Po meczu Real - Valencia: Za ile "Królewscy" kupili sobie to zwycięstwo?

Tytułowe pytanie jest może i prowokacyjne. Ale w słusznej sprawie. W mocnym tonie, gdyż sprawa wymaga wreszcie stanowczego tupnięcia nogą. Nie może być bowiem tak, by w jednej z najlepszych lig świata, a za taką uważana jest hiszpańska La Liga, w tak oczywisty sposób sędziowie faworyzowali dwie ekipy. Te dwie najsłynniejsze, najbogatsze, najlepsze i najpopularniejsze. Czy można im pozwalać w meczu piłkarskim na wszystko? Jeśli tak, to po co w ogóle organizować ligę hiszpańską, jakieś Puchary Króla i w ogóle mecze w Hiszpanii, skoro i tak "musi" wygrać te poszczególne rozgrywki Real Madryt lub FC Barcelona. 

Obie wspaniałe drużyny dominują na swoim krajowym podwórku od lat. W ostatnich sezonach w sposób dobitniejszy niż wcześniej. Już tylko najwięksi kibice Primera Division pamiętają, że w ostatnich piętnastu latach  tylko dwie drużyny zdołały "wykiwać gigantów" i zgarnąć majstra: Valencia w 2002 i 2004 i Deportivo La Corunia w 2000 roku.. A tak to albo "Królewscy", albo "Duma Katalonii" kasują kolejne tytuły. I chwała im za to, ale nie o tym jest ten tekst. 

Niestety obie największe obecnie w Hiszpanii ekipy mają nie tylko wielki potencjał i umiejętności. Posiadają także swoisty "abonament" u rodzimych sędziów. Jak wygrywają wysoko, po 4:0, 5:0 miażdżąc czy to słabeuszy, czy to Sevillę lub Valencię - to ok, trudno mieć jakiekolwiek wątpliwości, kto był lepszy. 

Gorzej jak któryś z gigantów ma problemy - wówczas dziwnym trafem niezwykle często w sukurs przychodzą mu arbitrzy. Jak się gra nie klei zawodnikom "Los Blancos" lub Barcy lub przeciwnik narzucił danego wieczora wyjątkowo ciężkie warunki, to i tak Real czy "Blaugrana" wygrywają. Żeby się waliło, lub paliło, inaczej być nie może.

Nie twierdzę, że sędziowie nie odgwizdują także niekorzystnych decyzji dla Barcelony czy Realu. To się zdarza. Jednak zwracam uwagę na proporcję. To one są najważniejsze i najbardziej przerażające. Na 1 błąd na niekorzyść którejś z ekip, przypada kilku na niekorzyść rywala. "Królewscy" oszukani przez arbitra  w lidze, Barcelonę wyrolowali sędziowie? To się rzadko  zdarza. Może w meczach między nimi samymi, ale w spotkaniach z resztą stawki to wyjątkowa sytuacja.

W ostatnim czasie piłkarze Jose Mourinho, w tym Angel di Maria, nie przebierali w słowach i narzekali na to, że są niby surowo traktowani przez sędziów, stąd ich częste czerwone kartki. Riposta ze strony władz hiszpańskiej piłki była szybka. I tak oto w ostatni wtorek na Santiago Bernabeu mogliśmy obserwować prawdziwy "cyrk". To już nie była komedia, to nie był nawet słaby żart, takich błędów ( a może "błędów") nie popełnia nawet słynny Lyczmański w Ekstraklasie.

We wtorek Real grał u siebie z Valencią w pierwszym meczu ćwierćfinałowym Pucharu Hiszpanii. I co? Goście grali od początku wyjątkowo odważnie, jak na nich. Potrafili nawet długo być przy piłce, mieć sporo akcji podbramkowych. Byli jednak kompletnie nieskuteczni, a zwłaszcza Brazylijczyk Jonas, który koncertowo partolił sytuacje.

Gospodarz? Grał średnio. Niezbyt pewnie w obronie, wyczuwało się  brak zgrania w tej formacji, wszak brakowało Pepe i Ramosa. W ataku gracze Realu prezentowali się lepiej, ale daleko im do formy z zeszłego sezonu. Ale i tak wygrali - 2:0. Zatem do stolicy Lewantu udadzą się w przyszłym tygodniu z niezłą zaliczką. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie okoliczności, w jakich doszło do tego zwycięstwa "Królewskich". Zaważyły bowiem karygodne błędy sędziego, który:

- odgwizdał na niekorzyść Valencii 3 spalone. Trzy! Za każdym razem napastnik gości, Roberto Soldado, mógł pomknąć z piłką na bramkę Casillasa sam. Mógł, ale Pan Cesar Muniz Fernandez nie pozwolił na to.

- wyjątkowo tego dnia Fernandez był miłościwy dla obrońcy gospodarzy - Ricardo Carvalho. Skąd ta teza? Raz - nie zauważył jego ewidentnej ręki. Dwa - nie odgwizdał faulu Portugalczyka we własnym polu karnym przy rzucie wolnym gości. Za oba przewinienia były gracz Chelsea powinien wylecieć z boiska - to trzy.

- Obrońca gości Andres Guardado zdobył drugą bramkę w tamtym meczu dla "Królewskich". Samobój i tyle? Nic z tych rzeczy. Wszystko mogłoby się potoczyć inaczej, gdyby chwilę wcześniej Gonzalo Higuain nie pomógł sobie ręką w polu karnym Valencii. Więc bramki na 2:0 być nie powinno. 

To najważniejsze ze skandalicznych decyzji, jakie Pan Césara Muñiz Fernández podjął we wtorkowym meczu Pucharu Króla. Właściwie wypaczył wynik tego spotkania. A co ciekawe, Higuain chyba wyjątkowo "ulubował" sobie zagrywanie piłkę ręką w meczach przeciwko "Nietoperzom". W zeszłym roku Valencia w lidze na własnym stadionie przegrała z Realem 2:3. Oczywiście w kontrowersyjnych okolicznościach. W ostatniej akcji meczu sędzia Vitienes również dorzucił "swoje trzy grosze". Nie dostrzegł bowiem ewidentnej ręki Gonzalo we własnym polu karnym. Stan faktyczny był prosty: Valencia wykonywała ostatni rzut rożny w meczu, gracz gospodarzy oddał strzał, piłka wpadłaby do bramki Casillasa, gdy nie ręka Argentyńczyka. A to zabawne!

I gdzie w takich sytuacjach jest wielki Jose Mourinho, który potrafi czepiać się arbitrów po każdym Gran Derbi? Ależ oczywiście, jak jego drużynie pomagają  to już nie - siedzi cicho. Przeczeka kilka dni, po co wypowiadać się na trudne tematy. To spora skazana na wizerunku prawdopodobnie jednego najlepszych trenerów piłkarskich naszych czasów.

Żeby nie było, że tylko miętolę jeden mecz, to oczywiście przykładów jest wiele. A pamiętacie może drodzy czytelnicy spotkanie Sevilla - Barcelona z września ubiegłego roku? Oczywiście scenariusz był taki jak zwykle: wszyscy liczą na gładkie zwycięstwo faworyta, ten się jednak męczy, ale ostatecznie wygrywa w kontrowersyjnych okolicznościach.  

- Siedzę w futbolu od wielu lat i nigdy głośno nie mówiłem o pracy arbitrów. Chcę jednak coś powiedzieć - faul jest faulem, a ręka jest ręką. Wszyscy sędziowie powinno mieć te same kryteria. Nasi fani opuścili dziś stadion z poczuciem niesprawiedliwości - mówił po meczu prezydent Sevilli Jose Maria del Nido.

Czemu aż tak ostre słowa? Zaważyły dwie sytuacje. Po pierwsze - w 72. minucie Gary Medel otrzymał czerwoną kartkę za rzekomy faul na Fabregasie. A oto ten "faul":

Skandal oczywiście zatoczył jeszcze szersze kręgi, gdy w 89. ten sam Fabregas zdobył bramkę na 2:2 po podaniu Messiego. Chwilę wcześniej w tej akcji Thiago zagrał piłkę ręką. I wyobraźcie sobie, jak czuli się kibice i piłkarze Sevilli po tym spotkaniu? Nie będę cytował łaciny podwórkowej. 

A i najśmieszniej potem były te komentarze, idealnie wpisujące się do myślenia rodem z Madrytu i Katalonii. "Co? Jakie błędy? Myśmy dominowali, należało nam się zwycięstwo i tak!" Tak głoszą piłkarze, trenerzy i działacze obu drużyn. Oddajmy głos na przykład Tito Vilanovie: 

- Nie sądzę, że remis byłby sprawiedliwszy. Mieliśmy więcej okazji podbramkowych. Jeśli rywal próbuje uderzyć cię głową, to wtedy musi zostać ukarany czerwoną kartką - powiedział po meczu z Sevillą trener Barcelony.

Inne przykłady?

- Barcelona - Valencia w 3. kolejce tego sezonu. Ruiz wyrównuje na 1:1, ale sędzia dopatruje się spalonego. Jakim cudem? Dobre pytanie.

- Barcelona - Valencia w Pucharze Króla w lutym 2012. Pinto zagrywa piłką za polem karny, arbiter nie wyrzuca go z boiska. 

- Atletico - Barcelona 1:2. I przy okazji cytat z fcb24.com apropo tego meczu:

Wydaje się, że stroną bardziej ucierpiała jest drużyna Atletico. Sędzia pomylił się na niekorzyść tej drużyny co najmniej 4 razy. Po za dwoma pomyłkowymi ofsajdami, w 45 minucie powinien wyrzucić z boiska Cesca, który w sposób niezwykle brutalny i bezsensowny zaatakował Juanfrana w narożniku boiska. Pomocnikowi Barcelony upiekło się i dostał tylko "żółtko".

 - Real - Valencia w 1. kolejce tego sezonu. Soldado strzela na 1:2, sędzia odgwizduje spalonego. Niesłusznie.

