną Iriną dla modelki - Darii Żukowej, córki znanego w Rosji biznesmena - Aleksandra Żukowa. Wcześniej związana była z Maratem Safinem - popularnym rosyjskim tenisistą. Abramowicz z Iriną ma pięcioro dzieci. Brytyjskie media obawiały się, że rozwód Abramowicza może oznaczać kłopoty z Chelsea, gdyż Irina miałaby przejąć połowę majątku męża. Na szczęście dla Chelsea i samego bogacza, rozwód odbył się według prawa rosyjskiego, więc Irina musiała zadowolić się marnymi 300 mln dolarów. Była jego drugą żoną. Jego pierwsza żona to Olga, która była starsza od niego o 3 lata. Poślubił ją w 1987 roku. Ich małżeństwo rozpadło się dwa lata później.

Abramowicz przed nabyciem Chelsea rozglądał się za klubem, który zadowoliłby jego aspiracje, sięgające europejskiej czołówki. W grę wchodziły: Tottenham, Manchester United, Arsenal Londyn, FC Liverpool i właśnie Chelsea Londyn. Na końcowej decyzji zaważył fakt, iż Chelsea była zadłużonym klubem. Właściciel nie mógł zażądać dużej (jak na kieszeń Abramowicza) kwoty i negocjować ceny w nieskończoność. Ostatecznie nowy właściciel zapłacił 140 mln dotychczasowemu właścicielowi - Kenowi Batesowi, ale też zobowiązał się przejąć długi, wynoszące wtedy 80 mln. Jeśli zestawimy to z 800 mln zapłaconymi przez rodzinę Glazerów za Manchester United, kwota zapłacona przez oligarchę nie robi absolutnie wrażenia. Wszystkie kluby w Europie miały jakieś ograniczenia finansowe, za wyjątkiem Chelsea. Abramowicz od początku swego panowania jest rozrzutny, ale przez wiele lat wydane miliony funtów nie przekładały się na sukcesy w Europie. Od początku za cel postawił sobie Puchar Europy. Nikt nie jest w stanie dowieść, że Essien był wart 24,5 mln funtów, a Ricardo Carvalho 19,85 mln funtów, z całym dla nich szacunkiem. Znamienne jest to, że największy wkład w sukcesy klubu mieli piłkarze, którzy nie kosztowali nowego właściciela nic - Frank Lampard (przyszedł za 11 mln funtów w 2001 roku) i wychowanek, czyli John Terry.

>Bridge, Johnson, Duff, Ambrosio, Geremi, Cole, Veron, Mutu, Crespo, Makelele - oni wszyscy kosztowali 110 mln funtów, ale nie można powiedzieć, że cena szła w parze z jakością. Ci piłkarze grali raz lepiej, raz gorzej, nie spełniając pokładanych w nich nadziei<

Abramowicz swego czasu inwestował też w Szachtar Donieck i CSKA Moskwa. Do 2012 roku był właścicielem Areny Omsk.

     W 2008 roku Chelsea przegrała finał Ligi Mistrzów w karnych z Manchesterem United na Łużnikach w Moskwie. To tam, u siebie, Abramowicz miał świętować pierwszy Puchar Europy w historii swojego klubu. W tej samej edycji europejskich rozgrywek zwolnił Jose Mourinho z funkcji pierwszego trenera po remisie (1:1) z Rosenborgiem Trondheim. Trenerem został Avram Grant. Historia powtórzyła się w sezonie poprzednim (2011/2012). Po porażce z Napoli w pierwszym meczu (1:3), z funkcją pierwszego trenera pożegnał się Andre Villas-Boas. Zastąpił go trener tymczasowy, były piłkarz m.in. Chelsea - Roberto Di Matteo. Tymczasowy szkoleniowiec zdobył najcenniejsze w Europie trofeum (zwycięstwo w karnych z Bayernem) + Puchar Anglii (2:1 z FC Liverpool). Po zdobyciu upragnionego Pucharu Mistrzów, Abramowicz stał się człowiekiem spełnionym. Zajęło mu to okrągłe 10 lat. Za czasów ery nowego właściciela, Chelsea Londyn sięgnęła również po pierwsze mistrzostwo Anglii od 50 lat.

Ludzie do Abramowicza mają różny stosunek. Trzeba zauważyć, iż mimo wielu porażek, nigdy nie zwątpił, nie wycofał się. Na zaufanie europejskich kibiców piłkarskich pracował latami i chyba mu się udało. Szkoda, że w polskim futbolu nie mamy nikogo takiego. Był Józef Wojciechowski, ale cóż... jaki kraj - taki dobrodziej.