- Betis - Real 2:3 w marcu 2012. Sędzia Gorka Sagues Oscoza nie podyktował dwóch karny dla gospodarzy i tym samym wypaczył wynik meczu. "Tak, tak, niech po prostu wygra Real" - pisali wówczas złośliwie dziennikarze. Nawet "As" przyznawał rację kibicom Betisu.

Starczy. To tylko niektóre przykłady z ostatnich kilku miesięcy. Które podkreślmy - EWIDENTNIE wpłynęły na wynik spotkania z udziałem Realu lub Barcelony. To nie były pominięte rożne, czy spalone przy stanie 4:0.

Czemu o tym wszystkim piszę? Gdyż to po prostu robi się nudne. Mamy dwie wielkie ekipy, które konkurują ze sobą, a reszta się nie liczy. Głównie dlatego bo jest słaba, ale nie tylko. Może niech dwaj giganci zrobią sobie "ligę wzajemnej adoracji" - taką dwu-zespołową, to będą mogli nawzajem co tydzień kantować się przy pomocy arbitrów. Bo jeśli wciąż takie praktyki będą powszechne w obecnej La Liga, to na dłuższą metę żaden z zespołów nie ma szans na walkę np o mistrzostwo. Ani Sevilla, ani Atletico, ani Valencia, ani Malaga.

Czemu o tym wszystkim piszę? Bo kto to zrobi inny? W Polsce żadne inne medium na zauważy tego problemu. Ani Weszło, ani sport.pl, ani inne serwisy. One wszystkie są zakochane mniej lub bardziej w jednej z obu drużyn. Brak im obiektywizmu, stąd też nie chcą dostrzegać faktów oczywistych. 

Na pytanie postawione w tytule odpowiedź brzmi: prawdopodobnie Real nic nie zapłacił. Nie musiał. Mam czasem wrażenie, że sędziowie w Hiszpanii są pod takim wrażeniem gry i atmosfery wokół wielkiej dwójki, że specjalnie lub niespecjalnie, ale nie dostrzegają ich przewinień, uchybień etc.  Jak pan z gwizdkiem dostaje informację, że będzie sędziował mecz udziałem "Królewskich"/ Barcy, to już na samą myśl ma mokre majtki. Jeszcze trochę i tamtejsi sędziowie boczni będą prosili Leo Messiego o wspólne zdjęcie (sytuacja taka miała miejsce niedawno w przerwie meczu Chile - Argentyna).

I nie zwalajmy całej winy za zaistniałą sytuację na "beznadzieję sędziowską" w Hiszpanii. Fakt, tamtejsi arbitrzy do najlepszych na świecie nie należą. Mogliśmy się tym przekonać i my Polacy - podczas meczu naszej reprezentacji z Grekami na Euro. Ale bez przesady, tu nie chodzi tylko o umiejętności. To coś więcej. Mocarze są po prostu mimochodem wspierani.

Czasem mam też wrażenie, że wyścig o mistrzostwo Hiszpanii polega na tym, której z dwóch omawianych drużyn sędziowie pomogą w stopniu większym. Bo często obie te ekipy grają absolutny "piłkarski kosmos", i są autentycznie poza zasięgiem pozostałych osiemnastu klubów z Primera Division. Ale nie zawsze. A nawet jak Real czy Barcelona mają gorszy dzień, to nic. I tak zgarną trzy punkty, dzięki czyjejś pomocy. I karawana idzie dalej. Tylko w jakim kierunku? Quo vadis La Liga? 

Czytaj więcej

Guardiola w Bayernie!

Dzisiaj Josep Guardiola związał się kilkuletnim kontraktem z Bayernem Monachium (który zacznie obowiązywać od 01.07.2013). W klubie ze stolicy Bawarii przeprowadzona zostanie na pewno mała rewolucja, a "Nowy Bayern" ma niszczyć po kolei wszystkich nowych przeciwników. Grać nowocześnie, pięknie i przede wszystkim - skutecznie.

Wiele osób wybór Guardioli dziwi, bowiem... Hiszpan praktycznie mógł sam sobie wybrać nowego pracodawcę. Dlaczego nie Chelsea? Czemu nie PSG? Dlaczego nie Manchester City?

Poddaliśmy analizie plusy opcji "bawarskiej" i... zgadzamy się z Guardiolą. Oto właśnie wszystkie zalety współpracy na linii Pep - Bayern.

1) FC Bayern to drużyna znakomicie poukładana finansowo. Nie jest zadłużona, nie jest związana specjalnymi zobowiązaniami finansowymi. Nad klubowymi finansami pracuje sztab ekspertów, którzy z niemiecką precyzją przeliczają każdego eurocenta. Pełna profeska. Bayern nie wydaje ponad stan, ale wydaje dużo. Bo ich na to stać. A najlepszych piłkarzy nie sprzedają (zresztą najlepsi piłkarze Bayernu wcale nie chcą zmieniać otoczenia).

2) HAJS SIĘ ZGADZA. FC Bayern to jedna z najbogatszych drużyn na świecie. Według rankingu Deloitte, w samym tylko sezonie 2010/11 Bawarczycy zarobili 321,4 miliony euro (daje im to czwarte miejsce na świecie).

3) Wysoki poziom sportowy. Bayern od wielu lat walczy o mistrzostwo Niemiec (ostatnio wygrywała Borussia, ale teraz Bawarczycy ponownie są na pierwszym miejscu w tabeli). Bayern osiąga też sukcesy w Europie. Bayern regularnie zachodzi wysoko w Champions League.

4) Znakomity stadion. Allianz Arena to jeden z najbardziej znanych stadionów na świecie. Jest bardzo duży (mieści ponad 70 000 widzów), piękny i może być ciekawie podświetlany. Nie bez przyczyny można go zobaczyć wchodząc na naszego bloga. To o czymś świadczy... Cudo.

5) Wspaniała baza treningowa. Znajdą się tam nawet złote figurki Buddy, które kazał postawić tam Jurgen Klinsmann. Plus wspaniali lekarze (leczył się u nich ostatnio Rafał Wolski z Legii).

6) Brak szalonego właściciela. W nowym klubie, Guardiola będzie cieszył się całkowitym poparciem Zarządu i nie będzie miał nad sobą żadnego "narwańca". Nie będzie Romana Abramowicza i jego szalonych pomysłów. Nie będzie szejków z ich specyficznymi poglądami i obozami przygotowawczymi w Dubaju. Nie będzie Józefa Wojciechowskiego czy Ireneusza Króla. Zadajmy sobie jedno zajebiście ważne pytanie: Z kim współpracować będzie Pep?

Rada Nadzorcza Bayernu to:

- Uli Hoeness - Prezydent Klubu i Prezes Rady Nadzorczej.

- Herbert Heiner - Szef Adidasa, zastępca Prezesa.

- Rupert Stadler - Szef Audi, zastępca Prezesa.

- Helmut Marktwort - Wydawca... magazynu "Focus"

- Dieter Rampl - doradca zarządu UniCredit Group

- Karl Hopfner - wiceprezydent Klubu.

- Dr. Edmund Stoiber - były prezydent Bawarii.

- Timotheus Hoettges - Szef Telekom AG.

- Prof. Dr. Martin Winterkom - Szef Volkswagena.

Zarząd Bayernu to:

- Karl-Heinz Rummenigge - Prezes Zarządu

- Jan-Christian Dreesen - CEO

- Matthias Sammer - Dyrektor Sportowy, członek Zarządu

- Andreas Jung - Członek Zarządu.

Współpraca z takimi ludźmi to przyjemność. Można im zaufać. To sami poważni ludzie.

7. Wspaniali piłkarze. Bayernu nie trzeba budować od podstaw. Nie jest to też ekipa uzależniona od jednego zawodnika. W zespole lidera Bundesligi występuje połowa graczy z reprezentacji Niemiec oraz zagraniczne gwiazdy. Są to piłkarze z absolutnej światowej czołówki. Wymieńmy kilka nazwisk: Neuer, Lahm, Schweinsteiger, Ribery, Robben, Luiz Gustavo, Badstuber, Mueller, Kroos, Alaba, Gomez, Martinez, Dante, Mandzukic, Tymoszczuk... Guardiola będzie musiał tylko dokupić kilka klocków do tej układanki. Zabójczej układanki. Prowadzenie takiej ekipy to... gratka.

8. Hiszpańscy piłkarze. Zagraniczni trenerzy lubią się otaczać swoimi rodakami. Guardiola być może kupi do Bayernu jakiś reprezentantów La Fuja Roja, ale kilku rodaków w Monachium już ma. Javi Martinez radzi sobie w Bundeslidze coraz lepiej i zaczyna się spłacać. Hiszpanem z pochodzenia jest też Mario Gomez - wyśmienity niemiecki napastnik.

9. Historia. Josep Guardiola będzie (od 01.07.2013) dopiero 25-tym trenerem w ciagu ostatnich 50 lat (wliczając trenerów tymczasowych i licząc Trapattoniego dwukrotnie). W tym czasie Bayern wygrał 21 razy Bundesligę, 14 razy DFB Pokal, 6 razy Puchar Ligi, 5 razy Superpuchar, 4 razy Champions League / Puchar Europy, raz Puchar UEFA i Puchar Zdobywców Pucharów, dwa razy puchar interkontynentalny. 

Co ciekawe, aż pięciokrotnie Bayern docierał do finału Champions League i przegrywał ostateczny pojedynek (np. w roku 2010 oraz 2012). 

Jeśli chodzi o sukcesy krajowe, to FC Hollywood (tak przezywany jest przez niektórych Bayern) jest absolutnym rekordzistą. A na arenie europejskiej? Absolutna czołówka.

10. Miasto. Monachium to przepiękne miasto (1,5 mln mieszkańców) i fajnie się tam mieszka. To metropolia ze wspaniałym Oktoberfestem, genialnym portem lotniczym, pięknymi budynkami, bogatym życiem nocnym i biznesowym. Wspaniałe Kościoły, Parki, Uniwersytety, Fabryki i siedziby znanych firm (np. BMW), sześć linii metra i dużo, bardzo dużo zieleni. 

A w wolnym czasie można wyskoczyć w góry - na narty. 

Czytaj więcej

"Festina lente", Wszołek zostaje w Polonii.

   Paweł Wszołek jedzie na zgrupowanie Polonii Warszawa do Cetniewa i nie przejdzie w tym okienku transferowym do Hannoveru 96. I dla Jego kariery to najlepszy wybór! Śmieszą mnie ludzie, którzy zaraz zarzucają mu, że przestraszył się poważnej piłki, czy że jest to mamisynek, bo słucha się w tej kwestii swoich rodziców. Ludzie, którzy tak mówią nie mają pojęcia w ogóle o sprawie, a My teraz ją Wam czytelnikom przedstawimy.

    Pierwsze doniesienia o transferze pojawiły się dość nagle - tydzień temu. Wszystkie media od razu przedstawiły sytuację jasno - Paweł Wszołek już podpisał kontrakt z Hannoverem 96 i następnego dnia wyleci na zgrupowanie do swojego nowego zespołu. I była to pierwsza błędna informacja. Młody piłkarz Polonii Warszawa w tych samych godzinach, w których pojawiła się informacja - sam dopiero dowiedział się o możliwości transferu. Na decyzję dostał... niecałe 20 godzin do namysłu. 20 godzin. Jeśli Wy drodzy czytelnicy macie dobrą wyobraźnię, to postawcie się na miejscu tego 20-letniego chłopaka: kilkanaście godzin namysłu ma decydować o tym, jak potoczy się całe Wasze życie. W takiej ciężkiej sytuacji Wszołka postawił jego menadżer - Jarosław Kołakowski, który w mediach jest znany jako poważany człowiek, jednak w środowisku piłkarskim nie ma najlepszej opinii.

    To jednak nie wszystko. Kołakowski zafundował sobie dość wysokie wynagrodzenie za transfer Pawła - przy czym samemu zainteresowanemu zawodnikowi - wynegocjował słabe zarobki, jak na warunki Bundesligi. Wszołek oburzony takim postępowaniem postanowił, że w Polonii zostanie i nie przyjmie oferty Hannoveru. Nie wsiadł do samolotu, którym miał lecieć, a w mediach pojawiła się od razu informacja, że Wszołek stchórzył - prym w tym zdecydowanie wiodło Weszlo.com, które bez zastanowienia zjechało młodego zawodnika. Paweł  następnego dnia, udzielił takiej wypowiedzi dla "Przeglądu Sportowego":

- Jestem gotowy na to, by wyjechać z Polski. Podobała mi się perspektywa gry w Hannoverze. Byłem bardzo zainteresowany tym transferem. Bo kto by nie chciał wyjechać do czołowej ligi świata i grać w drużynie uczestniczącej w europejskich pucharach? Wszystko zostało jednak źle przeprowadzone. Nawet nie miałem czasu na to, by się zastanowić, odnieść do czegokolwiek. Nikt nie liczył się z moim zdaniem.

    Jak napisał m.in Igol.pl, zawodnik Polonii stał się zwykłą usługą, przedmiotem w jakiejś transakcji, w której on nie miał żadnego udziału. Pazerny Kołakowski wywierał  na Pawle presje nawet na dziedzińcu klubu, w którym miał się spotkać z przedstawicielami Polonii, ale ten zdania nie zmienił. Jednak saga transferowa nie miała jeszcze końca. Oto do Warszawy zdecydował się polecieć Joerg Schmadtke, dyrektor sportowy Hannoveru, który zabrał ze sobą Edwarda Kowalczuka - trenera odpowiedzialnego za przygotowanie fizyczne w niemieckim klubie. Te oto osoby przedstawiły Pawłowi Wszołkowi ofertę 3,5 letniego kontraktu i dali mu czas do namysłu do dnia jutrzejszego. Zawodnik Polonii wbrew medialnym doniesieniom niczego nie podpisywał, ani nie składał słownych deklaracji. Paweł Wszołek powiedział, że się zastanowi. O transferze jednak znowu zaczęły trąbić media, jako o fakcie dokonanym. Weszlo.com dało artykuł z Arturem Sobiechem, który stwierdził, że raczej Pawła przekonał. Dziennikarze z innych stron to podchwycili i tak oto stworzyła się nowa historia transferu Wszołka do Hannoveru.

    Tym czasem, przed chwilą pojawiła sie informacja, że Paweł Wszołek zdecydował się zostać w Polonii na rundę jesienną i jutro dołączy do zawodników "Czarnych Koszul" na zgrupowaniu w Cetniewie. Czy to jego ostateczna decyzja? Czy to kolejna kaczka dziennikarska wygenerowana przez Przegląd Sportowy? Tego nie wiadomo. Wiem jednak, że ten transfer to ani sprawa dziennikarzy Przeglądu, ani panów z Weszlo, którzy ostatnio go tylko krytykują. Runda wiosenna w Bundeslidze zaczyna się za 2 DNI. Hannover swoje zgrupowanie praktycznie już skończył. Co by się stało z Wszołkiem, gdyby dołączył do gotowego zespołu do startu? Przypomnijmy - że Polonia swoje zgrupowanie zaczęła dopiero teraz, więc Paweł jest gotowy do gry być może na jakieś 30%. Pomijając to, że najpierw musiałby przekonać trenera niemieckiego klubu, potem wskoczyć do pierwszego składu, do tego dochodzi aklimatyzacja, nauka przynajmniej najłatwiejszych zwrotów piłkarskich, poznanie swoich kolegów, a potem stylu ich gry... ludzie kochani - na to potrzeba czasu, a nie kilku dni! I jeszcze ta presja, związana z wielkimi oczekiwaniami... Transfer w tej chwili, byłby dla Wszołka zgubny i najprawdopodobniej podzieliłby on los Klicha czy Świerczoka.

Wszołek i Lewandowski podczas meczu z Anglią / fot. Grzegorz Rutkowski, igol.pl

    Jakie jest Nasze zdanie? Cała ta sytuacja jest rozegrana przede wszystkim źle od strony medialnej. Dziennikarze nakręcili tę sytuację, a teraz sami starają się swój bełkot oczyszczać z "zarzutów" niekompetencji. Paweł Wszołek ma prawo zrobić tak, jak mu się tylko będzie podobało. Jeśli wg niego, transfer do Hannoveru jest złym krokiem, to ma pełnie praw, by taką ofertę odrzucić. Bo to jego sprawa i jego kariera. Tym bardziej, że ponoć jego drugi menago Czarek Kucharski, ma już przygotowaną dla niego ciekawą ofertę w lecie... Cóż. Pożyjemy, zobaczymy. My Wszołkowi życzymy wszystkiego najlepszego - to dobry piłkarz i jeden z lepszych zawodników młodej generacji w Polsce. Dlatego najlepiej dla swojej przyszłości - niech robi to, co uważa za najlepsze.

JO

*fot. 1 i 2 - Zbigniew Luchciński
 

Czytaj więcej

Szrotu sortowanie (+ kilka prawdziwych transferów) vol 2.

Całkiem niedawno napisaliśmy o pewnym piłkarzu z trzeciej ligi chorwackiej (a dokładniej - dziewiątej drużyny w 3 lidze chorwackiej), który przyjechał na testy do Lechii Gdańsk. Aktualnie jest on coraz bliżej znalezienia zatrudnienia w Gdańsku - kontuzji nabawił się Sebastian Madera, a klub szuka obrońcy. I tym sposobem Antonio Cagalj znalazł się w kadrze drużyny Bogusława Kaczmarka na zgrupowanie w Cetniewie. Nie jest jedyną anonimową postacią w drużynie - w autokarze spotkał Mohammeda El Amine Rahoui'ego (z Algierii, lewonożny, więcej niż anonimowy) oraz Christophera Oualembo - byłego piłkarza PSG B, który wystąpił 4 razy w ekstraklasie ale jednak nic nie można jego umiejętnościach powiedzieć. 

Hitem testów w Lechii jest jednak Samuel Pietre - były mistrz świata U-17 z... roku 2001 (3 gole w 6 meczach). Pietre jest Francuzem, który kiedyś był w szerokiej kadrze PSG, ostatnio kopał piłkę w jednej z niższych francuskich lig. Gość ma fajne CV jak na juniora, ale... to przecież 28-latek. Nie wróżymy sukcesu (lepszy był już chyba Bedi Buval - który kiedyś był przecież w kadrze angielskiego Boltonu). Umową z Lechią związał się już (bez testów) Paweł Buzała, były "lider" GKSu Bełchatów.

Tak prezentował się w barwach PSG Samuel Pietre.

Jagiellonia Białystok pozbyła się Luki Gusicia (był od samego początku totalną porażką), a Gusic znalazł się momentalnie w Podbeskidziu. Działaczom Podbeskidzia odradzamy pomysł wzmacniania linii defensywnej takim stoperem, ponieważ... mają już w obronie Pietrasiaka. A tak na poważnie - jest na świecie wielu lepszych obrońców.

Skoro Gusić został pożegnany, to trzeba było znaleźć jakiegoś innego przebierańca. Trafiło na 20-latka z Brazylii Romullo da Silva Cardoso oraz Hiszpana - Daniego Quintanę (Gimnastic Tarragona - 3 liga hiszpańska). Obu piłkarzy można sobie obejrzeć na youtube i obaj nas zupełnie nie przekonują. Zanim zaczną, to muszą przekonać jeszcze Tomasza Hajtę - trenera Jagiellonii.

Przekonał go do współpracy pewien Słowak - Lubos Hanzel, 26-letni stoper ze Spartaka Trnava. Gość nie wygląda na porządnego obrońcę, ale... w CV ma półroczny epizod w Schalke 04, byłej drużynie trenera Hajty. Prawdopodobnie więc z jakiegoś powodu jest to piłkarz polecony i może... Może po prostu potrafi grać w piłkę. Na takim przyzwoitym, ekstraklasowym poziomie. Trzymamy za niego kciuki!