Czytaj więcej

Zmarnowane talenty: Peter Ofori-Quaye

Peter Ofori-Quaye - urodzony 21 marca 1980 roku w stolicy Ghany  - Akrze. Karierę piłkarską rozpoczął w klubie Ghapoha Readers Tema. 

W sezonie 1994/1995 zadebiutował w jego barwach w ghańskiej Premier League i grał w niej przez rok. W 1995 roku wyjechał do Grecji i został zawodnikiem tamtejszego pierwszoligowca, PAE Kalamata. W Kalamacie grał przez dwa sezony.

W 1997 roku Ofori-Quaye, jako 17-latek podpisał kontrakt z Olympiakosem Pireus. W Olympiakosie występował przez łącznie 6 sezonów i grywał w ataku tego klubu z takimi zawodnikami jak: Siniša Gogić, Aleksandros Aleksandris, Ilija Ivić, Giovanni czy Lambros Chutos. Wraz z Olympiakosem sześciokrotnie z rzędu wywalczył tytuł mistrza Grecji w latach 1998-2003. W 1999 roku zdobył Puchar Grecji, a z klubem z Pireusu grał też w Lidze Mistrzów. 1 października 1997 roku w meczu Ligi Mistrzów z Rosenborgiem Trondheim (1:5), zdobywając gola, stał się najmłodszym strzelcem w historii tych rozgrywek. Miał wówczas 17 lat i 195 dni.

W 2004 roku Ofori-Quaye wrócił do Ghany i został piłkarzem klubu Liberty Professionals. Po dwóch sezonach gry w tym klubie ponownie trafił do Grecji i został piłkarzem OFI Kreta, w której zadebiutował 8 stycznia 2006 w meczu z Levadiakosem (0:1). W OFI występował do lata 2007.

Kolejnym klubem w karierze Ofori-Quaye był izraelski Hapoel Ironi Kiryat Szmona. Występował tam przez rok. W 2008 roku przeszedł do cypryjskiego AEL Limassol, a latem 2009 rozwiązał kontrakt z tym klubem i stał się wolnym zawodnikiem. Później był w kadrach krajowych Hearts of Oak i Bechem United (który to został ostatnim jego klubem i po zakończeniu sezonu 2011/12 stał się wolnym graczem).
Jego kariera w seniorskiej reprezentacji owiana jest mgłą tajemnicy, co zgodnie stwierdzili: redaktor Krzysztof i redaktor Patryk. Źródła podają różne ilości bramek i spotkań.
- Jesteśmy jedynie pewni 6 bramek na MŚ U-20.

Dwukrotnie uczestniczył w Mistrzostwach Świata U-20. W 1997 roku rozegrał 7 spotkań i strzelił 2 gole. Jego reprezentacja zajęła wówczas czwarte miejsce. Dwa lata później, w 4 meczach strzelił 4 bramki. W klasyfikacji strzelców, Petera wyprzedzili tylko: Senegalczyk Mahamadou Dissa i Hiszpan Pablo Counago.

Ofori-Quaye zapowiadał się jako naprawdę wielki talent, lecz nikt nie wie dlaczego rozmienił się na drobne. Mimo tego, jeszcze żadnemu zawodnikowi nie udało się pobić jego rekordu i po dziś dzień jest najmłodszym strzelcem bramki w Lidze Mistrzów.

Czytaj więcej

Neymar, czyli nowy Bóg z Santosu

Jeśli przydarzy Ci się rozmawiać z jakimś Brazylijczykiem, nie pytaj go, kto jest najlepszym piłkarzem świata - Messi czy Ronaldo, bo on zawsze odpowie Ci, że Neymar... 

Neymar da Silva Santos Junior stał się dowodem na nieśmiertelność i potęgę brazylijskiego futbolu. Dużo ludzi go podziwia, a niewiele wie o nim cokolwiek. Zapraszam na historię o człowieku, którego pragnie cała Europa. 

 - Frustracja? Nie czuję się zawiedziony. Wiem, że przede mną jeszcze wiele lat kariery - tak odpowiedział dziennikarzowi ESPN Brasil Neymar na pytanie o odczuciach związanych z brakiem nominacji do Złotej Piłki. Na pocieszenie piłkarz dostał nagrodę brazylijskiej gazety Revista Placar dla najlepszego piłkarza brazylijskiej ligi piłkarskiej. Wcześniej to samo wyróżnienie dostawali m.in. Kaka, Zico, Robinho czy Romario, persony bardzo zacne.