Do Wisły Kraków powraca Patryk Małecki, ale odchodzi z niej Maor Melikson. Na pocieszenie dodamy, że powraca Kamil Kosowski. Jednak... Małe to pocieszenie i jedyną nadzieję na "ogarnięcie Wisły" widzimy w dobrej dyspozycji "Małego". Nie jest to pewne, ale nie jest to niemożliwe. Ten piłkarz kiedyś mógł bardzo wiele, a teraz. Chyba jeszcze też może. Powinien sobie przypomnieć. Gorszy od Sikorskiego raczej nie będzie. Do Wisły powraca także Daniel Brud, który chyba rzuci wyzwanie Łukaszowi Gargule. Testowany jest też Emmanuel Sarki, który zna kogoś z Chelsea. Podobno.

Kamil Kosowski - nowy nabytek Wisły Kraków.

Oprócz Luki Gusicia, Podbeskidzie ratować mają także Dariusz Kołodziej i Bartłomiej Konieczny. Obaj występowali już w drużynie "Górali", ale wypadli z niej z różnych przyczyn. Pewną zagadką jest odejście z klubu dobrze spisującego się Lirana Cohena, ale rok 2013 nie będzie dobry dla piłkarzy z Izraela w naszej ekstraklasie. Jeśli odejdzie Melikson (a odejdzie), to prawdopodobnie nie zobaczymy w niej ani jednego obywatela tego kraju.

Największym wzmocnieniem Pogoni Szczecin na tą chwilę jest pozbycie się Grzegorza Bonina  (jest wolnym zawodnikiem i chyba podpisze kontrakt Górnika Zabrze) oraz kupno Juliena Tadrowskiego, którym zainteresowane były drużyny z Warszawy. W Szczecinie Polako-Francuz będzie mógł regularnie grać i dalej podbijać nasz kraj. Jeszcze kilka udanych spotkań, a Tadrowski... wypromuje się i trafi do Ligue 1. Zobaczycie! Z Pogonią Szczecin umowami związali się też Murayama i Tomasz Chałas, który miał być drugim Lewandowskim. Z Górnikiem Zabrze trenuje estoński pomocnik Pogoni, Sergei Mosnikov, który w jednym z wywiadów powiedział coś o podbijaniu naszej ligi. No cóż... zobaczymy.

Ruch Chorzów wzmacnia się Marcinem Baszczyńskim (nieźle grał w Polonii, ale ma już kilka lat na karku) oraz testuje Łukasza Cieślewicza (strzelił chyba milion goli na Wyspach Owczych). Nigdy nie widzieliśmy go w akcji, ale to chyba taki drugi Paweł Abbott - napastnik, którego piłka szuka. Do Ruchu dołączy też pewnie jakiś golkiper, bowiem Matko Perdjić szuka sobie nowego zespołu.

Mistrz Polski 2011/12, Śląsk Wrocław wzmocnił się Dawidem Abramowiczem (Olimpia Grudziądz) oraz Jakubem Więzikiem z ŁKSu (który strzela zadziwiająco mało goli i podobno przegrywa wszystkie pojedynki główkowe). Z drużyną trenera Levego trenuje też Krzysztof Ostrowski, który ostatnio grywa w jednej z lig biznesowych. Być może "odpali" i okaże się wzmocnieniem, ale Śląskowi radzimy jeszcze trochę poszukać wzmocnień na giełdzie transferowej. 

Widzew Łódź zamienił Lebedieva na Jonczyka i testuje różnych obcokrajowców. Raczej nie są znani i chyba świata nie podbiją (raz na 100 przypadków trafi się Alex Bruno, który coś potrafi). Testowani są  Dino Gavric, Lincoln Assinouko, Marinko Rudela i Yuki Hirooka. Niewiele o nich wiemy i chyba niczego więcej się nie dowiemy. Lepiej iść na film Lincoln do kina. 

Michał Jonczyk, nowy napastnik Widzewa Łódź.

Wyprzedaż trwa w Zagłębiu Lubin, które pozbyło się już Sernasa, Hodura, Reiny i Slobody (odejść ma  też Szymon Pawłowski). Do Miedziowych powrócił utalentowany Adrian Błąd, który doskonale radził sobie w I-lidze. Przyszedł także Wojciech Trochim, który kiedyś nie przebił się do pierwszej drużyny Legii Warszawa, ale potem doskonale radził sobie w Warcie Poznań.

Legia Warszawa pozbyła się Marka Jóźwiaka (dyrektora sportowego) i zastąpiła go komitetem transferowym, który zdążył już dużo zdziałać. Pozbyto się Srdji Knezevicia, bardzo blisko odejścia do Partizana jest Marko Suler, pracy po całej europie szuka Albert Bruce. Wypożyczony do GKS Bełchatów będzie Bartosz Widejko. Do Dolcanu na wypożyczenie pójdzie Mateusz Cichocki, a być może najbliższe pół roku w St. Mirren spędzi młody napastnik - Patryk Mikita. Bliscy wypożyczenia są też Bartosz Żurek i Konrad Jałocha. 

Pierwszym "zimowym" nabytkiem Legii jest były piłkarz Polonii, Tomasz Brzyski. Były Reprezentant Polski (walczył z kadrą Smudy o... Puchar Króla Tajlandii) podpisał dwuletni kontrakt z opcją przedłużenia o pół roku. Wcześniej był wolnym zawodnikiem (przez kilka godzin). Do treningów z drużną Jana Urbana powracają po dłuższej przerwie Marek Saganowski i Rafał Wolski (ten drugi może być niedługo zamieniony na 4 miliony euro w gotówce). Legia dokona jeszcze co najmniej dwóch transferów - konieczne będzie pozyskanie stopera oraz napastnika (sporo mówi się o Władimerze  Dwaliszwilim).

Nowy prezes Legii i nowy zawodnik Legii. Nowa Legia.

Z Polonią Warszawa żegna się powoli Łukasz Teodorczyk, który podpisał już obowiązującą od lipca umowę z Lechem (pewnie zostanie wykupiony już teraz). "Czarne Koszule" opuszczają też Paweł Wszołek (Hannover 96), Tomasz Brzyski, Mariusz Pawełek (Turcja) oraz Goliatkin (szuka klubu). Być może wypożyczony do innej drużyny zostanie Borys Rusak, który już w lecie był bliski wypożyczenia do Dolcanu. 

Polonia nie tylko sprzedaje, Polonia też testuje. I to bardzo ciekawych zawodników. Aleksandr Kokko jest chyba największą gwiazdą II ligi fińskiej, to bardzo bramkostrzelny napastnik. M. Kalonas jest ciekawym litewskim pomocnikiem, który grał ostatnio w Stomilu Olsztyn. Daniel Ciach nie grał źle w Warcie Poznań i występował już kiedyś w barwach Polonii. Igor Morozov jest filarem defensywy Levadii Tallin. Vytautas Luksa to wielokrotny reprezentant Litwy i całkiem niezły pomocnik. Na pewno drużyna Ireneusza Króla przystąpi do rundy wiosennej z kilkoma nowymi twarzami w drużynie. Nie muszą być to źli zawodnicy. A trener Stokowiec... Potrafi zrobić coś z niczego - kompromitacji raczej nie będzie.

GKS Bełchatów próbuje ratować ligę Patrykiem Rachwałem (który ostatnio nie łapał się do składu Zagłębia) i Łukaszem Madejem (dołączył do drużyny pod sam koniec rundy jesiennej). Na lewej obronie występować będzie wypożyczony z Legii Widejko. W ataku być może występować będzie Jakub Rozwandowicz (kiedyś Legia ME, ostatnio Włókniarz Zelów). Sprawdzany jest Mateusz Stąporski z ŁKSu, Rafał Kosznik z Warty i Łukasz Tumicz z GKSu Tychy. Drużyna z Bełchatowa pojechała już na pierwsze zgrupowanie, a do autokaru zabrała tylko dwóch bramkarzy (obaj z rocznika 1995) i tylko jednego obcokrajowca (Raul Gonzalez). Co przewidujemy? Nagły przypływ zagranicznej piłkarskiej "tandety". Klasycznie. 

Górnik Zabrze sprzedał już Arkadiusza Milika, ale jeszcze myśli nad zastąpieniem swojego najlepszego snajpera (zastąpić na chwilę będzie też trzeba Nakoulmę, który wybiera się na PNA 2013 z kadrą Burkina Faso). Górnik prawdopodobnie pozyska Bonina i pewnie zatrudni Zahorskiego. 

Ile jeszcze kurczaków dostanie w Zabrzu Prejuce Nakoulma?

Wielkich wzmocnień nie planują w Kielcach, gdzie pozbyto się już Saito, Jevticia, Szekely'ego i Michała Zielińskiego. Do Korony sprowadzono całkiem niezłego technicznie i doświadczonego Pawła Zawistowskiego. Planowane są też transfery piłkarzy zagranicznych. Podobno mają być to zawodnicy młodzi i utalentowani. Wierzycie w to?

Lech Poznań szuka zastępcy dla kontuzjowanego Arboledy, oraz zawodnika ofensywnego (Hamalainen?). Trwają negocjacje w sprawie wcześniejszego pozyskania Teodorczyka, mówi się też o możliwym transferze Cotry (raczej w to nie wierzymy). Raczej na wylocie z Poznania jest Ubiparip (nareszcie !?!?)

Piast Gliwice zamierza w zimie utrzymać skład z rundy jesiennej. Do drużyny powraca Słowak - Rudolf Urban, który występował w barwach Piasta w I lidze, ale na rundę jesienną wypadł z powodu kontuzji. Ma prawie 33 lata i należy do zawodników bardziej doświadczonych.

###   ###   ###

Na koniec - najnowsza fryzura Mario Balotelliego.

Sorry, ale nie mogliśmy się powstrzymać!

Czytaj więcej

Flota atakuje ekstraklasę.

Po rundzie jesiennej, liderem I ligi jest Flota Świnoujście. Drużyna trenera Dominika Nowaka ma aż 5 punktów przewagi nad drugą w tabeli Termalicą Bruk-Bet Nieciecza i aż siedem "oczek" nad trzecią Cracovią. W zeszłym roku awansować się nie udało, teraz wygranie zaplecza ekstraklasy jest dla zawodników ze Świnoujścia celem minimum.

Działacze Floty swoje kolejne ruchy planują z wyprzedzeniem. Niczym wybitni szachiści. Zimą ekipa ze Świnoujścia została uzupełniona przez transfery kilku klasowych zawodników, którzy mają pomóc osiągnąć zespołowi sukces już na najwyższym poziomie rozgrywkowym w Polsce.

A zaczęło się od remanentu i pozbycia się Koby Szalamberidze (spadł kiedyś z ekstraklasy razem z Odrą Wodzisław), Danila Chyły (kilka lat temu był w kadrze Zagłębia Lubin) oraz Michała Protasiewicza (kiedyś był w kadrze holenderskiego Twente).

Pozbywając się zbędnego balastu, zapewniono wystarczającą ilość funduszy na (prawie) ekstraklasowe wzmocnienia.

Efektowana cieszynka w wykonaniu Charlesa Nwaogu.

Następnie działacze Floty ruszyli na zakupy i na początku podpisali kontrakt z wychowankiem... Polonii Warszawa, Charlesem Nwaogu Uchenną. Nigeryjsko-Polski (można już tak powiedzieć) piłkarz występował już kiedyś w Świnoujściu i grał tam na tyle dobrze, że trafił do niemieckiego Energie Cottubus. Za naszą zachodnia granicą nie zdał piłkarskiego egzaminu i przeszedł do Arki Gdynia, w której miał różne problemy natury raczej pozasportowej. Od jakiegoś czasu pozostawał bez klubu i mówiło się o możliwym przejściu tego napastnika do jakiegoś ekstraklasowego klubu. Ku zaskoczeniu wielu ekspertów, Nwaogu związał się umową z Flotą i odłożył plany podboju najwyższego poziomu rozgrywek piłkarskich w Polsce na (prawdopodobnie) przyszły sezon. Może to i dobrze, bo ten zawodnik od dawna nie znajduje się w dobrej formie.

Nwaogu to nie jedyny napastnik pozyskany w zimie przez Flotę. Wykorzystano okazję i sprowadzono z Sandecji Nowy Sącz prawie 33-letniego, doświadczonego Arkadiusza Aleksandra. Starego wyjadacza, który od kilku dobrych sezonów regularnie strzela na poziomie I ligi i gwarantuje kilka bramek na rundę. Aleksander ostatnio na boiskach ekstraklasy pojawił się w grudniu 2008 i od tamtego czasu czeka na powrót do elity. To chyba już ostatni dzwonek na taki comeback...

Osiem miesięcy temu Arkadiusz Aleksander wbił Flocie aż 2 gole, a jego Sandecja wygrała z drużyną ze Świnoujścia aż 4:0.

Wzmocnieniem linii obrony Floty będzie doświadczony Maciej Mysiak, który grał kiedyś w tak zwanej "Wielkiej Wiśle". Teraz jest już zawodnikiem doświadczonym, mającym za sobą kilka sezonów średniej gry na poziomie ekstraklasy i rok pobytu w Warcie Poznań. Ze stolicy Wielkopolski uciekł w popłochu (pani prezes zarządziła tam prawdziwe wietrzenie szatni) i trafił do Świnoujścia. Z nim w składzie, obrona Floty ma wznieść się na ekstraklasowy poziom.

Łukasz Kupczenko jest prawie 23-letnim doświadczonym już bramkarzem, który w przeszłości był w kadrze Pogoni Szczecin. Flota będzie jego szóstym klubem, a przeszedł do niej z Energetyka Gryfino. O bluzę z numerem 1 będzie walczył z Grzegorzem Kasprzikiem, znanym szerszej publiczności z występów w Lechu Poznań.

Czy takie transfery zagwarantują łatwy, szybki i bezbolesny awans? "Nie od razu Kraków zbudowano", ale plan budowy mocnej Floty wydaje się być mądry i rozważny, a pieniądze w Świnoujściu wydawane są raczej rozsądnie. Efekty małej zimowej rewolucji w zespole trenera Nowaka widoczne będą za pół roku.

Przed nami jeszcze kilka tygodni zimowego okienka transferowego. Nie spodziewamy się fajerwerków w wykonaniu Floty, ale z zainteresowaniem przyglądamy się jej poczynaniom. Od dzisiaj na testach w Świnoujściu jest Welin Damianow - 24-letni bułgarski stoper/defensywny pomocnik mierzący 197 cm wzrostu. 

Czytaj więcej

PODBRAMKOWO EXTRA: Szachtar staje się coraz bardziej brazylijski i czeka na mecze z Borussią.

I stało się! Szachtar Donieck kontynuuje marsz ku światowej czołówce, szykuje się na mecze z Borussią Dortmund w Champions League i po raz kolejny wzmacnia skład. W lecie sprowadzony został między innymi Marko Devic, a teraz do mistrzowskiej ekipy dokupiono Taisona (poznali go niedawno piłkarze Legii i nie było to miłe spotkanie). 

Taison dobrze zna się na grze w piłkę kopaną i już od dawna czaruje na europejskich boiskach wspaniałą techniką oraz przeglądem pola. Wyróżniał się w Brazylii, a do Europy sprowadzili go działacze Metalista Charków w 2010 roku. Tam stał się prawdziwą gwiazdą. Taką gwiazdą, która może sobie sama wybrać nowy klub - przebiera w ofertach.

Wydawało się, że brazylijski pomocnik wybierze grę w Chelsea Londyn i dołączy do wielu swoich sympatycznych rodaków (David Luiz, Ramires, Lucas Piazon, Oscar). Podobno negocjacje były bardzo zaawansowane (podobno wielkim fanem Taisona jest tymczasowy menadżer "The Blues", Rafa Benitez), ale...

Wtedy do gry włączył się Szachtar Donieck. A konkretnie - jego właściciel Rinat Achmetow i zaproponował Taisonowi bardzo wysoki, 5-letni kontrakt. Kontrakt - zabezpieczenie na przyszłość. Perspektywa szybkiego debiutu w Champions League oraz gry w jednym zespole z... 9 rodakami okazała się bardzo kusząca. Nie do odrzucenia. A obejrzenie go na antenie TVP będzie prawdziwą "gratką".

W Polsce ukraiński Szachtar jest lekceważony, ale w Europie drużyna z Doniecka (w przeciwieństwie do ekip z Polski) należy do ścisłej czołówki i co sezon dobrze radzi sobie w Champions League. Dokonuje transferów za miliony i stopniowo się wzmacnia. Swój sukces ukraiński gigant buduje stopniowo, w oparciu o piłkarzy z Brazylii oraz reprezentantów Ukrainy. Kupowane gwiazdy wzmacniają drużynę pełną zawodników wybitnych i ciągle chcących się rozwijać. A Warunki ku temu mają wyśmienite. Mecze rozgrywają na Donbass Arenie, do dyspozycji mają wspaniałą bazę treningową.

Dziesięciu Brazylijczyków w jednym zespole? W Polsce coś takiego graniczy z samobójstwem (zazwyczaj przeciętny polski klub nie potrafi przypilnować nawet 1 Brazylijczyka) i spadkiem z ligi (pamiętamy kejs z Pogonią). Szachtar jednak sprowadza piłkarzy starannie wyselekcjonowanych, skazanych na sukces. Wielu z nich dopiero po występach w lidze ukraińskiej trafia do reprezentacji swojego kraju. Zespół jest podzielony na podgrupy, ale... taki jest urok tej drużyny. Podział istnieje od lat, a Szachtar co roku odnosi bardzo dobre wyniki. Właśnie dzięki zawodnikom z Kraju Kawy, którzy doskonale czują się w ekipie z Doniecka.

Aktualnie barwy Szachtara reprezentują: Taison, Fernandinho, Luiz Adriano, Willian, Douglas Costa, Alan Patrick, Alex Teixeira, Dentinho, Bruno Renan i reprezentujący barwy reprezentacji Chorwacji Eduardo Da Silva.

Po lewej - Szachtar Ukraiński. Po prawej - Szachtar Brazylijski.

Sposób na brazylijski sukces? Przede wszystkim dobry scouting za oceanem. Nie każdy z wyżej wymienionych latynosów kosztował Achmetowa grube miliony i nie wszystkim kazano od początku przygody z ukraińskim futbolem grać w pierwszym składzie oraz zdobywać 100000 bramek na minutę (Bruno Mezendze w Legii Warszawa kazano). Każdy z brazylijskich piłkarzy podpisuje z Szachtarem długoletnią umowę (najczęściej pięcioletnią) i dostaje odpowiedni czas na zaaklimatyzowanie się na Ukrainie. Żaden z Brazylijczyków nie ma taryfy ulgowej, wszyscy muszą wypełniać polecenia rumuńskiego 67-letniego trenera Micrea Lucescu. Zajęcia nie należą do łatwych, bowiem szkoleniowiec Szachtara sporą wagę przywiązuje do przygotowania fizycznego oraz taktycznego. Na swoje zadanie patrzy realnie - nie oczekuje od Brazylijczyków przysłowiowych "gruszek na wierzbie" (doskonale zna ich mentalność). Od wesołych piłkarskich techników-miłośników samby i kolorowych  słuchawek Beats by Dr DRE wymaga jednak maksymalnego zaangażowania i posłuszeństwa. Jeśli ktoś nie spełnia oczekiwań, nie podobają mu się treningi lub nie pasuje do koncepcji szkoleniowca, to z drużyny jest usuwany. I zastępowany kolejnym ambitnym przybyszem z Kraju Kawy.

Aby występować w drużynie Szachtara, tamtejsi Brazylijczycy muszą pilnie uczestniczyć w męczących treningach.

Szachtar jest mocny, podobno nigdy nie był aż tak silny. O prawdziwej potędze klubu zza naszej wschodniej granicy przekonamy się podczas pojedynku z Borussią Dortmund (nazywana jest u nas "Polską Borussią"). Mecz będzie zacięty, a niektórzy z nas stawiają... właśnie na Ukraińców (Ukraińców i Brazylijczyków). Nie można powiedzieć, że Mistrz Bundesligi jest mocniejszy od Mistrza Ukrainy, bo tak po prostu nie jest.