"Alegra do povo", czyli radość ludzi. Neymar to "złote dziecko" dla Brazylijczyków, narodzie zakochanym w futbolu. Rodacy widzą w nim nowe wcielenie słynnego Garrinchy. Oni lubią gwiazdy, które wywodzą się z nizin społecznych. Ludzie dopatrują się podobieństwa w sztuce dryblingu, zwinności, stylu bycia. Garrinche i Neymara łączy jeszcze radość gry, taka dziecięca, niczym na podwórku spod trzepaka. W końcu jego motto brzmi: "Ousadia e alegria" (zuchwałość i radość). Geniusz dryblingu ma te słowa wszyte na butach. Właśnie zuchwałość i radość charakteryzują sposób bycia Neymara.

- Ten chłopak nie ma może jednej krótszej nogi jak Garrincha, ale to co robi z piłką jest niesamowite, on jest prawie tak dobry jak ja - stwierdził z uśmiechem Romario. Neymar jest uwielbiany przez całe środowisko piłkarskie. 21- latek nie tylko dobrze drybluje, wkręcając rywali w ziemię, którzy najchętniej zapadliby się pod ziemię ze wstydu, ale też słynie z tzw. paradinhi, czyli kombinacyjnego uderzenia z karnego. Neymar tak kombinował, że w pewnym momencie doznał kontuzji. W Brazylii mogą żałować, że FIFA zabroniła tego typu zagrań.

Neymar da Silva Santos Junior pochodzi z Mogi das Cruzes, miasta należącego do metropolii Sao Paulo. Jego rodzina nie była ani bogata, ani biedna - zwykła klasa średnia. Jego ojciec zawodowo grał w piłkę, lecz bez żadnych poważniejszych sukcesów. Neymar zaczął trenować w FC Santos jako 11- latek. Klubie z wielkiej, portowej aglomeracji. - Takich dzieciaków są u nas setki. Dopiero po dwóch latach zorientowaliśmy się, że mamy do czynienia z kimś niezwykłym, prawdziwą perłą - wspominał były prezydent klubu Marcelo Teixeira. Piłkarza nachwalić się nie może słynny Pele.  - Nowy Robinho? Nie! On jest lepszy - stwierdził Pele.

W pierwszej drużynie Santosu zadebiutował w 2009 roku, a już w drugim występie strzelił bramkę. Miesiąc później został bohaterem, gdy strzelił gola na wagę awansu do finału Pucharu Brazylii, w meczu z Palmeiras (2:1). W 2010 roku w tych samych rozgrywkach Santos wygrał (8:1) z Guarani. Neymar strzelił w tym meczu - uwaga - sześć goli! Po tym wyczynie Romario i Pele podpisali się pod internetową petycją, by Carlos Dunga, ówczesny trener reprezentacji Brazylii, zabrał rewelacyjnego młodziana na mundial do RPA. Trener Canarinhos nie ugiął się pod presją, a Brazylia zawiodła na całej linii. Powołania dla Neymara domagał się również Felipe Massa - brazylijska gwiazda Formuły 1. U Mano Menenzesa i Luisa Felipe Scolariego ulubieniec kibiców stał się już postacią pierwszoplanową. W seniorskiej reprezentacji Brazylii strzelił 20 bramek, mimo bardzo młodego wieku i ogromnej konkurencji w napadzie. W 2011 roku doprowadził Santos do triumfu w Copa Libertadores, pierwszego od 1963 roku, czyli wtedy, kiedy klubową gwiazdą był Pele.

Jednak porównań Neymara do Pelego raczej się unika. Nawet sam zawodnik mówi, że Pele był jeden, jedyny w swoim rodzaju, niepowtarzalny. Częstsze są porównania do słynnego Garrinchy, który lubił futbol równie mocno jak zabawę, podobnie, jak teraz Neymar. Garrincha miał mnóstwo kochanek, romansów, nieślubnych dzieci... Prowadząc samochód pod wpływem alkoholu, potrącił własnego ojca. W 1983 roku umierał w samotności na marskość wątroby, spowodowaną wieloletnim nadużywaniem alkoholu. Fani Neymara obruszają się na takie postawienie sprawy, choć wiadomo, że on też ma swoje grzeszki. Ponad dwa lata temu po meczu Santos - Gremio (2:1), kamery przemysłowe zarejestrowały jak piłkarz wchodzi do hotelu w towarzystwie kilku prostytutek. Santos stanął murem za swoją gwiazdą. - Nie wiem, kto to wszystko wymyśla, ale jeśli myśli, że w ten sposób popsuje nam chłopaka, to jest w grubym błędzie - grzmiał Luis Alvaro de Oliveira Ribeiro, prezes Santos FC. Faktem jest, że piłkarz nie potrzebuje kupować miłości. Do młodego piłkarza codziennie przychodzą setki listów od zakochanych po uszy fanek. Trzy z nich wysłały do niego list miłosny...o kilometrowej długości. Zdjęcie wielkiego rulonu Neymar umieścił na swoim profilu na Twitterze, mającym ponad 2,5 mln stałych czytelników! Plotek o jego wybrykach jest tak dużo, że ciężko wszystkie zweryfikować. Wydaje się, że Neymar dojrzał, kiedy został ojcem. Synek Davi Lucca jest owocem przelotnego romansu, Neymar nie ujawnił nazwiska matki. Imię synka ma wytatuowane na prawym przedramieniu. Na boisku słynie z nieco komicznych numerów. Zapłacił 6000 tysięcy euro kary za nazwanie sędziego złodziejem. Po strzeleniu bramki na 3:0 w meczu z Colo Colo w Copa Libertadores, założył maskę z własną podobizną, za co zobaczył drugą żółtą kartkę i wyleciał z
boiska.