Borussia wypożyczyła Nuriego Sahina? W Doniecku jest niezastąpiony Henrikh Hamleti Mkhitaryan - czarodziej środka pola prosto z Armenii. Zawodnik, którego nie sposób jest "wyjąć" z Doniecka. Absolutna gwiazda.

Robert Lewandowski jest w "formie"? Miło, ale Luiz Adriano też. Lewandowskiego jednak nikt wartościowy nie zastąpi, a Luiza Adriano może zmienić Eduardo da Silva. Albo Marko Devic - napastnik reprezentacji Ukrainy. Albo Dentinho. 

Łukasza Piszczka chciał kiedyś kupić Real Madryt? Dmytro Chygrynskiy był w FC Barcelonie i zdobył z nią Mistrzostwo Hiszpanii.

Mario Goetze ma zamiar porobić trochę zamieszania? Taras Stepanenko już szykuje najdłuższe wkręty.

Marco Reus planuje poszaleć na skrzydle? Jeśli spotka się oko w oko z kapitanem Szachtara, Darijo Srną - to zostanie zmuszony do zweryfikowania swoich poglądów.

Jeśli Szachtar nie wygra Champions League, to klub z Doniecka spróbuje zrobić to za rok. Oni są cierpliwi i wytrwali. Dopiero budują prawdziwą piłkarską potęgę. Skoro udało się Abramowiczowi, to dlaczego ma się nie udać Achmetowowi?

Tak brazylijscy piłkarze Szachtara spędzają swój wolny czas.

Pierwsza jedenastka Szachtara. Nie zawsze znajduje się w niej miejsce dla dziesięciu Brazylijczyków.

Czytaj więcej

MOURINHO NAUCZYŁ KIBICÓW, ŻE PIŁKARZE NIE ZAWSZE MUSZĄ SIĘ KOCHAĆ - WYWIAD Z JAROSŁAWEM CHOMCZYKIEM, REDAKTOREM SERWISU REALMADRID.PL

Sezon 2011/2012 w hiszpańskiej Primera Division bezapelacyjnie należało do piłkarzy Realu Madryt. W pięknym stylu sięgnęli oni po mistrzostwo kraju, a Jose Mourinho był w stolicy Hiszpanii noszony na rękach. Do czasu. Po Euro 2012 przyszły nowe rozgrywki ligowe, a wraz z nimi zaskakująca obniżka formy graczy Realu. Efekt? Dziś ekipa z Estadio Santiago Bernabeu traci aż 16 punktów do Barcelony, wyprzedza ją nawet lokalne Atletico.

Jesienią w Lidze Mistrzów drużyna Mourinho również grała w kratkę i dała się wyprzedzić Borussii Dortmund w grupie D. Kara za to jest dość surowa i konkretna - dwumecz z Manchesterem United w 1/8 "Champions League". M.in. o przyczynach kryzysu drużyny z Madrytu, o Złotej Piłce i o ewentualnym odejściu z klubu Jose Mourinho rozmawialiśmy z Jarosławem Chomczykiem, redaktorem serwisu RealMadrid.pl.

Podbramkowo: Niedawno wywiadu udzielił nam Wojtek Kania z serwisu Chelsealive.pl. Pozwól, że go zacytujemy: "Jestem niemal pewien, że Mourinho wróci w czerwcu na Stamford Bridge". Jakbyś się odniósł do tych słów? Myślisz, że to ostatni sezon Portugalczyka w Realu?

Jarosław Chomczyk: Odpowiem na dwa sposoby. Z jednej strony, jako gorący "Mourinhista", w jakimś stopniu chciałbym i zrozumiałbym odejście Mourinho, bo jest najzwyczajniej w świecie w Hiszpanii prześladowany. Jeśli ktoś śledzi jego samochód, a potem robi sensację z tego, że oglądał po 19 trening swojego syna, to już jest wejście w życie osobiste człowieka. Ostatnio też zrobiono artykuł o jego matce. Ona powiedziała dziennikarzom, że nie chce z nimi rozmawiać, a powstał z tego artykuł na kilka stron. I moim zdaniem media w Hiszpanii tłamszą go w ten sposób. Na pewno po 2,5 roku takiej presji nie tylko ze strony klubu, ale i mediów, wielu by nie wytrzymało. Może nawet nikt by nie wytrzymał. Jeśli odejdzie, z trofeami w tym sezonie czy bez nich, ja w pełni to zrozumiem. 

A jako kibic Realu byś nie protestował?

Jako Madridista, absolutnie sobie jego odejścia nie wyobrażam. Zbudował drużynę, zaczął wygrywać, ma w Madrycie wszystko, może oprócz spokoju, do pracy. A czy Chelsea? Benitez ma faktycznie kontrakt do czerwca, ale trudno powiedzieć do kogo odszedłby Mourinho. On powtarza, że po odejściu szukałby od razu pracy i mówi się o PSG, City, United czy Chelsea. Wiadomo, że marzeniem Mou jest United, ale nawet ja w Polsce widzę, że Fergusona ta praca jeszcze zwyczajnie kręci i wyciągnie z niej może nawet jeszcze kilka lat. Nie wiem jak zapatruje się na pozostałe kluby, ale uważam, że jeśli chodzi o czyste warunki pracy, drużynę, klub, jakość obiektów, piłkarzy czy finansów, to Real jest dla niego najlepszy. A czy na pewno ostatni rok? Myślę, że on sam tego do końca nie wie, bo do końca sezonu zostało dużo czasu. Jeśli miałbym obstawić, to myślę, że zostanie, może nawet po wygraniu Ligi Mistrzów.

Do wygrania Ligi Mistrzów jeszcze daleka droga, aczkolwiek kto jak nie on - mógłby poprowadzić Real do takiego triumfu. A jak Twoim zdaniem obecnie wygląda sytuacja w Realu? Zwycięstwo z Celtą w Pucharze Króla ugasiło chwilowo kłębiące się wokół drużyny emocje? Co rusz słychać plotki o różnych podziałach w szatni.

Jedno jest pewne - sytuacja w lidze jest już dramatyczna, praktycznie przegrana. Wpłynęło na to wiele czynników - od sędziów przez rywali po postawę samej drużyny. Piłkarze złapali na pewno oddech po przejściu Celty i z wypowiedzi wynika, że są nastawieni bojowo, przynajmniej na razie. Jeśli chodzi o podziały w szatni, to niewątpliwie większość dodają od siebie media. Hiszpanie przez pierwsze 1,5 roku pracy Mourinho uczyli się, że nie każdy musi się kochać, że nie każdy w tak ogromnej grupie ludzi musi wychodzić ze sobą codziennie do restauracji czy na piwo. Media i ludzie w Hiszpanii, nie wiem, nie wiedzieli o tym albo nie rozumieli - ale długo przetwarzali, że taki Cristiano nie trzyma się 100% czasu z Casillasem nie dlatego, że go nienawidzi. Zwyczajnie dlatego, że są kolegami, grają razem, walczą za Real, ale się nie kochają.

Kibice w końcu chyba to zrozumieli. Co następuje teraz?

Drugi etap. Media i ludzie w tym kraju muszą zaakceptować kto rządzi w zespole, kto ustala skład. Iker w tym sezonie, przed meczem z Celtą, wpuścił 25 bramek na 76 celnych strzałów, co jest wynikiem katastrofalnym. Jednak decyzja o chwilowym posadzeniu go na ławce wywołała oburzenie, bo z jednej strony Casillas jest dla Hiszpanów nietykalny nawet bez formy, a z drugiej Adan nie daje żadnych gwarancji. Z tym się zgadzam, ale Ikera trzeba obudzić na mecz z United. I z tego powstał kolejny rozłam. Czy to wszystko zmotywuje zespół? Real zawsze w trudnych chwilach i pod wielką krytyką się jednoczy i raczej nie zawodzi pod względem motywacji czy gry w wielkim meczu. Jeśli chodzi o Hiszpanów, to na pewno Ramos czy Casillas mieli swoje starcia z trenerem, bo oni uczyli go klubu, a on uczył ich swojego podejścia do piłki. Ramos też nie był zadowolony ze swojej ławki, a potem zaczął grać na dużo lepszym poziomie. Każdy może ma jakiś swój interes, ale widzę, że na końcu szatnia zawsze wychodzi razem na mecz i walczy. A to najważniejsze.

A myślisz, że w głowach piłkarzy liga jest już przegrana? I swoje myśli koncentrują głównie wokół Ligi Mistrzów oraz Pucharu Króla?

Dobre pytanie o głowy. Nie rozmawiam z nimi prywatnie, nie znam ich, ale kapitanowie czy Mourinho przyznają, że liga jest  "praktycznie przegrana". I oni wiedzą, że odrobienie 16 punktów w jednej rundzie, gdzie można zdobyć ich 57, jest ekstremalnie trudne.  Ale zawodnicy czy trener wyszli ostatnio z nowym pomysłem, w który ja wierzę -  jeśli chcesz wygrać Ligę Mistrzów i być gotowy na wtorek czy środę, to nie możesz sobie odpuścić meczów w niedzielę w Primera Division. Formę buduje się jakimiś etapami i trzeba grać dobrze w co tydzień. Tylko tak można być gotowym na to by w środku tygodnia w Europie czy w Pucharze Króla zaprezentować się z lepszej strony. Ogólnie zawodnicy będą walczyć na maksa na wszystkich frontach, przynajmniej w najbliższych miesiącach, dopóki będą matematyczne szanse na mistrzostwo i dopóty będą w grze o inne trofea. Poza tym trzeba wyprzedzić Atletico, ten cel jest jak najbardziej realny i to jest jakiś przymus od kibiców.

W ostatnim Superpucharze Hiszpanii Real był lepszy od Barcelony

A odnośnie krajowego pucharu, w rewanżu z Celtą popisowo zagrał Ronaldo. Ale jednocześnie znów nie w jego ręce trafiła Złota Piłka. Zgarnął ją po raz czwarty z rzędu Leo Messi. Myślisz, że Portugalczyk już się trochę "przyzwyczaił", że nie jest tak doceniany, jakby ma to zasługiwał? 

Po pierwsze, jeśli Ronaldo był smutny, to nie teraz, bo zwycięzców poznaje się dużo wcześniej, przynajmniej w ich gronie. Jeśli się to na nim odbiło, to my raczej tego nie widzieliśmy. Zapewne dla tak ambitnego gościa czwarta porażka z rzędu jest jest czymś wielkim, ale z drugiej strony on wie, że w 2012 roku zrobił swoje, że nie musi mieć do siebie pretensji. Wgrał Ligę i Superpuchar, błyszczał w ważnych meczach, co wcześniej mu wytykano. A co do doceniania, to na pewno jest ciężej być Cristiano niż Messim. Oczywiście Argentyńczyk ma swoje zasługi i nie jestem tak zszokowany jak w 2010 roku na przykład, ale Cristiano też mógł uczciwie wygrać tę nagrodę, bo cały rok harował i cały rok wypełniał te oczekiwania stawiane najczęściej w Katalonii. Że zobaczymy co pokaże w lidze na Camp Nou, na EURO,  w Superpucharze, w Gran Derbi, w wielkich meczach... Ronaldo zawsze stawał na wysokości zadania i jako kibic Realu jestem z niego dumny. Nie wygrał Złotej Piłki, może być trochę smutny, ale musi wiedzieć i pewnie wie, że w 2012 roku - poza tym nieszczęsnym karnym z Bayernem - zrobił wszystko na świetnym poziomie.

Tuż po przyznaniu "Złotej Piłki" napisaliśmy pewien tekst, w którym ostro skrytykowaliśmy formułę tego konkursu. Co o nim sądzisz? Nie dość bowiem, że każdy tam głosuje na "swojego", to jeszcze Ronaldo z łatką "złego chłopca" nie ma po prostu szans zdobyć więcej głosów niż "grzeczny" Messi.

Trudno ocenić to obiektywnie, bo z jednej strony sprawa jest jasna - kapitan, selekcjoner i dziennikarz z kraju głosują. Różne spojrzenia, różna wiedza, różne czynniki - to powinno być sprawiedliwe. Z drugiej strony, ludzie w Europie inaczej postrzegają futbol niż ci z Fidżi czy Myanmaru. Nie chcę mówić, że tam nie oglądają meczów, bo jeśli ktoś jest selekcjonerem, to futbol jest jego życiem.  Ale my na co dzień na pewno mamy inny dostęp do drużyn czy informacji niż w innych zakątkach świata czy nawet już na innych kontynentach. Jest też tak jak mówicie, głosuje się na swojego, głosuje się na "najmilszego" - jeden z selekcjonerów powiedział, że Messi i Cristiano są świetni, ale Messi jest milszy i do niego idzie jego głos. Głosuje się na tego, który błysnął w jakimś ważnym meczu transmitowanym przez 200 stacji. Nie ma wątpliwości, że takie konkursy na najlepszego to w bardzo dużej części, jeśli nie w większości, konkursy wizerunkowe.

A bierzesz pod uwagę..

Mogę jeszcze coś dodać apropo Złotej Piłki?

Śmiało.

Doskonale widać to też w Złotej Piłce, gdzie w trójce jest Iniesta. Nie jest ważne czy gościa lubię czy nie lubię, ale według mnie nie grał takiego "kosmosu", jaki codziennie wciska mi się w hiszpańskich mediach. Moim zdaniem Iniesta dostał się do trójki przez hiszpańskie lobby, które jest naprawdę ogromne, trzeba to zobaczyć czy usłyszeć. W prasie, radiu i telewizji codziennie można zobaczyć czy usłyszeć pochwałę jego gry. I on gra dosyć fajnie, ale za jedno - dosyć słabe u Hiszpanów - EURO nie zasłużył na trójkę. Powiem szczerze, nie lubię Juventusu, nie lubię włoskiej piłki, ale na pewno Pirlo zasłużył kilka razy bardziej na wyróżnienie.

Co do Iniesty - pełna zgoda. A bierzesz pod uwagę taki oto wariant: atmosfera w klubie znów się zaostrzy, ktoś nie wytrzyma i ostatecznie wywalą Mourinho? Nawet przed meczami z Manchesterem. A może jednak Real jest "skazany" na niego i Mou nie odejdzie tak szybko?

Nie wyrzucą Mourinho. Nie było takich szans, przynajmniej według mnie, nawet w przypadku porażki z Celtą. Mourinho musiałby odejść chyba sam. Czy ktoś mógłby przyjść za niego? Oczywiście, trzeba byłoby wypełnić puste stanowisko. Ale na poważnie Real Madryt, przy tej klasie piłkarzy, przy tej wielkości klubu, przy tych mediach i presji, może prowadzić tak naprawdę kilku ludzi na świecie. Moim zdaniem Karanka może i na początku fajnie zmotywowałby zespół i ustawiłby sobie stosunki z prasą, ale to nie ten rozmiar kapelusza. Tak naprawdę na dzisiaj w tym piekiełku i przy drużynie z tak dobrymi zawodnikami z takimi ego widzę na tym stanowisku Mourinho. Jestem wręcz pewny, że nikt inny nie posadziłby Iker w takiej dyspozycji, żeby odzyskać go na mecz z United, co pokazuje siłę jaką ma Mou do pracy. A jeśli odpadnie z United? Będzie gorąco, prasa to rozgotuje, ale myślę, że Florentino i Mourinho mają takie stosunki, że przeanalizują to na spokojnie i wybiorą najlepsza rozwiązanie. Ja stąd, z Polski, obstawiałbym, że Portgulaczyk nie odejdzie nawet przy odpadnięciu z Manchesterem.

Aktualnie mamy otwarte okienko transferowe. Real rzeczywiście nikogo nie potrzebuje nowego? 

Real ma bardzo szeroką kadrę z pozycjami nieraz obstawionymi po kilka razy. Przy powrotach Higuaina i Marcelo nie widzę pozycji do obstawienia i na dzisiaj absolutnie nie ma potrzeby żadnych transferów. Może i w marcu czy kwietniu tego pożałujemy przez jakieś kontuzje, ale dzisiaj przy powrotach tej dwójki i powrocie Pepe na mecz z United, dla mnie kadra jest bardzo dobra.

A Kaka? On powinien odejść wreszcie z Madrytu?

Cóż, muszę przyznać, że kiedy błyszczał w Milanie, to po prostu gościa kochałem. Niby nie jest atletą, nie jest jakoś potężnie zbudowany, ale jak przyspieszył, z tą gracją, elegancją... To jeden z przykładów czystego talentu. Jednak po dwóch poważnych kontuzjach gdzieś to zatracił. Nie tylko tę jakąś siłę fizyczną czy powiedzmy biegową, ale też pewność siebie. Gdy zaczyna być źle, jesteś w złym czasie, w złej dynamice, to wszystko zaczynasz robić źle, tracisz pewność siebie. I on ją stracił, w tym też jakąś część umiejętności. Może ma gdzieś ten zapas czy margines, żeby wrócić, ale to Real Madryt i to transfer za 65 milionów - Mourinho nie ma czasu, żeby dawać mu przez miesiąc 90 minut, żeby może go przywrócić. Ja, jako kibic, nie jestem na niego zły - daje, co teraz może i tyle. Wiadomo, 65 milionów to klapa i gdzieś tam boli działaczy, ale tak już jest, nie udało się. Pozostaje tylko jeden żal - że nie kupiliśmy go za młodu. Ogólnie jednak wiele osób, w naszym środowisku, polskim madridismo, straciło do niego szacunek i teraz go obrażają. Ja na pewno się z tym nie zgadzam i będę zawsze go szanować, nawet jeśli Milan "lekko" nas oszukał.

TVP nie pokaże meczu Realu z "Czerwonymi Diabłami" w LM. Zaskoczony czy jednak przewidywałeś taki obrót sprawy?

Jak zwykle u mnie, dwa aspekty. Pierwszy - akceptuję, że wybrali Polaków, niech tak będzie, mają do tego prawo. Drugi aspekt dzielę na trzy części. Pierwsza to pytanie - dlaczego nie było tym razem głosowania? I sam sobie odpowiadam - bo kibice Realu i Manchesteru bez problemu by je wygrali. Nawet gdyby ankieta była w trakcie jakiegoś meczu czy przez jeden dzień - jest nas razem za dużo, żeby kibice BVB mogli coś zrobić.  Na 8 meczów w TVP - grupowe i teraz 1/8 - aż 7 to mecze Barcelony i Dortmundu. Jednak dotychczas decydowały głosowania. A teraz? 

Druga cześć - dlaczego akceptuję, a mówię o głosowaniu? Bo wiem, że wielu kibiców kocha Real czy United, ale nie mają C+ Sport i eNki i mecze oglądają w Internecie. I padały zdania - "to niech sobie tam obejrzą 1/8". Jednak to taki mecz, że jeśli była możliwość obejrzenia chociaż jednego starcia w TVP na telewizorze w domu, to dla nich było to bardzo ważne. 

Trzecia część dotyczy właśnie wojenki na słowa - nie wiem czy panowie z TVP to przeczytają, czy nie, ale powiem wprost: wybraliście ten mecz i tyle, zamknijcie sprawę. Może i potrzebna była odpowiedź na zarzuty fanów, ale ten, który ją pisał, sięgnął dna i sprowadził tam za sobą całą stację. Jeśli TVP chce walczyć na argument o hat-tricku Lewandowskiego, to mogę zapewnić, że w internetowej "napince" z kibicami Realu i Manchesteru nie wygra.

Na koniec zapytać chciałem, jak to się wszystko zaczęło w Twoim przypadku? Skąd miłość do Realu i od jak dawna ona trwa?