Numery Neymara nie odstraszają największych klubów w Europie. Wymienianie nazw nie ma najmniejszego sensu, bo chcą go dosłownie wszyscy. Oczywiście Ci, których stać. - To mój wymarzony piłkarz. Gdyby tylko klub było stać, wydałbym na niego wszystkie pieniądze choćby jutro - powiedział Arsene Wenger. Nie jest tajemnicą, że na czele wyścigu po Neymara jest FC Barcelona i Real Madryt. Zewsząd dochodzą różne informacje. Dani Alves mówi, że jego młodszy kolega z reprezentacji woli Barcelonę, a Marcelo twierdzi, że jednak Real. Potencjalny nabywca będzie musiał zapłacić około 80 mln euro, bo na tyle Santos wycenia swoją wielką gwiazdę. "Marca", "AS", "Mundo Deportivo" i inne wszelkie gazety w Hiszpanii, co chwilę informują o porozumieniu z Santosem jednego, bądź drugiego klubu, po czym rewelacje te dementują. Prezes Santosu porównał Florentino Pereza do konkwistadora, człowieka, który myśli, że może sobie przyjechać i zabrać co tylko chce. Prezes Ribeiro stwierdził to w dzienniku "O Estado de Sao Paulo". Najbardziej prawdopodobny wydaje się scenariusz, w którym Neymar trafia do FC Barcelony po mundialu w Brazylii 2014. Prezes straszy jeszcze swojego zawodnika, mówiąc, że w Europie każą mu zlikwidować jego bujną fryzurę. 

Samemu zainteresowanemu nie śpieszy się do wyjazdu, bo mówiąc delikatnie - z głodu nie umiera. Oprócz klubowych pieniędzy, na jego konto spływa jeszcze kasa z umów sponsorskich, które gwarantują mu ponad 4 mln euro rocznie. W sklepach w całym kraju pojawiły się... repliki Neymara.  Nawet nic w tym dziwnego, gdyby nie fakt, że są one naturalnych rozmiarów. W jednym ze sklepów w Sao Paulo doszło do napadu, ale zamiast drogiego sprzętu elektronicznego, złodzieje wykradli mierzącą 174 cm figurę ich idola. Neymarowi część pieniędzy z kontraktu z klubem płaci bank BMG.

Brazylijskie talenty już nie pchają się do Europy jak kiedyś. W Brazylii płaci im się sowite wynagrodzenie, wszak Brazylia jest według szacunków siódmą gospodarką świata i najszybciej rozwijającą się gospodarką obok Rosji, Indii i Chin. Ostatnio Brazylijczykom w Europie się nie powodzi. Robinho gra słabo w Milanie, Pato był cały czas kontuzjowany i wrócił z Milanu do Brazylii. W finale Klubowych Mistrzostw Świata 2011 Santos FC grał z Barceloną w finale. Mecz zapowiadano jako wielki pojedynek Neymara z Messim. Neymar był tylko cieniem dla Argentyńczyka i jego kolegów, Barcelona wygrała 4:0. W brazylijskiej Serie A Neymar ma dużo miejsca na swoje popisy, sędziowie dbają, aby nie zrobiono mu krzywdy. Dziennikarze zaślepieni jego talentem zapytają go... czy czuje się Bogiem? - Nie, nie jestem nim. Jeszcze... odpowiada spokojnie.

>Działacze Santosu nie śpieszą się z jego sprzedażą, nie tylko z obawy o utratę gwiazdy. Chodzi tu o to, że część pieniędzy z ewentualnego transferu trafi na konto firmy D.I.S, która jest właścicielem sieci popularnych w Sao Paulo supermarketów. W 2008 roku kupili od prezydenta Santosu, Marcelo Teixeiry, prawa do 25% wartości kilku młodych piłkarzy m.in. Neymara. Zapłacili za to śmieszną sumę około 1,3 mln euro. Władze klubu chciały zerwać bardzo niekorzystną umowę, ale brazylijski sąd uznał, że w świetle prawa umowa jest legalna i klub musi się z niej wywiązać.<       

Czytaj więcej