Zawsze powtarzam, że od bramki Raula w finale Ligi Mistrzów w 2000 roku. Pamiętam ten bieg przez całą połowę, ten strzał, tamten dramat obrońcy, który wbiegł za wcześnie do bramki.  Wtedy zacząłem się interesować mocniej Realem, Raul został pierwszym idolem i to rozwijało się tak aż do dzisiaj, kiedy mogę powiedzieć, że kocham ten klub i wszystkich ludzi, którzy pracują czy pracowali - może z małymi wyjątkami, ale w każdej rodzinie ktoś kogoś nie kocha - na jego chwałę. 

W finale Ligi Mistrzów 1999/2000 Real ograł Valencię 3:0

Najpiękniejsze wspomnienie?

Jako kibic, na pewno każde trofeum było piękne, nawet Puchar Króla za Mourinho. Ale muszę wybrać wspomnienie w roli redaktora, a zatem - kiedy udało się załatwić akredytację na mecz z Barceloną na Bernabeu. Nie było łatwo, ale jakoś udało się przez ludzi Mourinho i tamten czas, swoje pierwsze Gran Derbi w grudniu 2010 roku, będę zawsze świetnie wspominał, bo dostałem także dostęp na konferencję i trening w Valdebebas. Byłem w sercu Realu i tym meczowym na takim spotkaniu, i treningowym, co wywołało u mnie po prostu wielką radość.

A najgorsze? Było Ci kiedykolwiek wstyd z powodu gry, wyników zespołu?

Powiem szczerze, że mam taki charakter, że lubię rywalizować. Nawet jak jadę na rowerze dla zwykłego treningu, to muszę wyprzedzić wszystkich przede mną. Może nie jest to nad wyraz rozważne i bezpieczne, ale na razie żyję. Uwielbiam wygrywać i dlatego każdą porażkę w Gran Derbi czy w tych nieszczęsnych 1/8 przeżywałem dosyć mocno. Może nie płakałem przez tydzień w poduszkę, ale zawsze byłem po meczu przybity. Na pewno po takich meczach, jak z Lyonem w 2010 roku, człowiek ma dość pewnych zawodników czy nawet całej drużyny. 

Wstyd? Wielu mówi, że wstydzi się 5:0 z Barceloną, ale wtedy mieliśmy za słaby zespół, nawet mentalnie, żeby z nimi poważnie rywalizować. Porażka bolała, tak jak głupia bramka w końcówce, która dała im historyczną manitę, ale wstydu nie czułem. Wstyd było mi bardziej za palec w oku, wtedy były momenty wątpienia w Mourinho, ale to przeszło, przeprosił kibiców i jakoś się to rozeszło. Chociaż dobrze podsumował to Vilanova, że na pewno pozostał wstyd na ujęciach, które zostaną na zawsze - Mourinho wkładającego mu od tyłu palec w oko i jego uderzającego od tyłu Mourinho w twarz. To były smutne obrazki, ale na końcu są one jednak chyba najsmutniejsze dla nich samych.

Na koniec chciałem zapytać o przyszłość samej La Liga. Czy jesteśmy skazani na to, że przez następne lata praktycznie tylko dwa kluby będą się biły o mistrzostwo kraju? Czy może coś zmieni się w tym zakresie?

Oczywiście trudno spekulować, bo mamy kryzys, bo futbol to różne etapy, ale będzie ciężko o zmianę, gdyż Real i Barcelona mają najwięcej kibiców, generują najwięcej wiadomości i ściągają najwięcej pieniędzy. Jeśli na przykład w jakiś dzień w Realu czy Barcelonie był tylko jeden trening, żadnych konferencji, spotkań, imprez, meczu, zwykły trening, a następnego dnia Marca czy Sport znowu poświęcają obu klubom po 15 stron, to pokazuje jaki rozgłos i wymiar mają ci giganci. Zobaczymy do jakiej granicy Florentino czy Rosell będą mogli wyśrubować przychody, ale na pewno Rayo nie jest w stanie co roku zwiększać swoich o taki procent, jaki na swoim poziomie kilkuset milionów euro robi Real. Myślę, że na razie nie widać nawet u Sevilli, Valencii czy nawet Atletico szans na pobicie Realu czy Barcelony, bo obaj giganci są na dzisiaj za solidni i za dobrze zbudowani. Do tego modelowo spłacają długi - chociaż poszukiwacze spisków mówią inaczej - i na razie nie widać zagrożeń, które mogą zburzyć ten swoisty duopol w lidze hiszpańskiej.

Czytaj więcej

Guldbollen - Najbardziej przewidywalny piłkarski plebiscyt świata

Na pewno wielokrotnie ekscytowaliście się galą FIFA, podczas której "najlepszy" piłkarz roku nagradzany jest "złotą piłką" (Ballon d'Or). Na pewno wielokrotnie dyskutowaliście z Waszymi znajomymi o kandydatach do tego specjalnego wyróżnienia. Porównywaliście ich umiejętności i dokonania oraz statystyki. Być może oglądaliście nawet relację telewizyjną z uroczystej gali wręczania nagrody lub internetową relację live. 

Ostatnio zbieraczem Złotych Piłek FIFA jest Lionel Messi. Wygrał ją w 2009, 2010, 2011 i 2012 roku i zamierza wygrywać dalej. Na temat dominacji napastnika Barcelony krąży wiele opinii (opinię jednego z nas można przeczytać tutaj), ale jedno jest pewne - najnowsze zwycięstwo Argentyńczyka było bardzo przewidywalne.

Jeśli narzekacie na monotonność plebiscytu lub chcecie zostać nagrodzeni jakąś złotą piłką - uspokoimy Was. Ballon d'Or nie jest jedynym konkursem, w którym można wygrać złotą piłkę jeśli jest się dobrym piłkarzem. Plebiscytów tego typu na świcie jest kilka, a jeden ze starszych (dużo starszy od Ballon d'Or) odbywa się co roku w Szwecji.

Guldbollen to złota piłka, którą od 1946 roku wyróżniany jest najlepszy szwedzki piłkarz. Konkurs odbywa się pod patronatem Szwedzkiego Związku Piłki Nożnej oraz dziennika Aftonbladet (tabloid). Pierwszym w historii zwycięzcą był Gunnar Gren, a pierwszym zwycięzcą występującym w zagranicznym klubie został legendarny Ove Kinvall (1966, Feyenoord Rotterdam). 

Rozdanie Guldbollen jest jednym z najbardziej prestiżowych szwedzkich wyróżnień i co roku odbywa się na bardzo uroczystej gali. W przeciwieństwie do Balu Mistrzów Sportu transmitowanego przez TVP, gala ma charakter bardzo elegancki i odbywa się w wypełnionej po brzegi hali. Prowadzą je osoby poważne, a do powiedzenia czegoś przez mikrofon prawo mają naprawdę nieliczni. Co więcej - zwycięzca plebiscytu mimo obowiązków zawodowych (jak się zapewne domyślacie - jest piłkarzem), pojawia się na gali oraz osobiście odbiera nagrodę. Podczas przemówienia zwycięzcy (nie jest ono długie), wszyscy powstają, aby oddać mu szacunek. W tle nie ma żadnych dziwnych wizualizacji, gwiazd showbiznesu, tłumu sponsorów. A event nie kończy się podaniem jajecznicy. 

A wygląda to tak:

Zwycięzcy. Od 1946 było ich bardzo wielu. Co ciekawe, w latach 1947-1949 Złotą Piłkę dostali kolejno trzej bracia Nordahlowie: Gunnar, Bertil i Knut. Ostatnio jednak plebiscyt jest nieco monotonny.

Tylko jeden w historii Guldbollen zawodnik dostał nagrodę więcej niż dwa razy. Tylko jeden z nich dostał ją więcej niż trzykrotnie. Co więcej ten zawodnik wygrał Guldballen ponad pięciokrotnie i zamierza wygrywać ją nadal. Na gali pojawia się osobiście (chociaż gra w poważnych ligach i ma sporo pracy oraz liczną rodzinę) oraz nie eksperymentuje z garniturami w kropki - zawsze ubrany jest klasycznie. Mowa oczywiście o Zlatanie Ibrahimoviciu - kapitanie i największej gwieździe reprezentacji Szwecji. Gościu, który nie głosował sam na siebie w plebiscycie FIFA Ballon d'Or (jego głosy: 1. Xavi, 2. Iniesta, 3. Messi).

Zlatan Ibrahimovic dostał nagrodę Guldballen w 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 i 2012 roku. Siedem razy, sześć razy pod rząd (W 2006 roku wyróżniony został Ljungberg).

Wbrew pozorom, wręczanie Guldbollen cieszy się od lat taką samą popularnością, a mieszkańcy Szwecji nie mają nic przeciwko dominacji sportowca, który z pochodzenia nie do końca jest Szwedem oraz posiada obniżony różowy pałac. Szwecja od wielu lat ogarnięta jest Zlatanomanią, która z roku na rok jest coraz większa i rozprzestrzenia się po świecie w zaskakująco szybkim tempie. Ostatnio - razem z arabskimi petrodolarami. Komentatorzy niszczą sobie głos, a twarze hejterów stają się purpurowe. To zrozumiałe.

Wróćmy jednak do szwedzkiej Złotej Piłki... Nagroda Guldbollen popularna jest chyba tylko w Szwecji. Plebiscyt FIFA jest fajnie zorganizowany i na wielkiej gali możemy zobaczyć samego Lionela  Messiego, ale Szwedzi wolą emocjonować się swoim własnym konkursem - którego zwycięzcę już przecież znają. Guldbollen pozostaje "elitarnym", prestiżowym wyróżnieniem i nawet sam zwycięzca co roku pojawia się na uroczystej gali. Zwycięża styl, tradycja, dobra organizacja oraz... marketing. Aha. No i sam Ibrahimovic.

Zlatan Ibrahimovic i trzy z siedmiu jego Złotych piłek.

Henrik Larsson wyróżniony został Guldbollen w 1998 i 2004 roku.

Na gali wręczania Guldbollen obecne są wielkie gwiazdy światowego futbolu. Np. Pele.

Strona z dziennika Aftonbladet, który współorganizuje plebiscyt.

Czytaj więcej